Simula(Kay E.)
Sa ikalawang palapag
ng café,
una kong napansin
ang iyong buhok,
itim na tubig,
malinis at malamig,
bumabagsak sa iyong noo.
Matang may kubling
lungkot,
mga salitang maigsi,
manipis pa
sa hugis-suklay na buwan.
Hindi ko alam ang ibig sabihin
ng magpakailanman.
Ang alam ko lamang
ay mga kuwentuhang
laman ang pag-ahon
at paglusong
ng linggong nagdaan.
Ang pag-uusap
ng ating mga daliri.
Ang iyong labi
na pakpak ng paruparong
dumarapo, nag-iiwan
ng mga bulaklak
sa aking balat.
Ang ating mga hininga
na halos magpaliyab
sa hangin.
Ang mga araw
sana’y tila mga kamay,
unti-unti tayong hahatakin
palayo sa dilim.
