รุ่นพี่คนนี้ผมขอ

I'm Not The Only One

“มึง ลุกมากินข้าวก่อน” เสียงชมพู่เพื่อนรักเรียกฉันให้ลุกขึ้นมากินข้าวที่พวกมันสั่งมาให้ฉัน

“อีเอย ลุกขึ้นก่อนมึง” น้ำเสียงมีนเพื่อนฉันเจือไปด้วยความเวทนาและสงสารหลังจากที่ฉันร้องไห้อย่างหนักกว่าครึ่งวันที่พวกมันมาอยู่เป็นเพื่อน ดีนะที่วันนี้เป็นวันหยุด ถ้าต้องไปเรียนฉันตายแน่ๆ

“อืม” ฉันตอบพวกเธอแล้วลุกขึ้นมากินไป 2-3 คำเพื่อให้พวกมันสบายใจ ให้ตายเถอะ เหมือนกลับไปเห็นตัวเองเมื่อ 3 ปีที่แล้วเลย แค่คิดขึ้นมาน้ำตาก็ไหลลงมาใส่จานข้าว

เพื่อนๆ เข้ามากอดฉันโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

.

ฉันร้องไห้จนหลับไปอีกรอบตื่นมาอีกทีก็เย็น แต่พวกเพื่อนก็ยังอยู่ยังไม่ไปไหน ให้ตายเถอะยัยพวกนี้ ฉันรักพวกมันจัง ฉันมองแล้วยิ้มให้สองคนนี้ที่คนหนึ่งกำลังนั่งดูหนัง อีกคนนั่งเล่นมือถือเพื่ออยู่เป็นเพื่อนฉัน

“มึง อีเอยตื่นแล้วหรอ สั่งอะไรมากินเย็นมั้ย” ชมพู่เอ่ยปากก่อนที่เห็นฉันลุกจากเตียงออกมานอกห้อง

“อืม ก็ดีมึง เดี๋ยว