I WENT to Las Pinas with one goal. I left accomplishing it. But I had one part of me stolen. My experience with Zambales is truly memorable. Lahat iyon. I cherish it. Hindi lang ang mismong lugar kung hindi patina ang mga tao roon. I smiled unconsciously as I continued to paint yellow on the uncolored unhusked rice. Dire-diretso hanggang sa mga palay na nakalagay na sa sako. Ang sunod kong binigyan ng buhay ay ang mga gumagawa roon. Iyong lalaking may hawak ng araro. Iyong namumulot. Iyong nagtatahi ng sako. Tapos iyong lalaking may hawak na gitara habang kumakanta sa puno.
I like paintings that has clear meaning. Iyong direkta. Tapos may masasayang kulay. Maganda kasing tignan iyon. Nakakadala. As for this one. This is something I’ve already seen. Hindi pareho ng setting pero ganito ring
