ท่านเคยรักข้าบ้างหรือไม่ ?

ตอนที่ 5 ฮูหยินน้อยล้มป่วย

หลังจากวันนั้นน้องสาวของเจ้าของจวนก็มาให้สอนสิ่งต่างๆ ให้ทุกวันเจ้าบัดนี้ก็ผ่านไปเป็นเวลาเกือบ 3-4 เดือนแล้ว ก็ยังเป็นเช่นนี้ทุกวัน แต่นางรู้สึกว่าช่วงหลังๆ มานี้ร่างกายของนางนั้นเริ่มอ่อนแอ เหนื่อยง่าย ไอบ่อย เพราะช่วงหลังๆ มานี่นางไม่ให้อาซิงตรวจเครื่องดื่ม ขนม อาหารของนาง เพราะไว้ใจคนในโรงครัว ช่วงหลังมานี้นางเป็นลมบ่อยจนท่านแม่สามีสงสารไม่ให้นางเข้าครัว ให้พักรักษาตัวให้ดี

" ฮูหยินในใบหน้าของท่านซีดเชียวเพียงนี้เล่าเจ้าค่ะ " อาจิ๋วถามขึ้น เพราะช่วงหลังมานี้ฮูหยินของนางร่างกายอ่อนแอลงเรื่อยๆ

" ข้ามิเป็นไร ดื่มยาซักเทียบสองเทียบก็ดีขึ้นแล้ว ไปจัดการให้ข้าที " พูดจบก็ยื่นหอยาให้นางไปต้ม

" อึก !! " พออาจิ๋วออกไปนางก็กระอักเลือดออกมา จนต้องเรียกอาซิง

" อาซิง ! อาซิง !! อยู่ข้างนอกหรือไม่ เข้ามาหาข้าท..... " ไม่ทันพูดจบก็หมดสติไปทันที พออาซิง เข้ามาก็ตกใจจนร้องเรียกอาจิน อาซิว ทันที 2 สาวใช้ร้อนรนเป็นอย่างมาก

" ฮูหยินเป็นอย่างไรบ้างอาซิง ฮูหยินเป็นอะไรกันแน่ เจ้าตอบข้าสิอาซิง " อาจินที่รนจนทำอะไรไม่ถูก

" ฮูหยินถูกพิษชนิดใด " อาซิว ถามขึ้นทันที

" หงฮวา + เจี๋ยจู๋เถา "

" อำมหิตเกินไปแล้ว !! จะทำเช่นไรดี บอกท่านชายดีหรือไม่ ? "

" ทำเช่นนั่น มิได้ จวิ้นจู่เคยบอกแล้ว เรื่องนี้จะรู้ถึงหูของท่านชายทั้งสองมิได้ ยังโชคดีที่ไม่ได้รับพิษหงฮวาไม่มาก แต่.... เจี๋ยจู๋เถา เกรงว่าจะได้รับเป็นเวลานานหลายปีแล้วกระมัง "

" ยามาแล.... " พอเดินเข้าก็เกือบทำยาหก

" เกิดอันใดขึ้น เหตุใดฮูหยินถึงหมดสติไปอีกแล้วเล่า "

" ฮูหยินถูกพิษ เรื่องนี้จะเผยแพร่ออกไปมิได้ ใครพูด ก็จัดการเสีย อย่าให้เรื่องหลุดไปเด็ดขาด ฉางซิว ฉางซิง ไปเฝ้าหน้าห้องไว้ หากไม่ได้รับอนุญาตจากพวกข้า ห้ามใครหน้าไหนเข้ามาได้ "

" เจ้าค่ะ "

หน้าเรือนเมฆเมฆา

เมื่อสามีนางกลับมาถึงก็ตรงมาหาฮูหยินน้อยเพื่อจะคุยเรื่องภรรยารอง เพราะอยากแต่งตั้งนางให้ขึ้นเป็น ภรรยาเอกแทน เพราะเขาคิดว่านางไม่ได้ตั้งครรภ์เหมือนคนรัก ซึ่งเรื่องนี้ท่านแม่ของเขาก็เห็นด้วย เพราะภรรยารองลูกชายนั่นตั้งครรภ์หลานชายคนแรกให้ตระกูลได้ แต่พอมาถึงก็เจอคนแปลกหน้าสองคนยืนเฝ้าหน้าห้อง ซึ่งเขาไม่เคยมาเรือนนี้เลยก็ว่าได้ เลยไม่เคยเห็นสองคนนี้

" พวกเจ้าเป็นผู้ใดกัน เหตุใดจึงมายืนตรงนี้ " เขาถามทั้งสองออกไปด้วยเสียงราบเรียบ

" คุณชาย พวกข้าน้อยเป็นคนที่คอยดูแลความปลอดภัยฮูหยินน้อย ตอนนี้ฮูหยินน้อยไม่สะดวกพบท่าน ท่านเชิญกลับไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ " ฉางซิง พูดขึ้นทันที

