ท่านเคยรักข้าบ้างหรือไม่ ?

ตอนที่ 6 ขอหย่าขาดสามี

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผู้เป็นสามีนั้นน้อยครั้งจะมาหานาง แต่พอมาแล้วก้มีเรื่องที่ทำให้ต้องทะเลาะกันทุกครา แม้ว่านางจะเป็นฮูหยินเอก แต่กลับถูกละเลย เรื่องนี้ทางบ้านเดิมนางไม่เคยได้รับรู้เลยว่าผู้เป็นบุตรสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของพ่อแม่และเหล่าพี่ชายพี่สาวบ้านหลัก เสียใจและทุกข์ทรมานแค่ไหน เพราะนางนั่นสั่งห้ามมิให้ใครบอกพี่ชายและคนที่บ้าน

และวันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่สามีนั้นมาที่เรือนของนางที่เงียบเหงาเหมือนไม่มีคนอยู่ เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามานางก็เอ่ยถามทันที

" ท่านพี่กลับมาแล้วหรือเจ้าค่ะ เหนื่อยมากหรือไม่ ? "

" อืม "

" ท่านพี่ทานอะไรมาหรือยังเจ้าค่ะ "

" ท่านพี่เป็นอันใดไปเจ้าค่ะ งานมีปัญหาหรือเจ้าค่ะ "

" มิมีอันใด ให้คนยกสำรับมาเถอะ วันนี้ข้าจะทานข้าวที่นี่ "

" เจ้าค่ะ " นางยิ้มรับทันที จากนั้นไม่นานสาวใช้ก็ยกสำรับมาทันที

" ท่านพ่อ ท่านพ่อขอรับ ช่วยท่านแม่ด้วยขอรับ " ยังไม่ทันจะได้กินข้าว หรงเออร์ บุตรชายคนโตก็วิ่งมาเรียกเขาเสียก่อน

" หรงเออร์ ให้ท่านพ่อรับข้า..... " ยังไม่ทันที่จะพูดจบเขาก็ตวาดนางก่อนทันที แถมยังทำต่อหน้าเด็กอีกด้วย

" หุบปากเจ้าไปเสีย !! ข้าไม่ทานแล้ว ข้าจะไปดูเยว่าเออร์ " กำลังจะเดินออกไปส่งลูกไปขว้างหน้าประตูหวังไม่ให้เขากลับไป

" ท่านพี่ ท่านพึ่งจะกลับมา ท่านจะทำเช่นนี้มิได้นะเจ้าค่ะ " นางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ

" ไยเจ้าจึงฟังความมิรู้เรื่องเพียงนี้ "

" ท่านที่ข้าไม่ยอมให้ท่านไปเด็ดขาด ข้าเป็นฮูหยินของท่าน หลายปีที่ผ่านมาท่านเคยดูดำดูดีข้าบ้างหรือไม่ ท่านรู้หรือไม่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ร่างกายข้าเป็นอย่างไร ป่วยหนักเพียงไหน แล้วท่านเล่าเจ้าค่ะ เคยใส่ใจข้าที่เป็นฮูหยินเอก ที่ตบแต่งอย่างถูกสักคราหรือไม่ " นางพูดออกมาทั้งน้ำตา ไยถึงเจ็บปวดปานนี้

" หากเจ้ายังพูดมิรู้เรื่อง ก็จงอยู่แต่ในเรือนสำนึกตนเสีย "

" ท่านพ่อ เร็วเข้าเถิดขอรั...... "

" ฉางซิว ฉางซิง นำตัวหรงเออร์ กลับห้องเขาไปเสีย!! วันนี้ห้ามเขาออกมาเด็ดข..... " เพี๊ยะ

นางยังไม่ทันจะพูดจบฝ่ามือของสามีก็ฟาดลงที่หน้านางเสียก่อนแล้ว พอทั้งสาวใช้คนสนิท6 เห้นแบบนี้ จึงเรียกขึ้นอย่างตกใจกับการกระทำของท่านแม่ ที่พวกนางไม่เคยพบเจอมาก่อน

" ฮูหยิน !! " พวกนางเอ่ยออกมาพร้อมกันเสียงดังและกำลังจะเข้ามาช่วยพยุงฮูหยิน แต่กลับถูกท่านแม่ตวาดเสียงใส่เสียก่อน

