เล่ห์รักคุณหมอเจ้าเสน่ห์

อกหัก

ภายในคลับหรูย่านใจกลางเมือง แสงสีน้ำเงินสลับแดงวูบวาบไปมาตามจังหวะเพลง EDM ที่ดังกระหึ่ม บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักท่องราตรี แต่ทว่า ที่โต๊ะมุมมืดชั้นล่าง กลับมีร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

แก้มนักศึกษาสาวในวัย22ปี ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำเลื่อม เผยผิวขาวเนียนละเอียดและแผ่นหลังนวลเนียน ผมลอนสีน้ำตาลแดงที่มักจะถูกจัดทรงอย่างดี บัดนี้กลับยุ่งเหยิงเล็กน้อย ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยสดใส บัดนี้กลับนองไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก

อึก .

เธอยกแก้วเหล้าเพียวๆ ขึ้นกระดกติดต่อกันหลายอึก หวังจะให้ความร้อนของแอลกอฮอล์ช่วยแผดเผาความเจ็บปวดในอก ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างแรงยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่เลิก

"ฮือ .. ฮือ.. ทำไมพี่วิน ต้องทำกับเเก้มเเบบนี้ เเก้มไม่ดีตรงไหน"

แก้มพึมพำกับตัวเอง เสียงสะอื้นสลับกับเสียงแก้วกระทบโต๊ะอย่างแรง ภาพของแฟนหนุ่มรุ่นพี่ที่เธอรักสุดหัวใจ ยืนยิ้มอย่างมีความสุขในงานแต่งงานกับผู้หญิงอีกคน มันช่างทิ่มแทงใจเธอเหลือเกิน ความรัก ความซื่อสัตย์ที่เธอมีให้ กลับกลายเป็นความโง่เขลาในสายตาของเขา

เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มกลับยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวมากขึ้น เธอเริ่มรู้สึกเมามาย ความคิดเริ่มสับสน

แต่แล้ว ในจังหวะที่เธอยกแก้วขึ้นอีกครั้ง ดวงตาที่บวมช้ำก็ไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่หนึ่งที่มองลงมาจากชั้นสอง โซน VIP

ชายหนุ่มคนนั้นนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะกว้าง ท่ามกลางความวุ่นวายด้านล่าง เขากลับดูสงบนิ่งและสุขุมอย่างน่าประหลาด ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก จมูกโด่งคมรับกับริมฝีปากบางเฉียบ แม้จะอยู่ในมุมมืด แต่เสน่ห์บางอย่างที่แผ่ออกมากลับดึงดูดสายตาของเธออย่างน่าประหลาด

"เอาสิ พี่วินมีคนใหม่ เเก้มก็มีคนใหม่บ้างจะเป็นไรไป"

ความคิดแวบหนึ่งแล่นเข้ามาในสมองที่พร่าเลือน ความเสียใจถูกแทนที่ด้วยความประชดประชันและความต้องการปลดปล่อย เธออยากจะลืมผู้ชายสารเลวคนนั้น อยากจะทำอะไรประชดชีวิตดูบ้าง

แก้มวางแก้วเหล้าลงอย่างแรง ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยร่างกายที่ซวนเซเล็กน้อย เธอกระชับชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำให้เข้าที่ พยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่ แล้วถือแก้วเหล้าเดินตรงไปยังบันไดทางขึ้นชั้นสอง เป้าหมายคือชายหนุ่มสุดหล่อที่นั่งอยู่คนเดียวในโซน VIP

ทางด้าน หมอเพทาย คุณหมอหนุ่มสุดหล่อ เจ้าของฉายา "หมอเจ้าเสน่ห์" แห่งโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง กำลังนั่งจิบวิสกี้ชั้นดีอยู่ที่โต๊ะ VIP ชั้นบน

เขาเพิ่งจะเลิกงานจากเวรที่ยาวนานและตึงเครียด จึงตัดสินใจมานั่งดื่มแก้เครียดที่ผับของเพื่อนสนิท แต่ทว่า เพื่อนตัวดีกลับยังไม่ยอมลงมาหา ปล่อยให้เขานั่งเหงาอยู่คนเดียว

เพทายกวาดสายตามองลงไปยังฝูงชนที่กำลังเต้นรำอยู่ด้านล่างอย่างเบื่อหน่าย เขาไม่ใช่คนที่ชอบความวุ่นวาย แต่บางครั้งการได้ออกมาเจอผู้คนบ้างก็ช่วยให้เขาลืมความเครียดจากการทำงานได้บ้าง

ในขณะที่เขากำลังจะกระดกเหล้าอีกอึก สายตาก็ไปหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีดำที่นั่งร้องไห้อยู่ที่โต๊ะมุมมืดชั้นล่าง แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ

