“อย่าเผลอใจแล้วกัน”
เสียงแว่วๆของพี่สิงห์ดังเข้ามาในหูพร้อมกับเสียงเซ็งแซ่จนไม่สามารถจับใจความได้ ฉันค่อยๆลืมตามองไปรอบๆและมาหยุดที่พี่ไนท์
“ตื่นแล้วหรอ”
“อืม! เรียนเสร็จแล้วหรอค่ะ” ฉันนั่งตัวตรงพร้อมกับจัดระเรียบทรงผมให้เข้าที่
“หลับสบายไหมครับ น้องพราง” พี่ขุนชะโงกหน้ามาพูดพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ ฉันไม่พูดอะไรเพียงแค่ส่งยิ้มเขินๆไปให้
“ไปกินข้าวกันเถอะ กูหิวจะแย่” พี่แทนลูบท้องตัวเองปอยๆ “น้องพราวเราไปกินข้าวกันเถอะครับ อะ โอ้ย สัสไนท์ กูเจ็บนะ”
“ไปได้แล้ว” พี่ไนท์ไม่สนใจเพื่อนของเขาแต่หันกลับมาคุยกับฉันแทน หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นเดินตามพี่ไนท์ออกจากห้องไป
“พี่ไนท์ค่ะ คืนค่ะ” ฉันพูดขึ้นในขณะที่เรากำลังรอลิฟต์พร้อมกับยื่นเสื้อช็อปที่ถอดออกก่อนหน้านี้ยื่นให้เขา
“ถือไว้ก่อน”
“ไม่เอาอะ เดี๋ยวโดน FC พี่ไนท์ตบ”
“พราวถือไว้เถอะ เดี๋ยวจะมีคนเจ็บตัว” พี่สิงห์พูดขึ้นนิ่งๆเป็นจังหวะที่ลิฟต์เป