" ใครกล้าช่วยนางข้าจะโบยพวกเจ้าเสีย !!! " แต่มีหรือที่พวกนางจะฟัง ถึงเจ็บตัวแต่ก็ยอม เพราะพวกนางเฝ้าถนุถนอม จวิ้นจู่มาตั้งแต่เด็ก แบบยุ่งไม่ให้ใต่ ไรไม่ให้ตอม

" หยางเฟยเทียน !!! " ตั้งแต่เกิดมานางยังไม่เคยโดนท่านพ่อท่านแม่ตบตีสักครา แล้วเขาเป็นผู้ใดกันถึงได้กล้าทำกับนางถึงเพียงนี้

" คนใจอำมหิตเช่นเจ้าทำเพียงเท่านี้ยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำไป " นางมองหน้าเขาด้วยความผิดหวังพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย เพราะเหตุใดกันเขาได้เกลียดซังเธอมากนัก ทำไมเจอหน้ากันทีไรต้องทะเลาะกันตลอด คนที่เขาชอบไม่ใช่ข้า แต่กลับเป็นพี่สาวของข้าอย่างนั้นหรือ ' หยางเฟยเทียน ข้าขอถามท่าน ท่านเคยรักข้าบ้างหรือไม่ ? ' นี่คือสิ่งที่เธอคิดในใจมาตลอด ถ้าหากพี่ใหญ่ และพี่รอง รู้เรื่องนี้จะเป็นยังไงกันนะ และสิ่งที่คิดและเก็บมานานถึงปีครึ่ง มันก็ทำให้เธอตัดสินใจพูดมันออกไป ตามความคิดของเธอว่า

" หยางเฟยเทียน ข้าขอถามท่าน ท่านเคยรักข้าบ้างหรือไม่ ? "

" หึ !! ยังกล้าถามข้าอีกหรือ ข้าจะตอบให้ก็ได้ ว่า ข้าไม่เคยรักเจ้าเลยแม้แต่น้อย จำใส่สมองของเจ้าเอาไว้ " พูดจบเขาก็เดินออกไปเลย เธอทรุดลงพื้นแล้วน้ำตาอาบแก้มจนอาจิน อาจิ๋ว เข้ามาปลอบเจ้านายของเธอ ทั้งสองคนติดตามมาจากบ้านเดิมซึ่งเลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก เรียกว่าเติบโตมาพร้อมกันเลยก็ว่าได้ ส่วนอีก 4 คนที่เห็นจวิ้นจู่ตัวน้อยเป็นแบบนี้นางก็อดสงสารไม่ได้เช่นกัน

" ฮูหยินอย่าร้องไห้ไปเลยนะเจ้าค่ะ " อาจิ๋วปลอบใจเธอ เธอเห็นจวิ้นจู่น้อยของเธอร้องไห้แบบนี้ตั้งแต่แต่งเข้ามาในจวนสกุลหยาง นายน้อยไม่เคยแยแสฮูหยินน้อยเลย

" จวิ้นจู่ !! "

" อาจิน ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกข้าแบบนี้ ประเดี๋ยวมีคนมาได้ยินเข้าจะเป็นเรื่อง เข้าใจหรือไม่ "

" เจ้าค่ะ ฮูหยิน "

" แล้วทำไมฮูหยินไม่บอกคุณชายใหญ่กับชายรองเจ้าค่ะ พวกคุณชายต้องช่วยท่านแน่ๆ นะเจ้าคะ "

" อย่าบอกเรื่องนี้กับพี่ใหญ่ พี่รอง พี่สาม พี่สี่ นะ ข้ามิเป็นไร " พี่สี่ที่เธอหมายถึงก็คือคุณหนูรอง

" แต่ฮูหยินเจ้าค่ะ ... "

" อาจินพอแล้ว เจ้าจะไปคะยั้นคะยอฮูหยินทำไมกัน เข้านอนได้แล้วนะเจ้าค่ะ ไม่ต้องคิดมากนะเจ้าค่ะ " ไม่มีใครรู้ฐานะที่แท้จริงของเธอ นอกเสียจากพ่อแม่พี่ชายทั้งสองของเธอ เพื่อความปลอดภัยของเธอและท่านแม่ของเธอ ท่านแม่ของนางเป็นองค์หญิงจากแคว้นจ้าว เป็นพระขนิษฐาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันของแคว้นจ้าว

หลังจากปลอบใจกันอยู่สักพักนางก็หลับไป เพราะร่างกายเหนื่อยล้า + กับมีเรื่องมากระทบกระเทือนจิตใจนางซ้ำอีกเลยล้มป่วยอีกหน หลังจากเห็นเจ้านายหลับไปแล้วทุกคนจึงแยกย้ายพักผ่อน