"อกหักงั้นเหรอ? " เขาพึมพำกับตัวเอง

ในฐานะหมอ เขาเห็นความเจ็บปวดมามากมาย แต่ความเจ็บปวดจากการถูกคนรักหักหลัง มันเป็นความเจ็บปวดที่รักษาได้ยากที่สุด

แต่แล้ว จู่ๆ หญิงสาวคนนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาทางบันไดทางขึ้นชั้นสอง เป้าหมายคือโต๊ะของเขา

เพทายขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาแค่นั่งดูเธอเดินขึ้นมาด้วยร่างกายที่ซวนเซและใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา

เมื่อเธอเดินมาถึงโต๊ะของเขา แก้มก็จัดการดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมาแล้วนั่งลงทันที โดยไม่ได้ขออนุญาต

"ขอนั่งด้วยคนนะคะสุดหล่อ"

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ เมาเอาเรื่อง ดวงตาเยิ้มมองหน้าเขาอย่างเจ้าชู้

เพทายมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา แม้จะอยู่ในสภาพที่เมามายและมีคราบน้ำตา แต่เขาก็ยอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์มาก ผิวขาวเนียน ชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำที่เผยผิวพรรณอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้เธอดูเซ็กซี่อย่างน่าประหลาด

"เชิญครับ"

เขากล่าวสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความไว้ตัว

"ทำไมมานั่งคนเดียวล่ะคะ? แฟนทิ้งงั้นเหรอ?"

แก้มถามต่อ พลางเอื้อมมือไปคว้าแก้วเหล้าของเพทายขึ้นมาดื่ม

เพทายขมวดคิ้วอีกครั้งกับการกระทำของเธอ แต่เขาก็ไม่ได้ห้าม

"ไม่ใช่ครับ ผมแค่มานั่งดื่มแก้เครียด"

เขาตอบ พลางคว้าแก้วเหล้าคืนจากมือเธอ

"เครียดเรื่องอะไรเหรอคะ? เรื่องงานหรือเรื่องผู้หญิง? " แก้มถามต่อ พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้เขา จนเขาได้กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอ

"เรื่องงานครับ" เขาตอบ พลางขยับตัวถอยห่างเล็กน้อย

"งั้นเหรอคะ งั้นคืนนี้เรามาแก้เครียดด้วยกันไหมคะ พอดีเเก้มเองก็เครียดเหมือนกัน?"

แก้มถาม พลางส่งสายตาเยิ้มให้เขา ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอย่างมีความหมาย

เพทายมองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณาอีกครั้ง เขาเข้าใจเจตนาของเธอทันที เธอไม่ได้แค่ชวนเขานั่งดื่มธรรมดา แต่เธอกำลังชวนเขากลับไปที่ห้องของเธอ

ในฐานะผู้ชายวัยเจริญพันธุ์ที่มีความต้องการตามธรรมชาติ เพทายยอมรับว่าเขาก็มีบ้างที่แอบมีซัมติงกับสาวสวยที่เจอในผับบ้าง เพื่อปลดปล่อยความเครียดจากการทำงาน

แต่สำหรับหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่แน่ใจว่าเธออยู่ในสภาพที่พร้อมจะตัดสินใจเรื่องนี้หรือไม่ เธอดูดื่มหนักมากและดูเหมือนจะสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง

"คุณเมามากแล้วนะครับ ควรรีบกลับบ้านไปพักผ่อนดีกว่า" เขาแนะนำด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

"แก้มไม่กลับอะ กลับไปคอนโดก็เหงา นอนไม่หลับหรอก แก้มไม่อยากอยู่คนเดียว"

แก้มเถียงกลับ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ น้ำตาเริ่มคลอเบ้าอีกครั้ง

"คุณช่วยแก้มหน่อยนะคะ แก้มไม่อยากคิดถึงผู้ชายคนนั้น... แก้มอยากลืมเขา..."

แก้มซบหน้าลงบนโต๊ะ ร้องไห้ออกมาอีกครั้งอย่างหนัก

เพทายมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกสงสาร เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอดี ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมา ความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังและไม่มีใครอยู่ข้างๆ

เขาตัดสินใจ ในฐานะหมอ เขาไม่ควรปล่อยให้เธออยู่คนเดียวในสภาพแบบนี้ และในฐานะผู้ชาย เขาก็ยอมรับว่าเธอสวยและมีเสน่ห์จนยากจะต้านทาน

"โอเคครับ ผมจะช่วยคุณเอง"

เพทายกล่าว พลางลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปโอบไหล่ของแก้มอย่างถือวิสาสะ

"ไปคะ งั้นเราไปต่อกันเถอะคะ "

แก้มเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตรงหน้า ดวงตาที่บวมช้ำกลับมีประกายแห่งความหวัง

" สัญญนะคะ... ว่าจะคุณจะอยู่กับแก้มคืนนี้"

"ครับ ผมสัญญา"