Boran Holding’in o devasa, göz alıcı cam kapısından içeri adımını attığı ilk sabah, Cemre’nin ellerindeki o plastik temizlik kovasının sapı sanki tonlarca ağırlıktaydı. Üzerinde holdingin o standart, lacivert temizlikçi önlüğü vardı ama önlüğün altından yine o teyzesinin el örgüsü, rengi solmuş hırkası sarkıyordu. Lobideki o kusursuz giyimli, topuklu ayakkabılarının üzerinde adeta süzülen plazalı kadınlara ve jilet gibi takım elbiseli adamlara baktığında yer yarılsa da içine girse diye düşünmüştü. Burası onun gibi sokakların tozunu yutmuş, hayatta kalmak için her gün kavga vermiş bir kızın yeri değildi. Ama teyzesinin hastane masrafları, omuzlarındaki o devasa yük ona geri adım atma şansı tanımıyordu.
Eline tutuşturulan paspasla otuz sekizinci kata, yani yönetim katına yönlendirildiğinde
