แนะนำ...KPIแห่งการรอดชีวิต
816 Words
เสียงนกปรอดร้องดังลั่นมาจากนอกหน้าต่าง พร้อมกับกลิ่นดินและกลิ่นสาบโคลนที่โชยเข้าจมูก ทำให้นิสาที่กำลังฝันว่าต้องส่ง Report ไตรมาสสุดท้ายสะดุ้งตื่นขึ้น
"นิสา! งานยังไม่เสร็จ อย่าเพิ่งหลับ!" เธออุทานพร้อมดีดตัวขึ้นจากเตียง แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้ากลับไม่ใช่คอนโดรูหนูขนาด 25 ตารางเมตรในกรุงเทพฯ แต่มันคือห้องนอนไม้สักทองสุดหรูหราที่ประดับตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงทว่ารสนิยมแย่ชะมัด
"ที่นี่ที่ไหน... แล้วทำไมมือฉันนุ่มขนาดนี้?"
เธอกระโจนไปที่กระจกเงาบานใหญ่ ภาพที่ปรากฏคือสตรีโฉมงามสะคราญผิวขาวจัด ปากแดงก่ำ คิ้วโก่งดั่งคันศร แต่ดวงตาคู่นั้นกลับดูร้ายกาจและขี้วีนอย่างบอกไม่ถูก
นี่มัน... 'นิศรา' นางร้ายในนิยายเรื่อง 'หนี้รักกับดักบ้านไร่' ที่ฉันเพิ่งด่าคนเขียนไปเมื่อคืนชัดๆ!
ในนิยายเรื่องนี้ นิศราคือแม่เลี้ยงใจร้ายที่ชอบหยิกเด็กแฝด แอบยักยอกเงินสามีไปเปย์ชู้รัก และสุดท้ายจะถูก 'ติณณภพ' สามีหนุ่มเจ้าของไร่จับได้จนถูกไล่ออกจากบ้านไปตายอนาถข้างถนนด้วยน้ำมือของศัตรู
[ติ๊ง! ภารกิจเริ่มต้น: แก้ไขสถานการณ์ 'จดหมายขอเลิก' บนโต๊ะทำงาน]
นิสาหันไปมองโต๊ะเครื่องแป้ง มีซองจดหมายสีขาววางอยู่จริงๆ เธอรีบเปิดอ่าน เนื้อความข้างในสรุปสั้นๆ ว่า 'ผมทนคุณไม่ไหวแล้ว ออกไปจากชีวิตผมกับลูกซะ'
"ไม่ได้การละ ถ้าโดนไล่ออกตอนนี้ ฉันไม่มีเงินติดตัวสักบาท ตายแน่ๆ นิสาเอ๊ย... ทักษะการดีลกับลูกค้าหัวหมอตอนอยู่ออฟฟิศ ต้องเอามางัดใช้กับสามีหนุ่มบ้านไร่คนนี้ให้ได้!"
"ปัง!"
เสียงประตูห้องนอนถูกกระแทกเปิดออก เด็กชายและเด็กหญิงหน้าตาจิ้มลิ้มแต่แววตาเต็มไปด้วยความพยาบาทคู่หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ตุลย์ และ ติณณา ในมือของตุลย์มีถังน้ำใส่อะไรบางอย่างที่ส่งกลิ่นเหม็นตุๆ
"ตื่นมาก็ดีแล้วยัยแม่มด! รับอาหารเช้าจากพวกเราไปซะ!" ตุลย์ตะโกนพร้อมกับง้างถังเตรียมสาด
นิสาเบิกตากว้าง สัญชาตญาณสาวออฟฟิศที่ต้องคอยหลบเอกสารที่เจ้านายขว้างใส่ทำงานทันที เธอกระโดดหลบหลังโซฟาอย่างรวดเร็ว
ซ่า!
น้ำโคลนผสมขี้ไก่พลาดเป้าไปโดนกระจกราคาแพงแทน นิสาหอบหายใจ มองดูความพินาศตรงหน้า นี่สินะ... จุดเริ่มต้นของหายนะที่เธอต้องเจอ!
ภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไม้และไอแดดของไร่ ติณณภพจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาที่แทบจะเชือดเฉือนเธอเป็นชิ้นๆ จดหมายขอเลิกที่เขาวางไว้ถูกเธอดันกลับมา พร้อมกับเงื่อนไขใหม่ที่เขาไม่เคยคาดคิด
"คุณรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา นิศรา?" เสียงทุ้มต่ำพร่าไปด้วยความโกรธ "คุณเพิ่งจะทำให้ลูกๆ ของผมขวัญเสียด้วยการด่าทอพวกเขาเมื่อวานแล้ววันนี้คุณมาขอให้ผมจดทะเบียนสมรสด้วยเนี่ยนะ?"
นิสาในร่างนิศราประสานมือวางบนตัก เธอไม่ได้หลบตา ไม่ได้กรีดร้องฟูมฟายเหมือนที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำ ท่าทางสงบนิ่งราวกับกำลังพรีเซนต์งานต่อหน้าบอร์ดบริหารนั้นทำให้ติณณภพชะงัก
"เมื่อวานคือเมื่อวานค่ะคุณติณณภพ แต่ตั้งแต่วินาทีนี้ไป ฉันคือคนใหม่" นิสากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันรู้ว่าคุณต้องการคนดูแลเด็กๆ และจัดการงานบ้านที่กำลังวุ่นวาย ในขณะที่คุณต้องเอาเวลาไปกู้ซากไร่ที่กำลังจะขาดทุน"
เธอขยับแว่น (ที่เธอหยิบมาสวมแก้ประหม่า) แม้จะไม่มีเลนส์สายตาก็ตาม "ฉันจะทำให้เด็กแฝดอยู่ในโอวาท และฉันจะช่วยคุณบริหารบัญชีของไร่ให้กลับมาเป็นบวก แลกกับการที่ฉันจะมีสถานะเป็น 'ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย' เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูของคุณลอบกัดฉันได้ง่ายๆ"
"ทำไมต้อง 1 ปี?" เขาถามลอดไรฟัน
"เพราะ1 ปีคือเวลาที่มากพอจะพิสูจน์ KPI ของฉัน ถ้าฉันทำไม่ได้ ฉันจะเดินออกไปเองโดยไม่เอาเงินคุณสักบาท... แต่ถ้าฉันทำได้ ครบหนึ่งปีเราหย่ากัน และคุณต้องจ่ายเงินชดเชยให้ฉันก้อนหนึ่ง เพื่อให้ฉันไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่น"
ติณณภพมองผู้หญิงที่เคยเอาแต่ช้อปปิ้งและตบตีคนใช้ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา "คุณเปลี่ยนไป... นิศรา"
"ฉันแค่ตื่นน่ะค่ะ" นิสายิ้มบางๆ เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจของเจ้าของไร่หนุ่มกระตุกอย่างประหลาด "ตกลงไหมคะ? เซ็นชื่อลงในสัญญานี้ แล้วเรามาเริ่มงานกันเลย"
- Writer
