10 วันผ่านไป ตลอดการเดินทางนางไม่งอแงเลยสักครั้ง ท่านหญิงแห่งจวนซินอ๋องเองก็เอ็นดูนาง เพราะนางเป็นเด็กรู้ความ เข้ากับคนง่าย น่ารัก
" หงส์เออร์น้อยหิวหรือไม่ " จ้าวเฟยหลิง เอ่ยถามเสียงอ่อนหวาน
" หงส์เออร์ไม่หิวเจ้าค่ะ พี่หญิงงดงามจังเลยเจ้าค่ะ งดงามทั้งคู่เลย โตขึ้นหงส์เออร์อยากงดงามแบบพี่หญิงทั้งสองจังเลยเจ้าค่ะ "
" เด็กคนนี้ ช่างพูดเสียจริง อยากได้อันใดข้าจะหามาให้เจ้าเองหงส์เออร์น้อย "
" ข้าอยากเรียนวรยุทธ ท่านสอนข้าได้หรือไม่เจ้าค่ะพี่หญิงใหญ่ " นายทำหน้าออดอ้อนเสียงหวาน ทำตาปริบๆ มีหรือคนที่ชอบเด็กอย่างนางจะไม่ตามใจ
" อืม.... ได้พี่จะสอนเจ้าเอง แต่ว่าน้าท่านพ่อบุญธรรมของเจ้าก็เป็นวรยุทธ์เหตุใดไม่ให้ท่านพ่อสอนเจ้าเล่า "
" ท่านพ่อบอกว่า เป็นสตรีมิควรเรียนสิ่งพวกนี้ ข้าก็เลยจะแอบมาให้ท่านพี่หญิงใหญ่สอนให้ดีกว่าเจ้าค่ะ " แม้นางจะพึ่ง 7 หนาว แต่การพูดจานั้นล้วนโตกว่าวัยเดียวกันมาก
