เมื่อฉันเป็น ... แม่เลี้ยงใจร้าย

ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

บรรยากาศภายในห้องทำงานไม้สักของเจ้าของไร่หนุ่มเงียบสนิทจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ติณณภพยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานไม้ตัวหนา สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองสตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างไม่วางตา ราวกับกำลังพยายามมองให้ทะลุเข้าไปถึงดวงวิญญาณว่า "นิศรา" ภรรยาใจร้ายที่เขาสุดจะทนคนนี้ กำลังเล่นตลกอะไรอยู่

"คุณพูดบ้าอะไรออกมา นิศรา?" ติณณภพเค้นเสียงลอดไรฟัน "จดทะเบียนสมรส? หลังจากที่คุณเพิ่งจะอาละวาดใส่ลูกๆ ของผมจนตื่นตระหนกไปทั้งไร่เนี่ยนะ?"

นิสาในร่างของนิศราสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอขยับหลังให้ตรงตามบุคลิกสาวออฟฟิศมือโปรที่ต้องดีลกับลูกค้าเกรดเอ เธอไม่ได้หลบตาเขาเหมือนนิศราคนเก่าที่มักจะบีบน้ำตาเสแสร้ง หรือกรีดร้องโวยวายเวลาไม่ได้ดั่งใจ

"ฉันพูดเรื่องจริงค่ะคุณติณณภพ และฉันก็ไม่ได้เป็นบ้า" นิสาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "จดหมายขอเลิกที่คุณวางไว้... ฉันอ่านมันแล้ว แต่มันเป็นข้อตกลงที่ 'ขาดทุน' สำหรับฉันเกินไปหน่อย"

"ขาดทุนงั้นเหรอ!" ติณณภพสบถออกมาอย่างเหลืออดเขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนนิสาได้ยินกลิ่นจางๆ ของยาสูบและไอแดดจากตัวเขา "คุณแต่งงานเข้ามาในบ้านนี้ สองปีที่คุณเอาแต่ผลาญเงินผมไปกับเสื้อผ้าและเครื่องเพชร คุณแทบไม่เคยเรียกชื่อลูกผมด้วยซ้ำถ้าไม่ต้องด่าพวกเขา แล้วคุณยังมีหน้ามาพูดเรื่องกำไรขาดทุนอีกเหรอ?"

นิสาเม้มปากพยายามไม่ให้ตัวเองหลุดมาด "นั่นมันคือ 'นิศรา' คนเดิมค่ะ แต่ตอนนี้คุณกำลังคุยกับ 'นิสา' คนใหม่... เอาล่ะ ฟังฉันนะคะคุณติณณภพ ฉันรู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ในไร่ของคุณไม่ได้ดีอย่างที่คนภายนอกเห็น บัญชีรายรับรายจ่ายของปีที่แล้วติดตัวแดง และคุณกำลังต้องการคนมาดูแลเด็กแฝดเพื่อให้คุณมีสมาธิกับการกู้ซากไร่นี้"

คำพูดของเธอทำให้ติณณภพชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบด้วยความแปลกใจที่ผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่ส่องกระจก กลับรู้เรื่องสถานะทางการเงินของไร่ได้ลึกซึ้งขนาดนี้

"คุณรู้เรื่องบัญชีได้ยังไง?"

"เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกค่ะ" นิสายักไหล่น้อยๆ "ประเด็นคือ ถ้าคุณกเลิกกับฉันตอนนี้ ฉันจะกลายเป็นคนไม่มีที่ไป และศัตรูทางธุรกิจของคุณ หรือแม้แต่ชู้รักเก่าของ 'นิศรา' คนเดิม ก็จะตามล่าฉัน ซึ่งนั่นจะนำความวุ่นวายมาสู่คุณไม่จบไม่สิ้น"

