แม้เฉินเจียอีจะยังไม่หายโกรธเขา แต่เธอก็ยังทำตามที่ตัวเองรับปากหลิวเสี่ยวตงไว้ ดังนั้นวันถัดมาเธอจึงรอให้เขามารับ หลังจากนั้นจึงเดินทางไปที่บ้านของเทียนลู่พร้อมกัน
เผยอิงมองชายหญิงทั้งคู่ที่ยืนหน้าประตูรั้วโดยที่สายตาไม่ปิดบังความไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย
“พวกคุณมาที่นี่ทำไมอีก” เธอถามน้ำเสียงกระแทกกระทั้น
เฉินเจียอีทำหน้าเศร้า ขณะถือกระเช้าดอกไม้อยู่ในมือ ส่วนชายหนุ่มที่ยืนข้างเธอมือทั้งสองข้างของเขาล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงโดยไม่พูดอะไร
“ฉันไม่ได้จะมารบกวนนะคะ แค่ต้องการมาขอโทษถ้าเมื่อวานฉันทำอะไรให้ฟางเหนียงตกใจ” เสียงหวานสั่นเครือราวกับเธอเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนักหนา แม้แต่หลิวเสี่ยวตงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยังต้องเหลือบมอง ที่เขาเคยมองว่าผู้หญิงคนนี้อ่อนหวานน่ารักเขาคงต้องคิดใหม่ ที่เขาเห็นตอนนี้เธอมีหลายบุคลิก บางครั้งก็ดูเหมือนว่าเขาไม่เคยรู้จักเธอเลยด้วยซ้ำ
“พวกคุณกลับไปเถอะ” เผยอิงบอก
