ขอลา

ตอนที่1ย้อนกลับไป

ย้อนกลับไปเมื่อ5ปีที่ผ่านมา

ผมได้สูญเสียคนที่ผมรักที่สุดในชีวิตไป นั้นก็คือเเฟนผม เเล้วถ้าถามว่าทำไมผมถึงเศร้าขนาดนี้ เพราะเขาคือรักครั้งเเรกของผม เเละผมก็รักเขามาก เเต่เเล้วใครเล่าจะรู้ว่าเจาจะจากผมไปเร็วขนาดนี้ วันนั้นเป็นวันครบรอบ3ปีที่เราตกลงเป็นเเฟนกันมา

เเต่เเล้วเขาก็ดันโดนรถชนตายไปเสียก่อน ต่อหน้าต่อตาของผมเลย ผมไม่สามารถที่จะเขาไปช่วยเหลือเขาได้เลย มันทำให้ผมรู้สึกผิดจนถึงทุกวันนี้ ถ้าเกิดว่าวันนั้นผมไม่มั่วเเต่ตกใจผมวิ่งเขาไปช่วยเหลือเขาเขาคงจะรอด

เขาจากผมไปเเล้วเเม้เเต่คำบอกลาสักผมยังไม่ได้จากเขา ไม่ว่าผมจะขอพรต่อเทพเจ้าเพียงใด เขาก็ไม่มีวีนที่จะกลับมาหาผมอีกเเล้ว หรือผมควรที่จะตามไปหาเขาดีนะ

การใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังโดยที่ไม่มีเขานั้น มันเป็นสิ่งที่เเย่มากจริงๆ ผมดันกลายเป็นคนที่เสพติดการอยู่กับเขาไปเเล้ว ทุกวันนี้ผมไม่มีเขาผมเหมือนจะขาดใจตาย

ผมได้เเต่ภาวนาขอพรให้เทพเจ้าเห็นใจผมบ้าง รับฟังสิ่งที่ผมร้องขอบ้าง การที่ไม่มีเขาอยู่โลกทั้งใบของผมเหมือนเเตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆไม่เหลทอชิ้นดี

ผมไม่รู้ว่าจะอยู่ในโลกนี้ได้นานอีกเเค่ไหนกัน เเต่เเล้วใครจะรู้เล่าว่าอยู่ๆ จะมีคนๆนึงอยากที่จะสนิทกับผมขึ้นมา เขาเป็นเพื่อนร่วมห้องของผมคนนึงเขามีเพื่อนเยอะมาก เป็นคนที่เฮฮา ร่าเริงมากๆอีกด้วยล่ะ เเละเป็นถึงหัวหน้าห้องเลยล่ะ

เอาจริงๆนะผมก็ไม่เข้าใจเขาเหมือนกันว่าทำไมถึงได้อยากสนิทกับผมถึงขนาดนี้ ผมไม่เห็นจะมีอะไรดีเลยเเม้เเต่นิดเดียว เเต่ก็คงเป็นเพราะว่าเขาสงสารผมนะสิ เพราะผมไม่มีเพื่อนคบน่ะสิ เรื่องนี้ผมรู้ดี

ผมพยายามผลักไสเขาให้ออกห่างจากผมไป เเต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผลอะไรเลย เขายิ่งมาตามวอเเวผมมากขึ้นทุกวันๆ จนถึงขั้นตามผมมาที่บ้านเลยล่ะ

ทุกวันนี้ผมเริ่มชินชากับคนอย่างมันเเล้ว อยากจะทำอะไรก็เชิญอยากจะทำอะไรก็ทำ ผมไม่ขอห้ามมันอีกเเล้ว เหมือนยิ่งห้ามยิ่งยุ

เเต่ก็ต้องยอมรับนะครับว่าการที่ผมมีเขาเข้ามาในชีวิตตั้งเเต่วันนั้นจนถึงวันนี้มันดีขึ้นจริงๆ เขาทำให้ผมกลับมาสดใส ร่าเริง มากยิ่งขึ้นกว่าเเต่ก่อน

