ตอนที่ 1 ถอนหมั้น
1248 Words
ช่วงสายของวันนี้เวลายามซื่อ ณ. จวนเสนาบดีกรมพิธีการ นั่นมีแขกมาเยือนถึงที่นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากคุณชายรองหยาง หยางเฟยเทียน และแน่นอนว่าเขามาวันนี้ไม่ใช่เพราะเรื่องอะไร นอกเสียจาก มาถอนหมั้นกับคุณหนูเล็กของจวนเสนาบดีกรมพิธีการ
อีกด้าน ณ. ศาลากลางน้ำ
" คุณหนู !! คุณหนู !! แย่แล้วเจ้าค่ะคุณหนู " แฮก แฮก !! สาวใช้ข้างกายนามว่าอาจิน ของคุณหนูเล็กที่เดินผ่านหน้าเรือนใหญ่ด้านหน้าเมื่อกี้
" มีอะไรกัน ไยเจ้าจึงรีบร้อนเช่นนี้อาจิน ไม่สำรวมเอาเสียเลย เจ้านี่น่า !! " อาจิ๋ว บ่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสาวใช้อีกคนที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กไม่สำรวมกิริยามารยาทเช่นนี้
" เอานี่ดำน้ำชาเสียหน่อยเถอะ แล้วค่อยๆ พูด " เสียงหวานปานน้ำผึ้งเดือนห้าของคุณหนูเล็กเอ่ยขึ้นพร้อมกับรินน้ำชาให้กับอาซิน
" ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู " หลังจากกินน้ำชาเสร็จก็ขอบคุณ
" คะ.. คือว่า.. คุณชายรองหยางมาเจ้าค่ะ คุณหนูบ่าวคิดว่าคงไม่พ้นเรื่องเดิมเป็นแน่เจ้าค่ะ คุณหนูจะทำเช่นไรดีเจ..... " ยังไม่ทันพูดจบสาวใช้เรือนใหญ่ก็ปรากฎ และเอ่ยว่า
" คุณหนูเล็กเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าให้มาตามไปที่เรือนหลักเจ้าค่ะ "
" เจ้าค่ะ ทราบแล้วประเดี๋ยวจะตามไป "
" เจ้าค่ะคุณหนู "
" คุณหนู !! " ฮูหยินผู้เฒ่าชอบคุณหนูใหญ่มากกว่าใครในหลานๆ ทุกคน แม้นางจะเกิดจากฮูหยินรอง แต่ฮูหยินรองก็เป็นถึงหลานสาวของฮูหยินผู้เฒ่า ไม่เหมือนท่านแม่ของนางที่ฮูหยินผู้เฒ่านั่นไม่ทราบว่านางเป็นใครมาจากไหน โดยที่นางนั้นไม่เคยถามสักครั้ง ท่านแม่ก็ไม่เคยบอก คนที่รู้เรื่องก็โดนสั่งให้ปิดปากเงียบมาตลอด ตอนคลอดนางเสด็จแม่ของนางนั้นกลับไปเยี่ยมเยียนเสด็จยายพอดี นางก็เลยเติบโตที่นั้น 5 ปี ถึงกลับมาจากแคว้นจ้าว ทุกคนที่นั่นใจดีกับนางมาก มากจนนางคิดว่า ไม่อยากกลับมาที่นี่อีก พอกลับมาถึงท่านย่า ที่เป็นฮูหยินผู้เฒ่าก็หาฮูหยินรองให้ท่านพ่อของนาง พอนางกลับมาถึงจวนสกุลหลี่ ฮูหยินผู้เฒ่ายังกล่าวหาว่านางไม่ใช่หลานตระกูลหลี่ กล่าวหาว่าเสด็จแม่ของนางนั่นลอบคบชู้สู่ชาย และกล่าวหาต่างๆ นานา แต่ทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปเพราะท่านพ่อของนางนั้นเชื่อว่ายังไงนางก็เป็นลูกเขา จากนั้นก็ไม่มีใครพูดเรื่องนี้อีกเลย
ปัจจุบัน
" ไปกันเถอะ ประเดี๋ยวท่านย่าจะโกรธเอา " พูดจบก็เดินนำออกไป โดยมีสาวใช้สองคน และองครักษ์ประจำพระองค์ 2 คนที่เป็นองครักษ์เงาตามไปติดๆ นั่นก็คือ จางเหว่ย จางเหล่ย สององครักษ์หนุ่มผู้พิทักษ์รักษาความปลอดภัยของจวิ้นจู่น้อยทายาทคนเล็กของแคว้นจ้าว
ห้องโถงใหญ่เรือนหลัก
" หลานคาราวะท่านย่า คาราวะท่านพ่อเจ้าค่ะ ขออภัยที่หลาน - ลูก มาช้าเจ้าค่ะ "
" อืม เจ้ารู้ตัวว่าช้าก็ดี เช่นนั่งคุกเข่าตรงนั้นไปเสีย "
" ท่านแม่ !! " เป็นท่านพ่อเธอที่ออกตัวปกป้องเธอมาตลอด เพราะท่านแม่ของเธอนั้นกลับไปอยู่ที่แคว้นจ้าว จะกลับมาหาเธอปีล่ะ 5-6 ครั้ง เพราะแบบนี้เวลาที่ท่านพ่อเธอไม่อยู่จึงถูกกลั่นแกล้งเป็นประจำ
" หลานน้อมรับคำสั่งของท่านย่าเจ้าค่ะ " คนที่ดูสะใจเป็นที่สุดก็คงไม่พ้นสองแม่ลูก ฮูหยินรอง และคุณหนูใหญ่
