หนีหนี้มาเฟียตํวร้าย...

วันที่ต้องไป

พ่อของนัทกลับบ้านมาก็เจอกับนัทกำลังทำกับข้าวอยู่จึงเรียกนัทมาคุยที่โต๊ะหินอ่อน

"นัทช่วยพ่อหน่อยนะไปทำงานกับเขาใช้หนี้แทนพ่อหน่อยไม่งั้นมันฆ่าพ่อแน่"นัทมองคนเป็นพ่อที่กำลังขอร้อง

//ผมไม่อยากไปแต่ถ้าเขามาทำพ่อละพ่อจะเป็นยังไง....//

"งานอะไรครับ?"

"งานในบ้านเขานั้นล่ะอาจจะให้นัทไปเป็นพนักงานขายของก็ได้นะลูกเขาทำบริษัทขายอัญมณี"

นัทนั่งคิดมองหน้าคนเป็นพ่อที่ขอร้องตนก่อนจะตอบตกลง เพราะการไปใช้หนี้แทนถือเป็นการตอบแทนบุญคุณ"ครับ..นัทไปก็ได้"พ่อเขาเข้าสวมกอดนัทแล้วทำเหมือนเศร้าแต่แล้วก็มีเสียงของแม่ดังขึ้น

"แม่น่าจะกลับมาแล้ว...เราไปกินข้าวกันครับ"

"ไอ้นัทมีอะไรกินว่ะวันนี้กูอารมณ์เสียเว้ย!จะได้อยู่แล้วเชียว"

แม่ชอบเล่นการพนันพ่อก็กินเหล้า...

"แม่ก็อย่าเล่นเลยครับ จะได้ไม่เสียเงิน"แม่เอามือผลักหัวนัทเบาๆ

"ถ้ากูไม่เล่นกูจะเอาไรแดกห้ะ!..กูมีเงินทุนกูก็ต้องเอาไปต่อยอดดิ"นัทไม่ได้พูดอะไรนั่งกินข้าว กันไปพอเสร็จนัทก็เอาของไปล้างแล้วก็นั้งคิดเรื่องของพ่ออีกนิดหน่อย

.....................

เช้าวันต่อมาเรียวชวนนัทไปกินข้าวนอก บ้านนัทนั้งซ้อนท้ายรถเรียวไปถึงร้านนัทก็นั่งนิ่ง

"นัทเป็นไรรึเปล่าหรือว่าเรื่องเมื่อวาน"

"อืม...พ่อบอกว่าให้นัทไปทำงานบ้านเขา"เรียวเอื้อมมือมาจับมือผม

"นัทแต่นัทไม่ได้เป็นคน..."

"นัทรู้..แต่ถ้าปล่อยให้พ่อต้องเจอเรื่องแบบนั้นนัทก็ยอมไม่ได้หรอกนะ"เรียวปล่อยมือจาก นัทแล้วทานอาหาร

..............

"เบลค...กูจะไปกินข้าวข้างนอกสักหน่อยมึงก็ไปพักเถอะ"เบลคก้มหัวแต่ขอไปด้วยเพื่อความปลอดภัย

พอถึงร้านก็มองเข้าไปในร้านรอบๆแต่สะดุดตาตรงที่เห็นเด็กนั้น

"เบลค..นั้นเด็กคนนั้นรึเปล่า"เบลคมองตามสายตาของนาย

"ครับเด็กคนนี้ไงครับที่พ่อมันยกให้นาย"ฮิวโก้เห็นหน้าตาของเด็กนั้นก็น่ารักดีดูใสซื่อก็แสยะยิ้มออกมาแต่ก็เห็นว่ามีผู้ชายอีกคนที่เอื้อมมือไปจับมือเด็กนั้น

"นั้นแฟนมันหรอสืบให้กูทีเย็นนี้"

"ครับ"เขาเข้าไปนั่งในร้านถัดจากโต้ะเด็กนั้น2โต๊ะสักพักเด็กนั้นก็เดินไปเข้าห้องน้ำมีเหรอที่ฮิวโก้จะไม่ตามนัทไปฮิวโก้เดินดักหน้าดักหลังนัทอยู่หน้าห้องน้ำ

"ผมขอทางหน่อยครับ"นัทพูดกับคนที่มายืนขวางทางเข้าห้องน้ำแล้วอยู่ดีๆเขาก็เข้ามากอดนัท

"เห้ย...ปล่อย ปล่อยนะนี่คุณเราไม่รู้จักกันปล่อยผม"

"หึๆ...เดียวเราก็ได้รู้จักกันแน่"แล้วเขาก็ปล่อยนัทเดินออกไป

เขาต้องเป็นบ้าไม่ก็ประสาทแดกแน่....

