CHAPTER 11
1425 Words
GIANNE's POV
Pagkatapos niyang gamutin ang paa ko na na-sprain ay ipinagluluto niya ako ngayon. Nandito kami sa kusina at pinanood lang siya sa ginagawa niya.
Sa mga ginagawa niya ay akala ko ayos lang ngunit habang lumilipas ang oras ay hindi ako natutuwa. Namumuo ang galit sa akin, dahil ganoon na lang niya kabilis makalimutan ang mga ginawa niya.
Lumunok ako at binuka ang bibig,
"The food is ready, what sauce do you want me to put here?" Humarap siya sa akin.
Biglang nabawi ang sasabihin ko. Tinignan ko siya sa apron look niya. Cute.
"Tomato sauce? Or spicy tomato sauce?"
"Uhm, kahit ano." maikling sagot ko, pero tumikhim ako "Y-yung plain na lang" nahihiyang pahabol ko, tinignan niya naman ako at ngumiti. Hindi ko sinuklian iyon at binaba ang tingin sa lamesa na may dalawang platong naghihintay.
Gusto ko ng tanungin kung nasaan ang anak ko at kung pwede ko ba siyang makita at kailan niya ako pakakawalan.
Yung balak kong makatakas ay akala ko lang pala, pero naisip ko uli kung nasaan ako. That time i was running and I found out that I am in nowhere. Maraming puno lang ang nakikita ko, wala akong ideya kung nasaang lupalop kami.
"Here's the food!~" May tonong wika niya at nilapag ang bowl na naglalaman ng Chicken Parmesan Wings. My favorite. Bigla akong natakam.
I don't have to deny it but hell yes sobrang gutom na gutom ako. Maybe after this, I have the courage to speak with him, no matter what.
"Are you okay?" Biglang tanong niya.
"Ofcourse"
"You're not okay." I know.
"I'm very okay" and gave him a little smile at umiwas din agad. I just don't wanna see him.
Tinaas ko na ang kamay at nagsimulang kumuha ng kanin, nang mapansin ko ang hindi niya paggalaw ay tinignan ko siya.
Mariin siyang tinitignan ako na para bang sinusuri ang bawat galaw na gagawin ko. Agad na naman akong umiwas at kumuha ng niluto niya.
Medyo mainit pa ito kaya hinalo-halo ko muna ang kanin.
"What's bothering you?"
Tinignan ko siya ng may pagtataka.
"Huh?" iba ang mga tingin niya.
"I will not eat when you don't wanna tell me...what's bothering you?" ulit niya. Seryoso siya.
Ano bang sinasabi niya? Ayaw mong kumain edi huwag mo, gustong gusto kong sabihin sa kaniya. Tumikhim ako.
Sinalubong ko ang mga tingin na 'yon.
"There's nothing bothe---
"Liar." at tinanggal niya ang tingin niya tsaka nagsandok ng kanin.
Biglang sumikip ang dibdib ko, hindi ko alam kung bakit nasaktan ako sa sinabi niya. Lumunok ako at tinitigan ko lang ang pagkain.
"Eat." walang emosyong utos niya.
Hindi ko pa 'din ginagalaw ang pagkain, lumunok ako at unti unting inangat ang kamay ko tsaka kinuha ang kubyerto.
Tahimik na kumain ako at pakiramdam ko ay iba na naman ang ekspresyon niya, hindi ko talaga siya maintindihan.
Narinig ko ang pagkalampag ng kutsara at matamang tinignan siya na diretso ang tingin sa akin. Bigla akong nawalan ng gana, actually kanina pa.
He crossed his arms and make a cough.
"What?" Panimula ko.
Malamig ang mga tingin niya.
"Tell me, what's wrong?"
Bumuntong hininga ako, paulit ulit na lang ang tanong niya kaya binitawan ko ang kutsara at hinarap siya. Matamlay na tinignan ko siya, dahil gusto kong iparamdam na wala akong kahit anong interes sa kaniya.
Habang tinititigan ko siya ay naaalala ko ang mga ginawa niya. Agad na pinutol ko ito.
Tumikhim ako "I want to get out of here, I want you to gave my daughter back." Sabi ko.
Gumuhit ang panga niya at nang-uuyam siyang ngumiti sa'kin.
"Then what? You're planning to escape from me again? Trying to hide?"
"I don't know what you are saying, just give my daughter back!--
"f**k!"
Nagulat ako nang ibato niya ang plato, nakatingin ako ngayon sa basag basag na piraso nito at hindi makapaniwalang dinapuan siya ng tingin.
"ARE YOU CRAZY?!"
"YES! I AM f*****g CRAZY GIANNE! I'M INSANE LOOKING FOR YOU"
Lumapit siya sa akin dahilan upang lumayo ako sa kaniya, nag igting ang panga niya. I don't know what he is planning but he scared the hell out of me!
Nakakatakot siya! I can't bear looking at him with this situation pero ayokong may gawin ulit siya sa'kin. Dahil natatakot ako. Ayoko na maulit ang ginawa niya.
"For six years, you worsen my life! You made me this crazy!"
Umiling ako, hindi ko alam ang sinasabi niya. I just made the right decision.
"Six years ago, I just free my self from a cage, I just untie the rope you made." mahinang anas ko.
