“เหลือหนึ่งอย่าง เท่ากับหนึ่งยก”
O.O!
ทันทีที่พี่ไนท์ก้มมากระซิบดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นและนิ่งอึ้งไปหลายวินาที เดี๋ยวนะ ที่เขาพูดแบบนี้แสดงว่าเขารู้หรอว่าคนที่นอนกับเขาคืนนั้นคือฉันอะ เพียงเสี่ยววินาทีก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เวลาล่วงเลยมาจนถึงตีสองพี่ไนท์ก็ยังนั่งดื่มเรื่อยๆไม่มีทีท่าว่าเมาอะไรซึ่งไม่ต่างจากเพื่อนของเขา
“ฉันอยากกับแล้วอะ” เวลากระซิบฉันเบา
“ฉันก็อยากกลับ”
ฉันพยักหน้าส่งไปให้เวลาและของขวัญ จากนั้นก็หันไปมองพี่ไนท์แล้วลากสายตาไปมองเพื่อนของเขา
“พี่ๆคะ พวกเราสามคนของตัวกลับก่อนนะคะ”
“เดี๋ยวไปส่ง”
ฉันส่ายหน้าส่งไปให้พี่ไนท์ “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพราวนั่งแท็กซี่กลับกับเพื่อน”
“อยู่คอนโดคนละที่ไม่ใช่หรอ” พี่แทนพูดพร้อมกับยกเหล้าขึ้นดื่ม
“พราว แกกลับกับพี่ไนท์ก็ได้เดี๋ยวฉันนั่งแท็กซี่กลับกับเวลา”
“ไอ้ไนท์ไปส่งพราว ไอ้แทนไปส่งของขวัญ เดี๋ยวเ