ฮิวโก้เดินกลับมาจากห้องน้ำแล้วกลับทันทีนัทเดินตามออกมาทันที

"กลับกันเถอะเรียวเราเป็นห่วงพ่อกับป้าเดียวพวกเขากลับมาแล้วไม่เจอ"

"ปะ....เดียวเราไปส่ง"

"ไม่เป็นไรเรากลับเองเรามีของที่ต้องซื้ออยู่เรียวกับก่อนเลย"หลังจากนั้นนัทก็แยกทางกับเรียว นัทเดินซื้อของอยู่ๆ นัทเจอกับพี่เพชรพี่ที่เป็นลูกแท้ๆ ของพ่อกับแม่เรียกให้นัทขึ้นรถไปกับเขา

"พี่จะพาผมไปไหนครับ"แต่แล้วรถก็มาจอดอยู่ที่ม่านรูดทำให้นัทตกใจอย่างหนัก

"เอาเงินมาให้พี่นัทมีเท่าไหร่ในตัวห่ะ"

"นัทไม่มีหรอกมีแต่เงินของป้า"ว่าแล้วเขาก็กระชากกระเป๋าของนัทไปเอาเงินไปหมด แล้วโยนกระเป๋าให้นัทและให้นัทเดินลงไปส่วนเขาก็ขับรถไป

ก่อนหน้านี้ฮิวโก้ตามนัทมาก็เห็นว่า

"เมื่อกี้อีกคนตอนนี้อีกคนหึ..ร่านจริงๆ.......ไปเถอะเบลค"เบลคขับรถออกไปก่อน ที่นัทจะเดินร้องไห้ออกมาแล้วกับบ้านนัทเดินไปบอกกับป้าทุกอย่างว่าตนนั้นโดนพี่เอาเงินไปหมดแล้วก็ต้องไปทำงานใช้หนี้แทนพ่ออีก

"นัท..ไม่หน้ลำบากขนาดนั้นเลยนะลูกใครเป็นคนก่อหนี้ก็ให้มันใช้เอง"

"นัททำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับป้าริน"ป้าจำใจยอมรับและกอดนัท

พอเช้า เช้าวันที่นัทต้องไปอยู่บ้านนั้นนัททำใจยากเหมือนกัน

"นัทไปก่อนนะครับทุกคน"บอกลาก่อนเดินทางขึ้นรถหลายต่อหลายสายนัทได้เบอร์จากพ่อมาเป็นเบอร์ของพวกเขา

"สวัสดีครับผมนัทนะครับเป็นลูกของนายประสิทธิครับผมต้องเดินทางตรงไหนต่อครับ"

(ตอนนี้คุณอยู่ไหนครับ)

"ผมอยู่3แยกvvvครับ"

(ไม่ต้องไปไหนแล้วครับเดียวผมไปรับเอง)"อ่อ...ครับ"นัทดีใจมากที่ไม่ต้องเดินทางให้เปลืองเงินมีคนมารับถึงที่พอเขามารับก็พาไปบ้านของเจ้าหนี้บ้านของพวกเขาดูใหญ่โตมากแต่ผมตอนนี้รู้สึกเศร้าที่ต้องมาอยู่ที่นี่คนเดียว

"คิดถึงป้าจัง"

ปล่อยนะ

เมื่อถึงรถจอดหน้าบ้านเขาให้นัทลงมาจากรถแล้วนั่งรอ

"หนูจ๊ะตามป้ามา"ผมพยักหน้าแล้วป้าก็ให้ผมเดินเอาเสื้อผ้าไปไว้ในห้องๆหนึ่งที่ดูใหญ่โตมาก

"นี่นะเป็นห้องของคุณฮิวโก้ เขาให้ป้าเอาเสื้อผ้าของหนูไว้ที่นี่คงต้องนอนที่นี่ละ"

"ห้ะ ....แล้วเขาและครับ"

"ส่วนมากคุณฮิวโก้ไม่ค่อยได้กลับบ้านนะจ๊ะ"ผมพยักหน้าแล้วเดินตามป้าไปที่ครัวเพื่อช่วยทำกับข้าวเที่ยงให้คุณเขาพอสักพักมีคนเข้ามาแต่หน้าของเขาคุ้นมากเขาเดินเข้ามากระซิบข้างหูผม

"เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าเราต้องเจอกันหึ"เสียงของเขาทำผมกลัวขึ้นมาเขาเดินไปนั้งที่โต๊ะอาหารตักกับข้าวกินอย่างสบายทั้งที่ผมยืนแข็งไม่คิดว่าคนนั้นจะมาเป็นเจ้าหนี้ผมได้"ยืนทำไมไม่มากินกับฉัน"

"ผมรอคุณกินก่อนดีกว่าครับแล้วเดียวผมไปกินในครัวได้"

ปึก!....เขากระแทกช้อนลงบนโต๊ะอาหารทุกคนมองกันเป็นตาเดียวป้าเดินไปหยิบชุดอาหารมาอีกชุดแล้วดันผมไปนั่งที่โต๊ะ

"เรียนอยู่ใช้ไหม.."ผมมองเขาแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรพยักหน้าเฉยๆแต่เหมือนเขาจะไม่พอใจ

"ถามทำไมไม่ตอบห้ะ เป็นใบ้รึไง"เขากดเสียงดุใส่จนผมตกใจช้อนตกใจช้าม

"คะ...ครับ.ผมเรียนอยู่ชั้นม.6กำลังจบครับ"