" ไยข้าจะเข้าไปมิได้ ข้าเป็นสามีนาง และที่นี่ก็คือจวนตระกูลหยาง หาใช่จวนตระกูลหลี่ของพวกเจ้าไม่ "

" คุณชายอย่าทำให้พวกข้าน้อยลำบากใจเลยนะเจ้าค่ะ เชิญเจ้าค่ะ "

" มีอันใดกัน ไยถึงเสียงดังรบกวนการพักผ่อนของฮูหยินถึงเพียงนี้เล่า " อาซิง ที่เป็นหมอประจำตัวเดินออกมา

" คุณชาย ท่านโปรดกลับไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ ฮูหยินพักผ่อนอยู่ ไม่อาจมาตอนรับท่านได้ ฮูหยินตื่นแล้วข้าน้อยจะเรียนแกท่านให้ว่าคุณชาย มาพ.. "

" หลบไป ข้าจะเข้าไปหานาง พวกเจ้าปิดบังอันใดอยู่กันแน่ "

" มิมีอันใดเจ้าค่ะ คุณชายโปรดวางใจ "

" ให้เขาเข้ามาเถอะ ข้ามิเป็นไรแล้ว " เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตจากเจ้านายสาว ก็เชื้อเชิญให้เข้าไปทันที

" งั้นก็เชิญท่านข้างในเถิด โปรดระวังอย่าให้นางโมโห หลีกเลี่ยงเรื่องที่กระทบกระเทือนต่อจิตใจนะเจ้าค่ะ " ก่อจะเข้าไปอาซิง ก็กำซับอีกรอบ

ด้านในห้องภายในเรือนเมฆเมฆา

พอเขาเดินเข้ามา ก็เห็นฮูหยินตัวเองนั่งพิงเตียงนอนอยู่ ก็อดแปลกใจมิได้ว่าเหตุใดไม่พบกันเพียงมิกี่เดือนเหตุใดนางถึงได้หน้าตาซีดเซียวถึงเพียงนี้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามออกไปแค่อย่างใด เพราะเขามาด้วยเรื่องอื่น

" เจ้าเป็นอันใดไป เหตุใดช่วงนี้เจ้าดูสงบเสงี่ยม ข้ามิเห็นเจ้าออกจากบริเวณเรือนเลย " ที่ถามเพราะเป็นห่วงในฐานะสามีคนหนึ่งเพียงเท่านั้น

" ข้ามิได้เป็นอันใดเจ้าค่ะ ท่านพี่ไม่ต้องห่วง ข้ายังมิตายง่ายๆ หรอกเจ้าค่ะ ท่านมีอันใดก็รีบพูดมาเถิด ข้าเหนื่อย อยากพักผ่อนแล้ว แต่ถ้าจะมาคุยเรื่องยกฮูหยินรอง ขึ้นเป็นเอกเพราะนางมีบุตรชาย ก็กลับไปเถิดเจ้าค่ะเพราะข้ายังยืนยันคำเดิม ว่ารอให้ครบปีเสียก่อน ข้าจะยอมหย่าให้ท่าน "

" มิใช่เช่นนั้น ท่านแม่อยากให้ข้าแต่งอนุภรรยา เพราะตอนนี้เยว่าเออร์ ตั้งครรภ์แก่ขึ้นนางคอยคนปรนนิบัติข้าลำบาก เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร " ที่จริงเขาไม่อยากพูดออกมาแบบนี้ แต่ก็จำเป็นต้องพูด

" อืม ข้าทราบแล้ว ท่านแม่ว่าอย่างไรก็ว่าอย่างนั้น แล้วคนผู้นั้นเป็นใคร บุตรตระกูลใดเจ้าค่ะบอกข้าได้หรือไม่ "

" นางเป็นบุตรีของรองเจ้ากรมยุติธรรมหลินเว่ยหลิว และรองเจ้ากรมกลาโหมเซวียเซี่ยหย่วน นางเป็นเพียงบุตรอายุภรรยา ถึงแต่งเข้ามาได้เป็นเพียงอนุภรรยา "

" อืม ข้าทราบแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะให้คนเตรียมเรือนไว้ให้พวกนาง มีแค่นี้ใช่หรือไม่ ? "

" ข้ายังพูดมิจบ ช่วงนี้ร่างกายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าได้ยินจากท่านแม่ว่าเจ้ามิสบายมาหลายวันแล้ว ท่านหมอมาตรวจแล้วหรือยัง " เอ่ยถามออกไป เพราะเป็นคำสั่งของบิดา

" ข้ามิเป็นไร ไยต้องรบกวนท่านหมอ ท่านกลับไปเสีย ข้าจะพักแล้ว อาจิ๋วส่งแขก ห้ามใครเข้ามาอีกเด็ดขาด หากมิมีคำสั่งจากข้าก็อย่าให้ใครหน้าไหนมารบกวนข้า " หลังจากสามีพ้นประตูได้เพียงก้าวเดียวนางก็เอ่ยสั่งคนด้านนอกทันที

" เจ้าค่ะฮูหยิน "

