ศศิเดินคุ้มงานด้วยท่าทางน่าเกรงขาม ท่าทีของเขามีความเป็นผู้นำสูงมาก ตลอดเส้นทางที่เขาเดินไป ทิวาเดินตามทุกฝีก้าว พลางพิจารณามองเขาแทบตลอดเวลา ‘ไม่แปลกที่ผู้คนจะเกรงกลัวเขา แผ่นหลังทรงอำนาจนั้น สามารถอธิบายถึงความรู้สึกกดดันได้ดี’ สายลมกระโชกแรงจากผืนทะเลพัดพาความเค็มขึ้นมาสัมผัสผิวจนรู้สึกเหนอะหนะ ใบหน้าของทิวาเริ่มมีเหงื่อเล็กๆ ผุดออกมา แม้ลมจะเย็น แต่ก็ยังรู้สึกถึงความอบอ้าว จนแผ่นหลังหนาของศศิเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เสื้อพื้นเมืองสีขาวแนบไปกับผิว ทิวาทำอะไรไม่ถูก รู้สึกอึดอัดที่ยังคงถูกสายตาคนบางกลุ่มจับจ้องมาตลอดเวลา มือน้อยควักหยิบผ้าเช็ดหน้า ยื่นส่งให้ศศิ
“ให้พี่เช็ดหน้าหรอครับ”
“อือ”
“ถ้าอย่างนั้นน้องทิวาเช็ดให้พี่หน่อยสิครับ” ศศิพูดจบ ก็โน้มใบหน้าลงเข้ามาใกล้ทิวา
ทิวาขยับผ้าเช็ดหน้าในมือตัวเอง ยกขึ้นซับเหงื่อบนใบหน้าของชายตรงหน้าช้าๆ แววตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องทิวาปานจะกลืนกิน ทิวาห
