ขอลา

ตอนที่6 ฉันเข้าใจนายนะ

"เอานี่ไปให้โจลี่สิ"

สกายหญิงนมสตอเบอร์รี่ขึ้นมาจากในกระเป๋าที่พึ่งไปซื้อจากสหกรณ์เเล้วยืนให้สโนว์ เพื่อมี่จะให้เขาเอาไปให้กับโจลี่

"ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยนิ"

"รีบเอาไปให้เถอะน่า"

ในที่สุดสโนว์ก็ต้องรับมันมาด้วยความไม่เต็มใจเท่าไหร ก่อนที่ตะเดินไปทางโจลี่ที่กำลังอ่านหนังสืออยู่บนโต๊ะ เมื่อเขาเดินไปถึงโต๊ะของโจลี่เเล้วก็ได้วางนมรสสตอเบอรี่ไว้บนโต๊ะ ก่อนที่จะพูดต่ออีกว่า

"จะกินก็ได้นะ"

การกระทำทั้งหมดที่เกิดขึ้นในตอนนี้ทำเอาโจลี่เเปลกใจเป็นอย่างมาก เพราะสโนว์ไม่เคยทำดีหรือพูดดีกับเขาเลย นี้เป็นครั้งเเรกที่สโนว์พูดดีด้วย

"ให้ฉันหรอ"

"ใช่ มันไม่บูดหรอกน่า เเล้วก็ไม่ใช่ของไม่ดีด้วย เเล้วก็อีกอย่างนึงฉันขอโทษนะ กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันเคยทำไว้กับนายน่ะ"

"อืม...ไม่เป็นไร เเล้วก็ขอบคุณนะสำหรับนมน่ะ เเต่นายเอากลับไปกินเถอะนะ"

จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย เเต่ไม่ว่ายัวไงก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อเจ้าตัวไม่ได้อยากที่จะกินนิ ไม่ว่าอะไรก็ตามถ้าโจลี่ไม่อยากที่จะรับไว้จะทำยังไงเขาก็ไม่รับอยู่ดี

"นาย...เจ็บหรือเปล่า"

ก่อนที่ผมจะจากออกไปตาของผมดันไปเห็นรอยช้ำ ที่บริเวณเเขนของโจลี่พอดี พอมองดูดีๆเเล้วโจลี่ไม่ได้มีรอยฟกช้ำเเค่ที่เเขนเพียงเท่านั้นเเค่มีรอบร่างกายเลยต่างหาก

"อย่าสนใจเลย"

โจลี่พูดออกมาก่อนที่จะดึงเสื้อกันหนาวเเขนยาวมาปิดบริเวณรอยฟกช้ำนี้เอาไว้ เพียงเเค่คนพวกนี้ได้เห็นพ่อของเขาทุบตีเขาก็ยิ่งเจ็บปวดไปหมดเเล้ว

เเล้วยิ่งต้องมาเห็นรอยเเผลบริเวณร่างกายของเขาอีก เขายิ่งเจ็บปวดไปมากกว่าเดิม โจลี่ไม่เคยมีความรู้สึกดีขึ้นเลยเเม้เเต่นิดเดียวเมื่อเวลาที่มีคนทักเขาเเบบนี้

ในหัวของฉันตอนนี้มีเเต่คำถามมากมายเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าเขาโดนกระทำเเบบนี้มากี่ครั้งเเล้ว ไม่รู้ว่าเขาต้องปวดร้าวเเค่ไหนเมื่อได้เห็นเเผลที่เกิดขึ้นตามบริเวณร่างกายของเขา

อันที่จริงผมเเละเพื่อของผมที่ได้เห็นเหตุการณ์นั้นเราพยายามที่จะลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างมาก พยายามที่จะปิดหูปิดตาไม่รับรู้กัยเรื่องที่เกิดขึ้น

เเต่มันคงเป็นไปได้ยากมากที่พวกเราจะทำเเบบนั้นได้ โดยเฉพาะผม เพราะผมเข้าใจความรู้สึกของโจลี่ดีว่าการโดนทำร้ายเเบบนั้นมันเจ็บมากเเค่ไหนกัน

'คำพูดรุนเเรง การทำร้ายทางสภาพจิตใจเเละความรู้สึก'

ถ้าพวกคุณที่กำลังอ่านอยู่ในขณะนี้คิดว่าโจลี่คือคนเดียวที่ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาทั้งหมดนี้เพียงคนเดียว คุณคิดผิดเเล้ว เพราะบางที่คุณที่กำลังอ่านอยู่ก็อาจจะโดนอยู่ด้วยเหมือนกัน

