เพทายมองแผ่นหลังที่สั่นเทาของหญิงสาวก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่ใช่ผู้ชายสายละมุน แต่ความรั้นของเธอคนนี้กลับทำให้เขารู้สึกอยากเอาชนะและอยากดูแลในเวลาเดียวกัน
"เดี๋ยวผมไปส่ง" เพทายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดในขณะที่แก้มกำลังพยายามปาดน้ำตา
"ไม่เป็นไรค่ะ แก้มกลับกับนิวเยียร์ได้"
เธอปฏิเสธทันควัน
"เพื่อนคุณคงไม่กลับหรอกครับ"
เพทายขัดขึ้นพลางพยักพเยิดหน้าไปยังโต๊ะ VIP ที่ภีมกำลังโอบเอวนิวเยียร์ไว้อย่างแนบชิด
"ไอ้ภีมมันไม่ปล่อยเพื่อนเธอไปไหนง่ายๆ คืนนี้หรอกเดี๋ยวผมบอกมันให้ขับไปส่งเอง คุณนั่นแหละถ้าดื้อกลับเองคนเดียว เดี๋ยวก็ได้เรื่องอีก"
แก้มชะงัก เธอหันไปมองเพื่อนสาวที่ตอนนี้ดูเหมือนจะลืมโลกไปแล้วจริงๆ ก่อนจะหันกลับมาสบตาคมคริบของคุณหมอจอมเผด็จการ
"งั้นก็ได้ค่ะ" เธอตอบรับเสียงอ้อมแอ้มก่อนจะดักคอเขาทันที
"แต่ห้ามคิดอะไรไม่ดีกับแก้มนะคะ หมอเป็นคนสั่งเองแท้ๆ ว่าช่วงนี้ต้อ