He's breathing so hard, ang mga titig niya ay parang susunggab ano mang oras. Dinistansiya ko ang sarili ko. i don't like when he's breathing that way, hindi ko alam pero namumuo ang takot ko kapag ganoon siya.
"Please." a word came out from my mouth.
He gritted his teeth, madilim ang mukha niyang lumapit sa'kin. " You're not leaving until everything is settle!---GIANNE!"
Tumakbo ako ng hakdan, kahit masakit ang paa ay pinilit ko pa 'din, habang pumapatak ang luha sa aking mga mata. I tried to run even if it so hard. My heart flustered seeing like this. Hindi ko kaya, hindi ko talaga kaya.
Seeing him, hindi ko alam kung sinasadya ba niya ang lahat o pinapaalala niya ang lahat. Kapag may nasasabi akong iba sa pandinig niya ay ganoon na lang ang pag-iba ng timpla niya. Para bang kasalanan ko lahat.
Pipihitin ko na ang pinto nang hinila niya ang pala-pulsohan ko. He force me to face him. pero hindi ko magawa.
"Look at me, Gee!" with authority in his voice. But I intend not to face him.
Hinawakan niya ng madiin ang pala-pulsohan ko.
"What are you crying at?!---
*PAAAK!*
I'm so shocked! h-he sl-slap me.
"WHAT?! THAT'S NOT JUST WHAT YOU GET WHEN YOU DISOBEY ME!"
Tinignan ko siya hawak ang pisngi ko, tumigil 'din ang pagbuhos ng luha ko.
"Are you happy?" I ask, my voice cracked.
He didn't intend to listen to me and grab my arms but i pulled it away. Hindi ako makapaniwala.
"Ano pang kaya mong gawin bukod sa saktan ako?"
Galit na galit siya, pero wala akong pakialam. He grab my face, madiin at masakit.
"I can do what I did six years ago" matigas na sabi niya.
Kinuha niya ang kamay ko at tinulak ako sa pader, nangatog ang buong katawan ko sa sinabi niya.
Naramdaman ko na lang ang paglapat ng labi niya sa labi ko. Sinusubukan niyang ipasok ang dila niya pero itinagilid ko ang ulo ko tsaka pinaghahampas siya. Sa ginagawa niya ay babagsak ako.
Naalala ko ang ginawa niya noon at wala siyang pangamba o kahit anong pag aalinlangan sa ginagawa niya. I'm seeing him six years ago but he's very eager and aggressive this time.
Tinutulak ko siya at sinisigawan na itigil na, pero para siyang bingi.
"S-stop." nanginginig ang labi ko at hinawakan ang magkabilang balikat niya para pigilan siya.
Ano mang segundo ay babagsak ako.
"What did you just said to me that time? KAYANG KAYA NIYANG IBIGAY ANG HINDI MO KAYANG IBIGAY?" galit at poot ang nakikita ko sa mga mata niya, h-hindi niya 'ko masisisi. Pero hindi ibig sabihin no'n ay gagawin niya ang gusto niya sa akin.
"f**k TELL ME! THAT GUY NAMED ADAM!" he brussed his hair, he's very frustrated habang nakalagay ang isang kamay sa bewang niya. Gusto kong lapitan siya. "ARE YOU STILL WITH THAT GUY!?" at niyugyog niya ako sa braso.
Umiling ako, Adam is just a friend, gusto kong ipamukha sa kaniya.
Dahan dahan akong napaupo sa sahig, niyakap ko ang aking mga tuhod.
"Y-yes."
Dahil sa salitang lumabas sa aking bibig ay nakita ko na lang na hinihila niya ako at ipinasok sa kwarto na ayaw na ayaw ko ng makita!
"P-please liam, just let me go."
Lumuhod ako, sa ganitong bagay ay siguro naman papayagan niya na ako. Hindi pa 'din magkanda mayaw sa paguunahan ang mga luha ko.
"It's so sweet to call me by my name."
nagulat ako nang tanggalin niya ang sinturon niya. Nilapitan ko siya at niyakap ang kaliwang binti niya, wala akong pakialam kung ano mang itsura ko ngayon.
"Please." I beg.
"You ruined me."
"I did not liam."
I heard him sigh, "Then why did you leave me?"
Napabitaw ako, tiningala ko siya.
Hindi ko alam ang sasabihin ko.
Pinantayan niya ako, naramdaman ko ang paghawak niya sa baba ko. Napapikit ako, ito na naman siya hinahawakan niya ako na para bang hindi niya ako sinaktan.
"Is it hurt?" malambing na sambit niya.
Tinutukoy niya ay ang paglapat ng kamay niya kanina sa pisngi ko. Yes, it's hurt.
"Speak!" sigaw niya.
Hinawak ko ang kamay niya at dahan dahang tinanggal ito.
Kahit luhaan ay nagawa ko pa 'ding kuwestiyonin ang bawat galaw niya. Iba ang kinikilos niya. Kanina ay sobrang galit nagalit siya at halos saktan niya na naman ako pero ngayon nagbago ang ekspresiyon niya.
Naging malambot ito.
"Are you playing with my emotions too?" naluluhang tanong ko.
- Writer