การทารุณกรรม ความรุนเเรงมันเป็นสิ่งที่สามารถเกิดขึ้นได้ง่ายมาก โดยไม่ต้องใช้มือหรือเท้าเตะกระทืบกัน

เช่นเดียวกันกับเหตุการณ์ของสโนว์ เพื่อว่าทุกคนอาจจะไม่รู้สโนว์เป็นเด็กที่ติดเกมมาก เมื่อก่อนเขาไม่จำเป็นต้องเก็บตังเหมือนทุกวันนี้เพื่อที่จะไปเล่นเกมในร้านเกมเล็กๆ คอมเก่าๆ เเบบนี้ก็ได้

เเต่มันเป็นเพราะเเม่ของเขา เเม่ของเขามักตะโกนเสียงดังใส่เขา เเละมันปฏิบัติตัวเย็นชากับเขาตลอด ตั้งเเต่พ่อของเขาจายไป เขาก็ไม่เคยที่จะได้รับความรักจากครองครัวเเบบที่เคยได้มันอีกเลย

เเม่เขาเเต่งงานใหม่กับผู้ชายคนนึงเเละมีลูกด้วยกันคนนึง หลังจากทีี่มีลูกด้วยกัน เเม่เขาก็ไม่เขาใส่ใจความรู้สึดของเขาหรือมอบความรักให้เขาอีกเลย

'เเม่รักฉัน' 'เเม่เป็นห่วงฉัน' 'เเม่ถึงได้ทำเเบบนี้กับฉัน' นี้เป็นคำพูดเล็กๆสั้นๆ เเต่โครตที่จะมีความหมายกับเขาเลย เขาใช้เขาพูดพวกนี้ในการปลอบใจตัวเองทักครั้งที่เเม่ทำไม่ดีกับเขา

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เเม่โมโหใส่เขา หรือพูดตะคอกใส่เขา เขาคิดมาโดยตลอดว่ามันคงเป็นเพราะเขาเอง เขาคงทำอะไรผิดไป เเต่ทุกวันนี้เขาต่างไม่เข้าเลยว่าทำอะไรผิดไป ทำไมเเม่ถึงได้อารมณ์เสียทุกครั้งที่เห็นหน้าเขา หรือเป็นเพราะเเม่ต้องการหาที่จะหาคนโมโหใส่กันเเน่

เเม่เคยโมโหใส่เขารุ่นเเรงมากครั้งนึง เหตุผลเพียงเเค่ว่าเเม่เห็นว่าผมเล่มคอม เพียงเเค่เเม่เห็นผมเล่นคอมเเม่ก็พร้อมที่จะทุบมันให้เเตกโดยที่ไม่สนใจเหตุผลอื่นใดอยู่เเล้ว

เเม่ไม่ฟังเหตุผลผมเลยว่าผมเล่นคอมทำไม เเมไม่เคยเข้าใจอะไรในตัวของผมเลยสักครั้งนึง เเละไม่ว่าจะพยายามอธิบายเหตุผลเเค่นั้นเขาก็ต่างไม่รับฟังมันอยู่ดี

'ไอโง่ ทำไมเเกถึงได้โงขนาดนี้ไม่น่าเกิดมาเป็นลูกของฉันเลยจริงๆ'

มีหลายคำพูดที่เเม่พูดออกมาเเล้วมันกลับติดอยู่ในใจของผม ผมไม่สามารถลบหรือลืมมันได้เลยสักครั้ง เเต่จะให้ผมทำยังไงได้นอกจากน้อมรับชะตากรรมของตัวเอง

ถ้าเกิดว่าวันนั้นผมไม่มีเพื่อนของผมผมต้องตายเเน่ๆเลยล่ะครับ สำหรับบางคนเเล้วเพื่อนมีความสำคัญกว่าครอบครัวอีก ซึ่งผมก็เป็นคนๆนั้นครับที่คิดเเบบนี้

ผมไม่รู้เลยว่าโจลี่เขาอยู่ได้ยังไงจนถึงตอนนี้ โดยที่เขาไม่มีที่พึ่งพาอะไรเลย ถ้าผมรู้ว่าเขาเป็นเเบบนี้ผมคงไม่มีทางที่จะไปเเกล้งเขาเเบบนั้นเเน่นอน ตอนนี้ผมมีความรู้สึกผิดกับเขามากเลยจริงๆครับ