KATULAD ng gusto ni Andra ay nagtungo kami sa mangahan. Kaunti lang ang mga tao roon ngayon. Nang abutan namin, kumakain at nagpapahinga sa pinaka-malaking puno roon. Hindi katulad sa gawi ng mga hayop, malilim dito kapag tanghali. Kahit kasi may-agwat ang bawat puno ay malambong ang sanga’t dahon noon. They are all huge. Masarap gawing pahingahan kapag ganitong tirik ang araw.
“Hindi ko iyan kayang akyatin.” Ngumiwi si Andra ‘saka lumingon kay Caliban. “Ang taas niya pala pag malapit! Pag malayo kasi, parang aabutin lang ang bunga.”
“Pwede naman tayong gumamit ng panungkit. Pag hindi pa rin kaya, aakyatin ko.”
“Marunong kang umakyat? Hindi ka ba malalaglag?”
“Hindi kung mag-iingat.” Lumingon si Caliban sa katabing trabahador. “Pwede po bang makahiram ng sungkit?”
“Pwede naman, Sir. K
