เช้าวันอาทิตย์
เป็นวันหยุดที่หวังไว้ว่าจะตื่นสาย แต่ก็ได้แค่หวังเพราะเจ้ากรรมนายเวรที่มาด้วยสถานการณ์บังคับทำให้วันหยุดฉันเป็นแบบนี้
‘เอาละเสร็จเรียบร้อย’ หลังจากตากผ้าตัวสุดท้ายเสร็จเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนไว้ หือ เก้าโมงครึ่งแล้วหรอเนี่ย ไปอาบน้ำแต่งตัวดีกว่า
วันนี้ฉันเลือกชุดมินิเดรสสีพาสเทลเปิดไหล่ที่เวลาซื้อให้เป็นของขวัญมาสวมใส่ ในขณะที่กำลังแต่งตัวอยู่นั้นเสียงแชทก็ดังขึ้น
เฮ้ย!!! “นัดสิบเอ็มโมงไม่ใช่หรอ นี้มันพึ่งสิบโมงเอง โอ้ย ไอ้พี่ไนท์บ้า” ฉันสบถเบาๆพร้อมกับรนรานหยิบของใส่กระเป๋า ก็จะไม่รีบได้ไงไอ้ข้อความที่ดังเข้ามาบอกว่าอยู่ข้างล่างให้เวลาห้านาที ฉันใส่เกียร์หมาเพื่อให้ทันเวลาที่เขาตั้งไว้
ปัง! เฮ้อเหนื่อย!! หายใจแทบไม่ทัน
“ประตูรถพังแล้วมั้ง”
มองพี่ไนท์ตาขวาง เมื่อเริ่มหายใจปกติจึงพูดขึ้น “พี่นัดพราวสิบเอ็ดโมงไม่ใช่สิบโมง เพราะฉะนั้นดูปากนิชานะคะ พราวไม่ผิด”
“ปากแบ
