Agad ko itong hinila patayo ng may panlilisik ang mga mata. Bakit ang kapal ng mukha nyang pumunta pa dito—or baka naman si Dianne ang sadya nya, ang OA ko kasi e!
"S-sorry" I muttered.
Agad akong tumakbo papunta sa kwarto ko at hindi man lang sya nilingon. Gosh! Nakakahiya! What if he's really here not for me but my sister? Ang tanga mo Jane!
I hastily took of my clothes and wear something unappreciate. Then I slowly went back to see Bry—but he's already gone. Mabuti na man.
Nag-madali akong pumunta sa dinner table namin pero nanigas ata ako ng makitang andon sya sa pwesto ko! He is literally sitting on my seat!
"H-hey!—"
"Come on sit with us honey, nandito ulit ang kaklase nyo... Sit next to your visitor Denise" my mom mockingly said.
Lalo akong nagulat—sinabi nya kay mama! "Bry!" I hissed. Nakakahiya, baka sabihin nila mama ayaw ko ng pangalang binigay nya sakin to create my own!
"M-mom... M-mommy I didn't mean it—"
"What is it Denise?" Ulit pa nitong banggit sa fake name ko. Napanguso na lang ako at walang choice na umupo sa tabi ni Bry na syang naka-ngiting kumakain.
"Wala pa po si Dianne?" I calmly asked, staring at her usual spot.
"Wala pa anak, hindi nga nag-paalam sa daddy. Kilala mo naman ang kapatid mo Denise, rebelde—"
"Pa pati ba naman ikaw? Wag nyo naman po akong tawaging ganon... I-I regret doing it at the first place, now that you found out about it. Pakiramdam ko magagalit kayo saakin, or malulungkot. Baka po isipin nyo hindi ko gusto pangakan na binigay nyo saakin—"
"Hey, hey honey. Here we are again, didn't your personal doctor said to stop overthinking? Hindi maganda yun sa kalusugan mo anak..." My mom said in a worry.
"Hindi naman namin iniisip yang sinabi mo, actually we find it very interesting. I like your style sweetie, you're not letting boys come in to your life that easy—specially for those who you just met" my dad added.
Napa-ngiti na lang din ang at nag-simula ng kumain. Ang swerte ko sa mga magulang ko. Naisip ko lang, if I were born with my real parents—would they be this soft?
"Jane... Eat up. It'll be rude if we finish our meal without waiting you, stop daydreaming." Paalala ni mama.
Napatos kaming kumain ng walang sigundong hindi ko tinatanong ang nga maid na nadaan kung hindi pa ba nauwi ang kapatid ko.
I'm dead worried about her. Si mama at papa kasi sanay na sa kanya, lalo lang syang hindi nauwi kapag pinapagalitan.
Everytime they tried to approach her, she'll turn them down. Hindi namin alam kung kailan nag-simula ang attitude na yun ni Dianne. But I know, sooner or later, she'll change.
"Nililigawan mo ba kapatid ko? Cause if that so I'll never help you—"
"Bakit dahil type mo rin ako?" Tudyo nito saakin ng may nakakainis na ngisi.
"Of course not! Sa gagv mong yan, malamang sasaktan mo yan ang kapatid ko, kaya binabalaan na kita, never hurt her at any cost. Malambot ang puso non, she might not take another heartbreak..."
With what had happened before between Edward and her—I couldn't bear to see her again crying.
"If that so, then you don't have to worry about anything. Dahil hindi ko type kapatid mo, she's way far from what I like about girls. Ikaw ang gusto ko"
Agad ko syang sinamaan ng tingin dahil don. Ganito ba talaga sya makipag-usap sa babae? Too blunt and liar? Lucky me pancit canton hindi ako madaling mauto. A guy like him should be taking a lesson about good morality.
"Gabi na, baka ma-curfew ka pa sa daan. Minor ka pa naman—"
"Not anymore" he said in a glee, showing me his driver's license as if I care about it.
"Oo na basta umuwi ka na!"
"Maaga pa, tsaka nag-paalam ako sa mama at papa mo. Stay ako hanggang 9, that's my limit. Usap lang, I swear... Gusto lang kita maka-usap"
Good Gosh, help me with his boy! "Nag-uusap na tayo, ano pa bang gusto mo?"
"Ikaw"
"Ako? Wala naman, nag-aalala lang kasi ako sayo. Gabi na, I don't care if you're the governor's son, kahit pa anak pa ng presidente ng pilipinas, gabi na Bry... Baka nag-aalala na ang parents mo—"
"I have my own condo—"
"Na parents mo pa rin ang nag-babayad at hindi ikaw. Please Bry, go home..."