นิสาดันกระดาษสัญญาที่เธอเพิ่งร่างด้วยลายมือหวัดๆ บนโต๊ะไปข้างหน้าเขา

"ข้อเสนอของฉันคือ: 1. เราจะจดทะเบียนสมรสกันตามกฎหมาย เพื่อให้ฉันมีฐานะเป็นเมียเจ้าของไร่ที่ใครก็แตะต้องไม่ได้ 2. ฉันจะรับผิดชอบดูแล ตุลย์ กับ ติณณา ให้กลับมาเป็นเด็กที่น่ารักและเคารพคุณ 3. ฉันจะช่วยคุณเคลียร์บัญชีและวางระบบหลังบ้านของไร่ใหม่ทั้งหมดภายใน 1 ปี"

ติณณภพแค่นยิ้มเย็น "แล้วคุณได้อะไรจากเรื่องนี้?"

"ความปลอดภัยและที่พักอาศัยไงคะ" นิสาตอบทันควัน "และเมื่อครบ 1 ปี เราจะหย่าขาดจากกันโดยละม่อม ฉันจะไปจากที่นี่พร้อมเงินชดเชยก้อนหนึ่งที่คุณตกลงไว้ในสัญญา แต่ถ้าภายในหนึ่งปีนี้ ฉันทำให้เด็กๆ ดีขึ้นไม่ได้ หรือทำให้ไร่คุณดีขึ้นไม่ได้ ฉันจะเดินออกไปตัวเปล่าทันที... ถือซะว่านี่คือสัญญาจ้างงานระยะสั้น 12 เดือนที่คุณมีแต่ได้กับได้"

ชายหนุ่มจ้องหน้าเธอเนิ่นนาน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เขาพยายามจับผิดท่าทางของเธอ แต่นิสากลับนิ่งเหมือนหินผา ดวงตาของเธอไม่มีแววล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

"ทำไมผมต้องเชื่อว่าคุณจะดูแลลูกผมได้?" เขาถามเสียงต่ำ "คุณหยิกตุลย์จนเขียวไปทั้งแขนเมื่ออาทิตย์ก่อน"

นิสาใจกระตุกเมื่อนึกถึงวีรกรรมของเจ้าของร่างเดิม "ฉันขอโทษแทนคนคนนั้นด้วยค่ะ... แต่ฉันสัญญาว่าต่อจากนี้ไป จะไม่มีรอยเขียวช้ำเกิดขึ้นบนตัวเด็กๆ อีก แม้แต่รอยยุงกัดฉันก็จะไม่ยอมให้มี"

ติณณภพหรี่ตาลง "คุณมันนางพญางูพิษ นิศรา... ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่ แต่ถ้าคุณกล้าแตะต้องลูกผมแม้แต่ปลายก้อยล่ะก็ สัญญาบ้าๆ นี่จะกลายเป็นใบสั่งตายของคุณแทน"

เขากระชากปากกาบนโต๊ะมาเซ็นชื่อลงในกระดาษอย่างแรงจนหัวปากกาเกือบทะลุเนื้อไม้

"ตกลง... 1 ปีตามที่คุณขอ" เขาโน้มตัวลงมาหาเธอจนใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว "แต่จำไว้ ถ้าคุณคิดจะเล่นตุกติก ผมจะไม่ใจดีเหมือนที่ผ่านมา"

นิสายิ้มรับอย่างผู้ชนะ แม้ในใจจะสั่นรัว "ถือว่าเป็นความร่วมมือที่ดีนะคะ 'ท่านประธาน' เอ๊ย... คุณสามี"

เมื่อติณณภพเดินปังๆ ออกจากห้องไป นิสาก็ทรุดตัวลงพิงเก้าอี้พลางปาดเหงื่อที่ขมับ

"รอดไปหนึ่งเปลาะ..." เธอพึมพำ "แต่ไอ้เด็กแฝดที่จ้องจะสาดขี้ไก่ใส่ฉันนั่นน่ะสิ... งานช้างกว่าดีลธุรกิจพันล้านอีกนะนิสา!"

ภารกิจกู้ชีพสาวออฟฟิศในร่างแม่เลี้ยงใจร้าย เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!