แรกเจอ
842 Words
วันรุ่งขึ้น 7.00 น.
ติ๊ง! หน้าจอสว่างวาบแชทกลุ่มถูกส่งเข้ามาจากของขวัญบอกว่่าให้ไปมหา’ลัยก่อนแปดโมงเช้า เพื่อจะได้เตรียมตัวพรีเซ็นต์
จะรีบไปไหนของมัน อาจารย์์ให้พรีเซ็นต์ช่วงบ่ายไม่ใช่เหรอ เฮ้อ! ในเมื่อเพื่อนตื่นเต้นก็ทำตามความต้องการนางหน่อยแล้วกัน
คณะอักษรศาสตร์
ฉันเดินตรงมายังม้านั่งข้างตึกคณะที่ประจำของแก๊งค์ และนั่งลงข้างๆของขวัญทันที
“หวัดดีตอนเช้า ยัยเวอะ”
“นู้น เดินมานู้นละ” ของขวัญตอบพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปยังด้านข้างฉัน
“พึ่งมาถึง” ฉันเลิกคิ้วถามเวลาด้วยความสงสัย
“เปล่า มาพร้อมกับมันนั้นแหละ” เวลาพยักพเยิดหน้าไปที่ของขวัญ “เห็นนางเคลียดเกิ๊น กลัวเป็นเหมือนมันเลยไปซื้อกาแฟ” เวลายกแก้วกาแฟที่อยู่ในมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง
“เอ้า! ไมไม่รออะ”
“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น นี้ของแก” เวลายื่นมัทฉะเมนูสุดโปรดมาให้
“ขวัญดูเคลียดไปนะ”
“จะไม่เคลียดได้ไงวะพราว วิชานี้สำคัญกับพวกเรามากนะโว้ย มันเป็นตัวชี้ว่าเราจะผ่านไปเป็นพี่ปีสามหรือจะกลายเป็นพี่ซีเนียร์” ของขวัญตอบฉันพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียด
“เออวะ ลืมไปเลย” ฉันพูดขึ้น
วิชานี้เป็นวิชาภาคและหัวข้อที่พูดคืิอหัวใจสำคัญของคณะอักษร ถ้าไม่ผ่านนั้นแสดงว่าต้องลงเรียนใหม่กับรุ่นน้องปีหน้า
“ของขวัญมึงอย่าเครียด” เวลาพูดพร้อมกับยิ้มบางๆ “เอาอย่างงี้ เปิดโน๊ตบุ๊กทำความเข้าใจตั้งแต่ต้นจนจบอีกรอบดีไหม”
ของขวัญพยักหน้ารัวๆส่งให้เป็นคำตอบ ส่วนฉันไม่รีรอหยิบโน๊ตบุ๊กตัวเองออกมาวางและกดเปิดเครื่องทันที ทำไมไม่ติดอะ ฉันกดปุ่มเปิดอีกครั้งและอีกครั้ง
“พวกมึง…” ฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆใบหน้าซีดเผือกพร้อมกับมองเพื่อนตัวเองช้าๆ “โน๊ตบุ๊ค กู เปิดไม่ติด”
“ฮะ!!!!” เสียงทั้งสองคนตะโกนขึ้นพร้อมกันดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“มันเป็นอะไร”
“กูไม่รู้” ฉันตอบเวลาพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างช้าๆ ขอถอนคำจากบรรทัดก่อนหน้านี้ได้ไหมที่ไม่เคลียดอะ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเคลียดกว่าของขวัญซะแล้ว
“ทำยังไงดีอะ ตายแน่ๆ” ของขวัญโวยวายพร้อมกับอยู่ไม่นิ่งเหมือนหนูติดจั่น
“เอาไปร้านคอมตอนนี้ทันไหมวะ” ฉันพูดขึ้นพลางกับใช้ความคิดไปด้วย เวลาผ่านไปประมาณสิบนาทีก็ไม่มีใครคิดออก
“โอ๊ะ!!!” ของขวัญอุทานขึ้น “หรือว่าเราจะต้องใช้บริการคนนี้” จากนั้นโทรศัพท์เครื่องหรูก็วางลงตรงหน้าฉันและเวลา
“พี่ไนท์ แก๊งค์อีเวิลวิศวะคอม”
“ซู่!!!! พวกมึงจะเสียงดังทำไมเนี่ย” ของขวัญเอ็ดขึ้นพร้อมกับถลึงตาส่งมาให้ฉันและเวลา
“มันจะดีเหรอ” ฉันมองหน้าของขวัญพร้อมกับกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ
“เขาจะไม่ไล่ตะเพิดเราใช่ไหม” เวลาก็มีอาการไม่ต่างจากฉัน
“พวกคุณมึงจะยอมให้เขาบ่นและอาจจะทำให้โน๊ตบุ๊คอันเก่ากึกของคุณมึงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หรือพวกคุณมึงจะยอมเป็นพี่ซีเนียร์เลือกเอา”
คณะวิศวะ
หลังจากที่ตกลงกันเสร็จและคำตอบก็ทำให้เราสามคนมาอยู่ที่คณะนี้
“พวกพี่เขาอยู่ไหนอะขวัญ”
“ไม่รู้เหมือนกันอะพราว”
“เอ้า อีผี” เวลาอุทานขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาช้าๆ
“ลองถามดูไหม” ฉันกับของขวัญพยักหน้าเห็นด้วยกับเวลา จากนั้นแม่สาวสุดมั่นก็เดินเข้าไปถามนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม
“ว่าไง” ของขวัญถามขึ้นทันที
“ห้องสาขาคอมพิวเตอร์” เวลาพูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป
“เดี๋ยวยัยเว” ฉันเรียกในขณะที่เวลากำลังเดินไปข้างหน้า “แกรู้เหรอว่าไปทางไหน”
“เออ..วะ” เวลาเกาหัวแก็กๆ
“อะ…อ้าว” ฉันและของขวัญอุทานขึ้นพร้อมกัน
“อ่านป้ายเอาแล้วกัน ไปได้แล้ว” เวลาพูดขึ้นพร้อมกับเดินออกไปและมองป้ายไปด้วย
อีกด้าน
คณะวิศวะ
ไนท์
“เชี่ยน่ารัก ชิบหาย” เสียงของไอ้ขุนพูดขึ้นในขณะที่มันกำลังดูโทรศัพท์อยู่
“น้องดาว ดาวคณะบัญชี เอ็กซ์สุดๆ” ไอ้แทนชะโงกหน้าไปดูแล้วยกนิ้วโป้งให้ไอ้ขุน ท่าทางแบบนี้แสดงว่ามันกินน้องเขาแล้วครับ
“วันนี้อาจารย์ยกคลาส” เสียงนิ่งเรียบติดเย็นชาดังมาจากไอ้คนที่นั่งข้างๆ มันไม่ชอบพูดจนผมคิดว่าเป็นใบ้
“จริงหรอวะ เชี่ยสิงห์”
“อืม” ไอ้สิงห์ตอบไอ้ขุนในลำคอ
“ไปตีป้อมที่ห้องสาขาดีกว่าพวกมึง” ผมพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกไป
- Writer
