คณะอักษรศาสตร์
“อีพราว” เท้าที่กำลังเดินอยู่นั้นหยุดชะงักและหันไปมองตามเสียงนั้น หือ? รุ่นพี่ปีสี่คณะฉันงั้นหรอ “มึงกล้ามากนะที่มาอ่อยไนท์ของฉัน”
เฮ้อ! อีกแล้วหรอวะ “พราวไม่ได้อ่อย แล้วก็ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ไนท์ด้วย” ฉันตอบรุ่นพี่คณะตัวเองกลับไปพร้อมกับกอดอกมองนางนิ่งๆ “ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามพี่ไนท์นู้น”
พูดจบก็เดินออกมา โดยไม่สนใจเสียงโหยหวนของชะนีตามหาผัวลอยมา อารมณ์เสียแต่เช้าเลย
“เป็นอะไรหน้ามุ่ยแต่เช้า” เวลาวางโทรศัพท์ลงแล้วพูดขึ้นอย่างจริงจัง
“พี่ปีสี่เดินมาหาเรื่อง”
“เรื่องอะไร”
“นางบอกว่ากูไปแย้งพี่ไนท์มาจากนาง” ฉันตอบของขวัญออกไปอย่างหงุด “แล้วเมื่อไหร่หน้าที่เบ้จะสิ้นสุดก็ไม่รู้”
“เอาน่าสู้ๆ” เวลาส่งยิ้มบางๆมาให้ “แล้วนั้นถุงอะไร”
“เสื้อช็อปพี่ไนท์ เอามาคืน” ฉันตอบเวลาอย่างไม่ใส่ใจ
“แล้วมึงไปได้เสื้อเขามาได้ไง” ของขวัญจ้องตาฉันอย่างไม่วางตา
“กูขี้เกียจเล่า เรื่องมันยาว”