เช้าวันต่อมา

ยามต้นยามเหม่านางก็สะดุ้งตื่น หลังจากตื่นนอนก็พยายามคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาในจวนแห่งนี้ ที่ตอนแรกท่านแม่สามีของนางก็รักและเอ็นดูนาง จนกระทั่งมีหลานชาย 3 คนซึ่งไม่มีใครเกิดจากนางเลยสักคนเดียว แม่สามีก็เริ่มเปลี่ยนไป จากเดิมที่รักและเอ็นดูก็เป็นดุด่า ว่าร้ายนางสารพัด เมื่อคิดได้สักพักก็มีเสียงประตูดังขึ้น นางจึงหลุดออกจากภวังค์ พอหันไปก็เจอกับลูกสาวของผู้เป็นพี่สาวต่างมารดา ซึ่งไม่รู้ว่านางเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

" ลูกคาราวะแม่ใหญ่เจ้าค่ะ " พอมาถึงนางก็ยอบกายคาราวะนางทันที เด็กคนนี้เป็นเด็กที่รู้ความ ซึ่งก็คนเลี้ยงลูกคนนี้ก็คือแม่ใหญ่อย่างนางเนี้ยแหละ

" หงส์เออร์ มาหาแม่แต่เช้ามีเรื่องอันใดงั้นรึ มานี่สิ มานั่งตรงนี้กับแม่ " พอเห็นเด็กสาวนางก็เอ่ยเรียกทันที

" หงส์เออร์คิดถึงท่าน และหงส์เออร์ได้ยินว่าท่านแม่มิสบายหรือเจ้าคะ หายดีแล้วใช่หรือไม่ หงส์เออร์ คิดถึงขนมฝีมือท่านแม่ที่สุดเลยเจ้าค่ะ " นางพูดไป อมยิ้มไป ' ช่างเป็นเด็กที่น่ารักและกตัญญูเสียจริง หงส์เออร์หากแม่ไม่อยู่ที่นี่แล้วเจ้าจะคิดถึงแม่หรือไม่ ' นางมองหน้าเด็กน้อยแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนให้

" ได้สิ เดี๋ยวแม่ทำให้เจ้าทานดีหรือไม่ "

" ดีเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านแม่ "

" หงส์เออร์ แม่ขอถามอันใดเจ้าสักเรื่องได้หรือไม่ "

" ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่ถามหลายๆ เรื่องก็ย่อมได้เจ้าค่ะ " หงส์เฮอร์แม่ต้องผิดต่อเจ้าแล้ว

" หากแม่ไม่อยู่ที่นี่แล้วเจ้าจะดูแลตนเองให้ดีได้หรือไม่ และเจ้าจะคิดถึงแม่หรือไม่ "

" ไยท่านแม่ต้องถามเช่นนี้เล่าเจ้าค่ะ ข้ามิให้ท่านไปไหน ไม่ยินยอมเจ้าค่ะ " นางพูดและกอดผู้ที่นางเอ่ยเรียกว่าท่านแม่แน่นอย่างกับนางกลัวว่าท่านแม่ผู้ใจดีผู้นี้จะหายไปพอนางเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าใบหน้าของท่านแม่ผู้ใจดีของนางนั้นมีร่องรอยซ้ำเล็กๆ จึงเอ่ยถามอย่างไร้เดียงสา

" ท่านแม่ไยหน้าท่านถึงเป็นเช่นนี้เล่าเจ้าค่ะ ใครทำท่านกัน เจ็บหรือไม่เจ้าค่ะ " ประโยคเรียกถามเสียงแข็งพอประโยคหลังเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

" แม่มิเจ็บเลยสักนิด เจ้ากลับไปที่เรือนก่อนดีหรือไม่ ปานนี้ท่านแม่ท่านพ่อของเจ้าคงจะตามหาให้วุ่นแล้วกระมัง " พอได้ยินดังนั้นนางก็กลับเรือนไปทันที ' หงส์เออร์ หากเจ้ารู้ว่าท่านพ่อที่เจ้าเอ่ยเรีบกทุกวันทำกับแม่เช่นนี่ เจ้ายังจะรักเขาอยู่หรือไม่ หงส์เออร์ เจ้ายังเด็กมากนัก ' ผ่านไปได้สักพัก นางก็อาบน้ำผลัดอาภรณ์ แล้วไปทำกับข้าว และขนมของโปรดหงส์เออร์ ทันที พอทำทุกอย่างเห็นนางก็กลับมาเรือนและ เรียกสาวใช้คนสนิททั้ง 4 คนมา

