Gözlerimi açtığımdan beri karşımda olan adamdan gözlerimi ayıramıyordum. Yerimden kıpırdamakta zorluk çeksem de her şeyde yanımda olan esmer adamım vardı. Gözlerini dahi benden ayırmakta korkuyordu. Sahi o kadar çok mu korkmuştu? Altan ve uzun boylu bir doktor yanımda duruyor-Altan yanımdan ayrılmıyor- dışarıda ise abim gülümseyerek her defasında bana el sallıyordu. Annem ve babam da buradaydı. Uyandığımda Altan'dan sonra onları görmüştüm. Annem hem gülüyor hem de gözlerinden akan yaşa engel olamıyordu. Babam ise babamdı işte. Sert yıkılmaz bir yapıya sahipti benim gibi. Diri bakıyordu. 'Senin yaşayacağını biliyorum' der gibiydi. Belki de asker olmak bunu gerektiriyordu, ben belki de bu işte pek de iyi değildim, bilemiyordum.
Elimi tutan Altan'a bakışlarımı döndürdüğümde monitörlere bakıy