"No!" Matigas na sabi nito.
He even hug a pillow and stared at me with a childish pouty look. Hindi sya cute, mukha nyang timawang naligaw sa loob ng basurahan.
Anong gagawin ko sa lalaking to? "Fine, 9 uuwi ka na" I glance at my watch. "You just got 46 minutes to stay, pero sana wag katarantaduhan ang stay mo dito a? We have class next morning"
"It's alright, I only transfered there to be with you"
Mariin akong napa-pikit sa sinabi nya. Kaunti na lang Jane, kunting konti na lang sasabog na ako sa lalaking to.
"43 minutes, hindi mo'ko kinaka-usap—ay teka! Para may pakinabang ka naman, wait me here. I'll just take my things"
Agad akong tumakbo sa kwarto ko paakyat. Kinuha ko yung mga unfinished notes and jot down melodies that I made a few months ago.
I want him to check it and give me some idea to make it done already. Pag-baba ko, nanonood lang sya saakin kaya nginitian ko sya.
"Just a sec, may kukunin pa ako"
This time, I went to our music room to get my violin, guitar and my beat box. Ito kasi yung mga instrument na tinuro nya saakin last summer.
"Let's give it a try."
He started by placing his fingers on the guitar snd strum it, passionately. Seeing that, I took my violin and started to play a music too.
Be both busy using each instrument, in a sudden. Bigla syang kumanta, kaya sinabayan ko na yang ang beat nya, at hindi na sinunod yung notes ko na gusto ko sanang iparinig sa kanya.
105 is a number that came to my head and when I think of all the years I wanna be with you.
When he finally started the first line, I put down my violin and drag my beat box beside me to follow his beat
Wake up every morning with you in my bed, that's precisely what I plan to do
And you know one of these day when I get my money back, but you everything and show you all the finest things in life
He switched his gaze from the guitar and fix on mine. Ganon na rin ang ginawa ko habang pinapa-kinggan ang kanyang kanta, no wonder why lots of producer came by just to talk to him.
Will forever be enough, so there ain't no need to rush. But one day I won't be able to ask you loud enough.
I'll say where. You. Marry me... I swear that I'll mean it
I'll say where you marry me.
How many girls in the world can make me feel like this.
Baby I won't never plan to find out.
The more I look, the more I found the reasons why.
You're the love of my life...
The song ended with us just staring at each other. Ako ang unang bumitaw, bukod sa nataohan. I felt my cheeks went red.
"Y-you have a nice voice..." I utterly said, avoiding his deep stare.
Kung pwede lang i-convert ang paraan ng pag-titig nys, baka malalim na ang nasisid nito kanina pa.
"You like it?"
"I-I obviously do! You should pursue your talent, maling! M-magaling kang kumata"
Bakit ba kasi ako nauutal! Nakakainis kasi... Yung titig nya. Parang pinapasok nya ang utak ko—urgh! It's drivin' me crazy!
"You like it?" He once again ask, not cutting his deep stared kaya nakakailang. Shït!
"O-oo nga, haha. A-ano... Totoo, t-totoo" anong ba tong sinasabi ko!
"You like it?"
Doon na ako natauhan. He's making fun of me! Handa na sana akong sigawan sya—but seeing his expression doesn't change. Tinikom ko na lang ulit ang bibig ko.
Bakit ba kasi ako natatakot sa kanya? Grr—"you like me?"
"Oo nga kasi! Pramis sobra pa sa sobra—wait what?" Kinakabahan ko syang nilingon.
Umaasa akong mapapalitan ang seryuso nitong mukha ng mapag-birong Brian. But still... His dark and cold aura is over me. Anong gagawin ko!
Pasimple na lang ako sumilip sa relo ko, meron pa syang 23 minutes, kaya ko to!—"I like you" napapikit na lang ako ng marinig syang nag-salita muli.
"I like you, I really do. Will you believe me this time?"
Hindi ako maka-tingin sa kanya ng maayos, naiilang ako. I'm use to this kind of situation where some guys are confessing there love for me—but he's scaring me the way he did it.
"B-bry kasi ano..."
"Don't worry, you can reject me. Even a countless times. But I like you, I really like you."
I heave a sigh forcing myself to smile at him. Alright, he like me. That's how it ends. G-gusto... G-gusto nya lang ako.