" พวกเจ้าช่วยข้าเก็บข้าวของทั้งหมดลงหีบเสีย วันนี้เราจะอยู่จวนหยางวันสุดท้าย เราจะกลับแคว้นจ้าวกัน ข้าส่งจดหมายแจ้งท่านพ่อไปแล้วว่าข้าจะกลับไปบ้านเกิดท่านแม่ " นางเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มเฉกเช่นทุกวัน หลังจากกล่าวจบ ยางก็ร่างหนังสือหย่าขาดจากสามีทันที หลังจากเขียนและลงนามเสร็จกิจ นางก็ไม่รอช้า เดินไปที่ห้องตำราของสามีทันที เพราะทุกวันหลังจากตื่นนอนเขาจะต้องอยู่ที่นั่น

ห้องตำรา - ทำงาน

" ข้าขอพบท่านแม่ทัพหยาง " พอมาถึงก็บอกแก่คนสนิทของเขา

" ฮูหยินโปรดรอสักครู่ขอรับ " พอเข้าไปรายงานแก่กายของตน ไม่นานก็กลับออกมาและเอ่ยว่า

" เชิญฮูหยินขอรับ " หลังจากนั้นนางก็เดินเข้าไป ก็เจอเข้ากับอนุหลิน อนุคนโปรดของเขาก็กำลังช่วยทำอะไร ในสิ่งที่ไม่ควร

ในห้อง

" คาราวะท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับท่าน " พูดจบนางก็ปรายตามองอนุหลินทันที

" เจ้าออกไปก่อน "

"เจ้าค่ะท่านพี่ " อนุหลินก็ออกไปทันทีแม้จะไม่พอใจอยู่บ้างก็ตาม พอนางออกไปแล้ว ก็เปิดประเด็นทันที

" ข้าต้องการอย่าขาดจากท่าน " พอพูดจบก็คนที่นั่งอ่านรายงานอยู่นั่นก็เงยหน้ามองนางทันที

" แล้วถ้าข้าบอกว่าไม่หย่าเล่า ? " นางยังมีประโยชน์แก่เขาไหนเลยจะปล่อยไปได้

" อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำสอง หากไม่แล้วแม้แต่ชีวิตท่านก็จะรักษาไว้มิได้ หากมีคนรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาท่านทำอันใดกับข้าบ้าง ท่านจะลองดูก่อนก็ได้ " นางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบราบ เย็นชา

" ช้าลงนามแล้ว ข้าให้เวลาท่านถึงเย็นนี้ แล้วข้าจะมาเอาคำตอบ " พูดจบนางก็เดินออกไปทันที

พอตกเย็นนางก็มาหาเขาจริงๆ และสุดท้ายเขาก็ตกลงลงนามในหนังสือหย่าขาด และพรุ่งนี้นางจะรีบเดินทางกลับแคว้นข้าวตั้งแต่เช้ามืดทันที

" หึ เจ้าอย่างไรก็ยังเป็นเจ้าอยู่วันยังค่ำ ขอบคุณตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา หลังจากข้าไปจากที่นี่ เจ้าจึงจำคำข้าไว้ให้ดี ข้าจะไม่มีทางกลับมาเหยียบสกุลนี้อีกเป็นอันขาด " พูดจบนางก็เดินกลับเรือนของตนทันที พอกลับมาถึงนางก็ดื่มยา และก็เข้านอนทันที

ปลายยามอิ๋น นางก็ตื่นมาขนของขึ้นรถม้าที่เตรียมไว้ทันที ขนไปไม่นานก็เสร็จ เพราะนางไม่มีได้มีของเยอะแยะมากมาย แต่ก่อนที่นางจะกลับได้ นางก็ได้ส่งของไปก่อนแล้ว เพราะช่วงสายของวันนางต้องเข้าไปกราบลาเสด็จน้าก่อน การเดินทางกลับไปอยู่ที่แคว้นจ้าว ครั้งนี้ มีพี่ใหญ่และพี่รองของนางกลับไปอยู่ที่แคว้นจ้าวด้วย แต่การเดินทางมีเพียงนาง เพราะพี่ชายทั้งสองเดินทางก่อนหน้านางแล้ว ตั้งแต่เช้ามืด เพราะเหตุนี้นางจึงตัองส่งของของนางไปกับขบวนของพี่ชาย เพราะทั้งสองคืนอำนาจทางทหารให้กับองค์ฮ่องเต้และลาออกจากราชการเรียบร้อยแล้ว เพราะพวกเขาต้องไปรับช่วงต่อทหารจากท่านแม่ ซึ่งท่านแม่ของนางเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นจ้าว พวกเขา 3 พี่น้องืถึงได้แยกกันอยู่กับท่านแม่มาโดยตลอด

