ไนท์
“มึงจะให้กูจัดการยังไง”
“ตัดเตือนก็พอ” ผมตอบไอ้สิงห์ด้วยเสียงนิ่งเรียบ ส่วนมันเพียงพยักหน้าส่งมาให้แค่นั้น จากนั้นก็นั่งมองพราวกินข้าวเงียบๆจนหมด
“ไปห้องสาขา” ผมหันไปบอกไอ้เพื่อนเวรทั้งสามแล้วหันมามองพราว “ไปรอที่ห้องสาขา” เธอไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มุ่ยหน้าส่งมาให้ หลังจากนั้นพวกเราทั้งหมดก็เดินตรงไปที่ห้องสาขาคอมพิวเตอร์ทันที
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงคนที่นั่งเล่นโทรศัพท์ก่อนหน้านี้ฟุบหลับไปแล้ว
“แค่ตัดเตือนมันจะพอหรอวะไอ้ไนท์”
“กูเชื่อว่าไม่มีใครกล้าหือกับไอ้โหดหรอกวะ” ผมตอบไอ้ขุนพลางลากสายตาไปมองไอ้สิงห์ที่นั่งอยู่ไม่ไกล
“สัส” มันตอบแค่นั้นก็ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์เช่นเดิม
“อย่าเผลอใจละสัส” ไอ้ขุนพูดขึ้นพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปาก ผมไม่ตอบอะไรละสายตาจากมันหันไปมองพราวอีกครั้ง เวลาผ่านไปสองชั่วโมงก็ถึงเวลาซ้อมฟุตบอลของพวกผม
“ไอ้แสบๆ พราวๆตื่น” ผมเขย่าแขนของพราวเบาๆ
“อืออออ ถึงเวลาแล้