เเต่ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่สามารถลืมรักครั้งเเรกของผมได้ๆจริงไปครับ มันอาจจะเศร้าไปหน่อยที่ผมเป็นฝ่ายที่ยังคงมีชีวิตอยู่ เป็นคนที่ยังจำเรื่องของเราได้อยู่ทุกอย่าง โดยไม่มีเขา

เเต่ผมก็ให้สัญญากับตัวเองเอาไว้เเล้วเหลาะครับว่าคงได้เวลาที่จะต้องตัดใจจากเขาได้สักที ผมควรที่จะเดินหน้าต่อไม่ใช่จมอยู่กับที่เเบบนี้

"เห้อออ...ต้องเดินไปอีกไหลขนาดไหนเนี่ย"

ผมถอนหายใจเเละถามเขาออกไปมันเป็นคำถามที่ฟังดูไร้เรี่ยวเเรง คนตรงหน้าน่าจะกำลังคิดอยู่เเน่นอนเลยว่าทำไมผมถึงได้ถามคำถามอะไรเเบบนี้ ก่อนที่เขาจะตอบกลับไปผมมาว่า

"อีกไม่ไกลหรอกน่ะ ที่นั้นอาหารอร่อยมากๆเลยนะทนอีกสักหน่อยก็จะถึงเเล้ว"

ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนของโรงเรียนๆนึง ซึ่งวันนี้พวกเขาทั้งสองคนตกลงกันว่าจะไปร้านอาหารเเห่งนึงร้านอาหารที่พวกเขาจะไปกันนั้นค่อนข้างที่จะไกลจากโรงเรียนของเขามาก เลยต้องใช้เวลาในการเดินทางไปนั่นนานหน่อย

เเต่ดูไปดูมาเหมือนเราทั้งสองจะตัดสิ้นใจอะไรผิดไปเลย สภาพอากาศวันนี้ดูไม่ค่อยที่จะเป็นใจไปกับเราสักเท่าไร ฝนตกหนักมาก ตอนนี้เหมือนเรากำลังเดินฝ่าพายุลูกใหญ่อยู่เลย

"นี่ไงโจลี่! เรามาถึงเเล้ว"

เเละเเล้วในที่สุดเราก็ฝ่าพายุฝนเพื่อมายังร้านนี้ได้สำเร็จ เเต่หลังจากที่ได้ชิมอาหารรสเริ่ดนี่เเล้ว ผมว่ามันก็คุ้มค่ามากๆเลยนะ สำหรับการเดินฝ่าฝนเพื่อมากินเมนูนี่ เพราะมันอร่อยมากๆอย่างที่เขาคุยโม้ไว้เลยล่ะ

"เป็นยังไงบ้าง นายชอบมันหรือป่าว"

"เเน่นอนฉันชอบ รสชาติเหมือนที่นายคุยโม้เอาไว้เลยล่ะ"

"ฉันดีใจนะที่นายชอบน่ะ"

"ฉันว่าความจริงเเล้วนายไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องมาทำดีกับฉันเเบบนี้เลยนี่"

ไม่ใช่ว่าที่เขาทำอยู่ผมไม่ชอบนะครับ มันก็ดีอยู่หรอก เเต่ผมก็ยัวคงไม่เข้าใจมันอยู่ดีว่าทำไมถึงได่อยากเป็นเพื่อนกับผมขนาดนี้

เเต่ทุกครั้งที่ผมถามประโยคนี้ไปก็ไม่เคยมีคำตอบกลับมาให้ผมเลยสักครั้ง เขาไม่เคยตอบคำถามนี้ของผมเลยได้เเต่บ่ายเบี่ยงเลือกที่จะไม่ตอบตลอด

"ฉันว่าเรากลับกันเถอะนะ เดี๋ยววันนี้ฉันเดินไปส่งนายเอง"

ครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งนึงที่เขาเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของผม เเล้วทำสีหน้าเรียบเฉยเเล้วเดินหนีผม เหมือนทุกครั้งที่เขาเคยทำ เเต่เขาก็ยังคงคุยกับผมปกติดี ไม่ได้ตีตนออกห่างผมเเต่อย่างใด

สักวันนึงผมจะต้องรู้ให้ได้ ผมจะต้องหาคำตอบให้กับตัวเองให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ตามเเต่