ภีมโบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟให้มารับออเดอร์ เขาสั่งเครื่องดื่มค็อกเทลแก้วโปรดให้กับนิวเยียร์แฟนสาวอย่างรู้ใจ ก่อนจะหันมาส่งรอยยิ้มเป็นกันเองให้แก้มที่กำลังนั่งทำตัวไม่ถูกอยู่บนโซฟา
"น้องแก้มจะดื่มอะไรดีครับ?" ภีมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"น้ำส้ม"
เสียงทุ้มต่ำราบเรียบของเพทายดังแทรกขึ้นมาทันควันแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด ทำเอาภีมถึงกับขมวดคิ้วหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนสนิททันที
"อ้าวมึง กูถามน้องแก้ม ไม่ได้ถามมึงไอ้หมอเวร!" ภีมด่าเพื่อนกลั้วหัวเราะอย่างไม่จริงจังนัก
"เธอดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้" เพทายเอนหลังพิงเบาะโซฟา ยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบด้วยท่าทีถือดี นัยน์ตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวจดจ้องใบหน้าหวานของแก้มอย่างเผด็จการ
"อะไรยังไงวะ มึงรู้ได้ไง... รู้จักกันมาก่อนเหรอ?" ภีมเริ่มสงสัยหนักขึ้น สายตามองสลับระหว่างเพื่อนสนิทกับสาวสวยตรงหน้าอย่างจับผิด
"นี่คนไข้กู... กูสั่งให้เธองดแอลกอฮอล์เอง มึงเข้าใจไห
