เผลอใจรักพี่ว้ากสุดร้าย

มาเรียน

เช้าวันใหม่

คณะอักษรศาสตร์

ฉันเดินลัดเลาะไปตามทางเดินข้างๆตึก รีบสาวเท้าเข้าไปยังโต๊ะประจำ ในขณะนั้นก็มีใครคนหนึ่งเข้ามาขวางทำให้ต้องหยุดชะงักด้วยความตกใจ

“น้องพราว ทำไมทำกับพี่แบบนี้ พราวเลือกไอ้ไนท์วิศวะคอมพี่เสียใจมากรู้ไหม” ถ้าจำไม่ผิด ผู้ชายคนนี้น่าจะอยู่สถาปัตปี 4 ที่ตามตื้อฉันมานานแล้ว ฉันได้แต่ทำหน้าเหลอหลาเกาหัวแกร็กๆอย่างงงๆ คบกับพี่ไนท์ตอนไหนวะกู

ฉันมองเขาอย่างมึนงงและถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย “ขอตัวนะคะ” หลังจากนั้นก็เดินออกมาโดยไม่สนใจเขาอีกเลย

เมื่อเดินมาถึงโต๊ะประจำก็พบแต่ความว่างเปล่า “เอ้า! แล้วก็เร่งกูหยิกๆ แต่ตัวเองยังไม่ถึงอะไรเนี่ย” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ ‘แบบนี้ต้องจิ๊กคืน’ เมื่อคิดได้แบบนั้นจึงรีบส่งไลน์ไปตามแม่นางทั้งสองทันที

“นี่เธอ”

“โอ๊ย!!” ใครผลักวะ ฉันหันไปมองด้านหลังตัวเองก็เจอกับผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง “มีอะไร” ฉันลุกขึ้นยืนพร้อมกับจ้องหน้าอย่างท้าทา