Chapter 36 and 37
[Serenity’s POV]
Napatingin ako sa apat na sulok ng bodegang pinagdalhan sa’kin ni Mr.AA. Gumapang ang takot sa katawan ko dahil ako lang mag-isa sa kwartong to. Isama mo pa ang madilim na paligid dahil walang ilaw at malamig na simoy ng hangin. Kabilugan pa man din ng buwan ngayon.
Nakaupo ako ngayon sa isang sulok ng bodegang to at hinihintay na dalawin ng antok.
Hanggang ngayon kasi, iniisip ko pa din kung bakit dinala ako dito ni Mr.AA. Nagalit na lang sya bigla kahit wala naman akong ginagawa sa kanya. Ganun ba sya kabad-trip sa’kin?
Ano kayang ginagawa nila ngayon sa bahay?
Ang lungkot naman dito. Feeling ko walang taong mabubuhay sa lugar na to. Wala man lang akong makausap. Sana man lang dumating yung bakla kong kaibigan para i-rescue ko di