" เอาล่ะ วันนี้คุณชายรองหยาง ที่มามีเรื่องอันใดงั้นรึ ? " เป็นท่านพ่อของนางถามขึ้น
" เอ่อ.... คือว่าข้าอยากมาคุยเรื่องการถอนหมั้นกับคุณหนูหลี่หมิงหมิงน่ะขอรับ ท่านเสนาบดีจะว่าอย่างไร ? "
" ท่านไม่ได้ชอบพอนางอย่างนั้นรึ ? " เป็นฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยขึ้นบ้าง
" ขอรับ ข้ามีคนที่ชอบพอกันอยู่แล้วน่ะขอรับ ฮูหยินผู้เฒ่าพอจะ.... " ยังไม่ท่านพูดจบก็มีเสียงตอบกลับมาอย่างไม่พอใจขึ้น
" ข้าไม่ถอนหมั้นเจ้าค่ะ ยังไงก็ไม่ !! คุณชายรองหยาง ท่านกลับไปซะเถอะ " นางพูดพร้อมกับหันหน้าไปมองยังคู่หมั้นคู่หมายของตน พร้อมกับทำหน้านิ่งไม่ติงไหว
" หุบปากของเจ้าเสีย มันหาใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสินใจเองได้หรือไม่ การแต่งงาน ต้องฟังพ่อแม่ ผู้ใหญ่และแม่สื่อ เจ้านี่มัน.... " ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจเช่นกัน
" ไม่เจ้าค่ะ หลานไม่ผิด คุณชายรองหยาง ข้าขอถามท่านได้หรือไม่ ? " พูดกับฮูหยินผู้เฒ่าเสร็จก็หันมาถามคู่หมั้นคู่หมายของตน ที่บัดนี้มีสีหน้าไม่พอใจเห็นได้ชัด
" เชิญกล่าว "
" ก่อนที่ท่านจะมาที่นี่ ท่านปรึกษาท่านลุง ท่านป้าก่อนหรือไม่ ? ท่านลุง ท่านป้ารู้เรื่องที่ท่านจะถอนหมั้นหรือไม่ ? ดูจากสีหน้าแล้วคงจะไม่สินะ ข้าจะบอกท่านให้นะคุณชายรองหยาง สองคนที่จะพูดเรื่องนี้กับข้าไม่มีเพียงท่านป้ากับท่านลุงเท่านั้น เชิญท่านกลับไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน " หลังจากกล่าวจบนางก็ยิ้มแย้มอย่างผู้ชนะ วันนี้นางร่ายยาวออกมา แทบลืมหายใจ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา นี้เป็นครั้งแรกที่นางพูดร่ายยาวขนาดนี้
" ใครก็ได้ คุณหนูเล็กเหนื่อยแล้วมาพาไปพักที่เรือนเสีย ข้าขอสั่งกักบริเวณคุณหนูเล็ก 2 อาทิตย์ กลับเรือนเจ้าไปเสีย แล้วอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก " ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจในตัวหลานสาวคนนี้เป็นอย่างมาก
" เจ้าค่ะ หลานน้อมรับคำสั่งสอนของท่านย่า แล้วท่านย่าจะเสียใจที่พูดกับหลานเช่นนี้ ลูกขอตัวเจ้าค่ะท่านพ่อ " พูดกับฮูหยินผู้เฒ่าเสร็จนางก็หันมาเอ่ยลาท่านพ่อของนาง จากนั้นสาวใช้ของนางก็พยุงนางกลับเรือน
เรือนเถาซิงฮวา
" จางเหล่ย จางเหว่ย " เมื่อกลับมาถึงเรือนเถาซิงฮวาก็เอ่ยเรียกองครักษ์ประจำพระองค์ออกมา เพื่อสั่งงาน
" ขอรับจวิ้นจู่ มีอะไรให้รับใช้ขอรับ "
" จิ๊ !! บอกกี่หนแล้ว ประเดี๋ยวก็มีคนมาได้ยินเข้าพวกเจ้าช่วยเรียกเราว่าคุณหนูเล็กได้หรือไม่ กลัวใครจะกล่าวหาว่าเจ้าไม่เคารพข้ากัน พวกเจ้านี่เมื่อไหร่จะเลิกเรียกเราแบบนี้สักที " พอได้ยินแบบนี้เธอก็บ่นให้องครักษ์ประจำพระองค์ทันควัน
" ข้าน้อยขอภัยขอรับคุณหนู พวกข้าน้อยชินนี้ขอรับ "
" เฮ่อ !!! ช่างเถอะ มีเรื่องสำคัญมากกว่า ... จางเหล่ย เจ้าช่วยไปสืบให้เราทีว่าคนที่คุณชายรองคบหาเป็นใคร ส่วนเจ้านำจดหมายนี้ส่งไปที่จวนสกุลหยางให้ถึงมือพ่อบ้านเฉินแล้วกำซับว่าให้ถึงมือหยางฮูหยิน หรือท่านป้าที่เราพูดถึงนั้นแหละ "
" น้อมรับพระบัญชาพะย่ะค่ะ " จากนั้นก็เร้นกายหายไปทำงานของตนทันที ก่อนที่จะจวิ้นจู่น้อยจะบ่นตนเอง ข้อหาพูดคำราชาศัพท์กับนาง
- Writer