ปลายยามเฉิน

ก่อนนางจะออกจากจวนนางจึงได้เข้าไปลาเจ้าของจวน นั่นก็คืออดีตท่านแม่ทัพ และหยางฮูหยินที่ไม่อยากพบนางเป็นที่สุดยามนี้

ซึ่งในที่นี่มี เด็กน้อยที่นางเลี้ยงดูตั้งแต่ 1 ขวบอย่างหงส์เออร์ที่บัดนี้ร้องไห้จะไปกับนางแต่หาได้ทำเช่นนั่นได้ไม่

" หมิงเออร์ พ่อผิดต่อเจ้าแล้ว ฝากขอโทษท่านเสนาบดีหลี่ กับท่านแม่เจ้าด้วย รักษาตัวด้วยนะลูก ที่นี่ยังตอนรับเจ้าเสมอนะ " เป็นบิดาของสามีเอ่ยขึ้น

" ลูกขอโทษท่านพ่อด้วยเจ้าค่ะ ท่านรักษาตัวด้วย "

" หงส์เออร์ แม่ผิดต่อเจ้าแล้ว อยู่ที่นี่เจ้าจงเป็นเด็กดีเชื่อฟัง ท่านพ่อท่านแม่ ท่านปู่ท่านย่า และทุกคน เข้าใจหรือไม่ " น้ำตาคลอทั้งแม่และลูก เด็กน้อยวัย 5 ขวบกอดผู้เป็นดั่งมารดาแท้ๆ แน่น

" เจ้าจงคำแม่ไว้ เมื่อใดที่เจ้ามีอันตรายเพียงเป่าสิ่งนี้ แม้แม่จะอยู่ไกลเจ้าสักเพียงใดแม่จะมาช่วยเจ้า จงจำคำแม่ไว้อยู่ที่นี่เจ้าต้องเป็นเด็กดี ขอเพียงเจ้าเป็นเด็กดีทุกคนก็จะรักเจ้าเหมือนที่แม่รักเจ้า " นางกระซิบกับเด็กน้อยวัย 5 หนาว ที่บัดนี้ร้องไห้งอแงไม่หยุด

" แม่ต้องไปแล้ว เจ้าดูแล้วจนเองด้วย "

" เจ้าค่ะหงส์เออร์ จะจำคำสอนของท่านแม่ ท่านแม่ต้องกลับมาหาหงส์เออร์นะเจ้าค่ะ " เด็กน้อยไร้เดียงสาเอ่ยขึ้น

" อืม แม่สัญญาจะกลับมาเยี่ยมเจ้าบ่อยๆ ดีหรือไม่ " นางเอ้ยทั้งน้ำตา

" ดีเจ้าค่ะ ข้ารักท่านแม่ที่สุดในโลกเลยเจ้าค่ะ ท่านแม่รักษาตัวด้วยนะเจ้าค่ะ " หลังจากร่ำรากันเสร็จนางก็เดินจากไปท่านทันที แต่ขณะที่เดินออกไปนั้นก็ได้ยินเสียงลูกสาวที่นางรักดั่งลูกแท้ๆ ดังไม่หยุดหย่อน คนเป็นแม่เช่นนางก็เจ็บปวดไม่น้อย 'หงส์เออร์ของแม่ แม้ว่าแม่จะมิใช่มารดาผู้ให้กำเนิดเจ้า แต่แม่อยากให้เจ้ารู้ไว้ว่า แม่รักเจ้าที่สุด หงส์เออร์ ลูกแม่จากกันคราวไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้พบกันอีก แม่ขอให้เจ้ามีแต่ความสุข มีรอยยิ้มที่สดใสดั่งเช่นที่แม่เห็นทุกวันตอนเจ้ามาหาแม่ หงส์เออร์ แม่สัญญาหากว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่แม่จะปกป้องเจ้า แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม '