EYLÜL
Sancak’ın ağırlığı üstümdeyken nefes alamıyordum. Hem neyi istediğimi biliyor, hem de bilmiyordum. Aklım yine bedenimle bir çatışma halindeydi.
Gri kehribar kokusu artık ciğerlerimin içinde, tenimde, damarlarımdaydı. Kokusu beni sarhoş ediyordu ama asıl sarhoş eden şey, gözlerindeki açlık, yıllardır beklediği bir şeye sonunda kavuşmuş gibi bakan, sabrının son kırıntılarını da tüketen bakışıydı.
“Eylül…” dedi adımı bir dua gibi seslenirken. “Bu kadar da güzel olunmaz ki.”
Tüm direncim, günlerdir zorlukla sürdürdüğüm tüm kaçma planlarım Sancak tarafından ağır bir hezimete uğramıştı. Kendime ördüğüm tüm duvarlarda ince ince çatlaklar açıyor ve bunu acele etmeden, kaba bir zorlamaya kaçmadan yapıyordu.
Dokunuşları altında daha fazla karşı koyacak gücü kendimde bulamadım. Her şey ço
