SANCAK
İçerideki mutlak sessizlik, az önce geride bıraktığım cehennemin gürültüsüyle tezat oluşturuyordu. Ceketimi omuzlarımdan indirip antreden içeriye girerken gömleğimin kollarını yavaşça düzelttim.
Doğrudan merdivenlere yönelip duşa gitmek için hareketlendim. Eylül’ün karşısına vahşi bir enerjiyle çıkmaya niyetim yoktu. Dün geceden beri yeterince gerilmiş durumdaydık zaten.
Duş alıp, üzerimi değiştirdikten sonra salona geçtim. Eylül’ü batmaya başlayan güneşin son kızıllığının vurduğu pencere önünde buldum. Bakışları ufuk çizgisindeydi. Elinde kahvesiyle yine kafasında kim bilir neleri düşünüyordu.
Etrafımda insan görmeyi seven biri olduğum söylenemezdi. İnsanlara tahammül etmek benim için hep bir zorunluluk olmuştu. Fakat söz konusu o olduğunda hissettiğim bu durum ortadan kalkıyo
