Evde bir parçamı bırakarak çıkmıştım. Fırat evde duvara boş boş bakışlar atarak melankoli halinden yakınmıyordu. Alışmış olamazdı, sevdiğinin onu sevmiyor olmasını hoş karşılamazdı. Bir yanım onun için sevinirken diğer yanım delicesine üzülüyordu. Biliyor muydu ki onun canı yandığı için benim de canımın yandığını. Her zaman kullandığı bir söz vardı; canımın canını yakanın canını yakarım. Benim için de öyleydi.
Fırat, canımdı, kanımdı, yüreğimdi, abimdi. Kızların babaları ve abileri her zaman çok özel olmuştur. Yokluğunu çekmedikleri için keşke abim olmasa dedikleri olur ama abinin olması ve seni her türlü kötülüklerden uzak tutup, zamanı geldiğinde sana bakan erkeklere laf atıp korumacı davranması kadar hoş ve güzel gelen davranış yoktur bana göre. Oradaki korunma bana göre içgüdüseldir.