"ก็พูดได้นิถ้าฉันถามอะไรอีกต้องตอบไม่ใช้พยักหน้าเฉยๆ"เขาเดินออกไปผมแทบหายใจไม่ออกน้ำตาคอไปหมด

"ไม่เป็นไรนะหนูปกติคุณเขาไม่เป็นแบบนี้แต่วันนี้อาจจะเครียดเรื่องงาน"ผมได้แต่พยักหน้าพอตกเย็นผมช่วยป้าทำอาหารเย็นไว้ให้เขาอีกครั้งพอช่วยเสร็จผมก็ไปอาบน้ำและเดี๋ยวจะลงไป

"นัทไปไหนครับนม"เมื่อเดินเข้ามาได้ก็ถามถึงเด็กนั้นคงไม่ได้ไปมั่วกับคนสวนในบ้านน่ะ

"ถ้าหมายถึงเด็กคนนั้นก็น่าจะอาบน้ำอยู่ค่ะ"ว่าแล้วเขาก็เดินขึ้นห้องไปนั้งอยู่ที่เตียงเมื่อนัทออกมาจากห้องน้ำใส่เสื่อคลุมสีขาวเมื่อนัทเห็นเขาก็ตกใจอย่างหนัก

"ต้องตกใจขนาดนั้นไหม"

"มีอะไรหรือเปล่าครับตอนนี้อาหารเตรียมอยู่ที่โต๊ะแล้วนะครับ"นัทเดินไปหยิบเสื้อผ้าแต่ก็โดนเขากระชากไปกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว

"คุณ..อ่ะปล่อยคุณจะทำอะไร"นัทหันหน้ามาเขาเหวี่ยงนัทลงบนที่นอน

"ฉันจะทำอะไรต้องพูดทุกเรื่องเลยไหม"เขาซุกไซร้ซอกคอของนัท

"อย่า....นี่คุณผมมาทำงานใช้หนี้คุณไม่ได้มาเพื่อใช้หนี้ด้วยวิธีนี้นะปล่อยผม"

เขาไม่ยอมปล่อยจับนัทมือตึงไว้กับเตียงด้วยมือข้างหนึ่งอีกข้างปลดเสื้อนัทออกนัทดิ้นจนสุดตัวน้ำตาเริ่มไหลออกมา

"อย่า...ผมขอร้องละคุณปล่อยผม"ฮิวโก้เห็นแบบนั้นก็ลงจากเตียง

"อย่ามาร้องไห้ให้ฉันเห็นเพราะน้ำตาไม่ได้โชคดีแบบนี้ตลอดหรอก"นัทนอนร้องไห้หลังจากที่เขาเดินออกไปสักพักนัทก็เดินตามเขาลงมากับสีหน้าไม่ค่อยดีนักไปยืนข้างๆเขาตักข้าวให้เขาเขาเอามือมาจับมือนัท นัทยื้อมือกับเขา

"ปล่อย.."เขาปล่อยมือจากผมแล้วก็ยิ้มมุมปากให้ผม

"ฉันต้องพูดทุกมื้อทุกวันเลยไหมว่าให้มานั่งกินข้าวกับฉัน"นัทไม่รอช้าเดินไปนั่งที่เดิมแล้วตักข้าวตักอาหารเข้าปาก

"พูดง่ายๆ อย่าเข้าใจอยากนักนะ"สักพักผมเริ่มอิ่มแล้วและกำลังจะรุกออกจากโต๊ะอาหารเขาคว้ามือผมไว้แน่น

"ปล่อยผมนะครับคุณ"และยิ่งสะบัดมันออกยิ่งแน่นขึ้นเข้าเป็นบ้าอะไรของเขาอีกเขาลุกขึ้นมาแล้วพูดกับผม

"กลิ่นตัวนายนี่หอมดีนะฉันชอบ"ผมผลักหน้าอกเขาออกแล้วเขาก็กระชากลากดึงผมไปข้างนอก"เราจะไปไหนครับ""ไม่ต้องรู้สักเรื่องไม่ตายหรอก""แต่ผมต้องรู้ก่อน"

"ถ้าฉันปล่อยให้นายอยู่ที่บ้านไม่รู้ว่านายจะจับผู้ชายกินสักกี่คนนายต้องอยู่ในสายตาฉันตลอดเวลา"เขาพูดอะไรของเขาจับผู้ขายนี่เขาคิดว่าเรามั่วขนาดนั้นเลยหรอ

เขาดันผมเขาไปในรถผมนั่งนิ่งไม่ขยับพอถึงเขาก็เดินลงไปแล้วเปิดประตูให้ผมลงไปพอลงไปก็เห็นเป็นร้านอาหารธรรมดาหรือเขาอยากจะมากินที่นี่ต่อแต่พอเข้าไปแล้วก็เจอกับพับเปิดร้านข้างนอกเพื่อหรอกว่าคนเหลือเชื่อจริงๆ เขาจับแขนผมให้เขาไปในห้องๆ หนึ่งที่เป็นห้องนอนสวยมาก ผมหันไปหาเขา