แต่พอสามีออกไปไกลแล้ว นางก็ไอออกมา อีกทั้งกระอักเลือดอีกหน จนคืนนี้แทบจะข่มตาหลับมิได้ กว่าจะได้หลับก็เกือบรุ่งส่างแล้ว พอนอนได้ไม่นานก็ต้องลุก เพราะนางยังมีงานต้องจัดการ

" อาจิน เข้ามาที " พอตื่นก็เรียก หาอาจินทันทีเพราะเมื่อคืนอาจิ๋วดูแลทั้งคืน จึงให้กลับไปพัก

" ฮูหยิน ไยจึงรีบตื่นนักเล่าเจ้าค่ะ นอนพักอีกสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ร่างกายท่านมิเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะเจ้าค่ะ "

" มิเป็นไร ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการ เจ้าไปไปตามคนมาสักห้าหกคน ข้าจะสั่งงานหน่อย "

" เจ้าค่ะ " ไปไม่นาน สาวใช้ก็กลับมาพร้อมคนรับใช้ของจวน ตามคำสั่ง

" พวกเจ้าไปเตรียมเรือนให้อนุหลิน กับอนุเซวีย ที่เรือนฝั่งตะวันตกที่ติดกัน " พอได้ยินเช่นนั้นสาวใช้ก็มองหน้ากันทันที เพราะพวกนางล้วนแต่รักและเคารพนายหญิงผู้นี้มาก

" ฮูหยิน ท่านช่างจิตใจดียิ่งนักเจ้าค่ะ บ่าวนับถือท่านจริงๆ เลยเจ้าค่ะ พวกข้าอยู่ข้สงฮูหยินนะเจ้าค่ะ " หนึ่งใน หกสาวใช้พูดขึ้น

" อืม ขอบใจพวกเจ้า ไปเถอะ ไว้ข้าจะทำขนมไว้ให้พวกเจ้าดีหรือไม่ " พอได้ยินแบบนั้นฮูหยินน้อยก็ยิ้มแย้ม และพูดในสิ่งที่สาวใช้อยากได้ยินที่สุด เพราะขนมของฮูหยินน้อยอร่อยที่สุด

" เจ้าค่ะ ขอบคุณฮูหยินน้อยเจ้าค่ะ เป็นบุญของข้าน้อยยิ่งนัก "

" พวกเจ้าไปเถอะ " หลังจากนั้น พวกนางก็เร่งไปเตรียมเรือนตามคำสั่ง ไม่นานก็เสร็จนางก็ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับพวกนางทุกคน

หลังจากก็ตบแต่งอนุเจ้าจวนได้ยังไม่ถึง 3 เดือนพวกนางก็ตั้งครรภ์ ซึ่งตลอดระยะเวลาที่เขาตบแต่งอนุมานั้น ก็ไปเรือนอนุ ทุกวันจนฮูหยินรอง มีสีหน้าที่บึ้งตึงมาก เพราะนางนั้นคลอดบุตรแล้วเป็นเด็กแฝดชายหญิง ซึ่งบุตรชายคนพี่มีนามว่า หยางเฟยหรง และคนน้องที่เป็นผู้หญิงมีนามว่า หยางเฟยหงส์ เด็กน้อยทั้งสองซึ่งอายุได้เพียง 2 เดือน ส่งเสียงร้องจ้าทุกคืน เพราะผู้เป็นบิดานั้นหาได้สนใจพวกเขามากนัก เพราะมัวคลุกอยู่แต่เรือนอนุหลิน จนบางครั้งฮูหยินรอง ถึงขั้นไปโวยวาย ตบตีกัน จนเรือนหลังวุ่นวายไม่เว้นแต่ล่ะวัน จนทำให้นางนึกรำคาญบ้างบางครั้ง จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี จนผ่านมาหลายปีแล้ว ยามนี้ในจวนมีเด็กน้อยมาคอยวิ่งเล่นเป็นละวัน ซึ่งมีทั้ง 4 คน ซึ่งมีพี่ใหญ่อย่าง เฟยหรง - เฟยหงส์ อายุ 4 ปีจวนจะ 5ปีแล้ว พี่ชายรอง เฟยหราน อายุ 1 ปีครึ่ง และน้องเล็กก็เป็นเด็กผู้ชาย นามว่าเฟยหลิง อายุ 1 ปีเศษซึ่งเกิดห่างกันเพียงไม่กี่เดือน ส่วนนางนั้นนับตั้งแต่แต่งงาน ดูแลก็หลายปีผ่านไปแล้ว นางต้องทนทุกทรมานมานับ 5-6 ปี บัดนี้ร่างกายนางเริ่มดีขึ้นมาบ้างแล้ว แต่สามีก็ยังหาเรื่องนางไม่หยุดหย่อนเช่นกัน บางก็ว่านางผลักลูกฮูหยินรอง บ้างก็ว่านางด่าทอลูกๆ ทำข้ามหน้าข้ามตาบ้างหล่ะ สิ่งที่นางก็ต้องทนมาตลอดหลายปีนี้ ก็มากเกินพอแล้ว