Akça...
son on yıldır yaşadığımı hissetmiyordum. ne elim tutuyor, ne de kolum. sadece öylece hayat beni nereye savuruyosa oraya yöneliyor gibiydim.
babamın ve annemin acı kaybından sonra asla toparlanamadım. neyim varsa hepsi bir hiç uğruna gitti. amcam, babamın servetine çöküp, karısıyla bana kalan mirasa konmuşlardı. beni de bir yetimhaneye atarlar diye düşünmüştüm. ama bunu yapmayıp, bir hizmetçiden beter çalıştırıp, dışardaki gözlere ise bana sahip çıkan, beni okutan bir amca imajı veriyordu.
zordu kendimi dile getirmekt, zordu derdimi anlatamak. kimsem yoktu. yalnızlık iliklerime kadar işlemiş, sinir krizi, ve panik atak gibi sağlık ve psikolojik sorunlar ile boğuşmama neden olmuştu. üniversite de son sınıftım. ve kendi hayallerim için asla duramıyordum. aklımdaki tek hayal bir an
