เมื่อฉันเป็น ... แม่เลี้ยงใจร้าย

สายตาที่เปลี่ยนไป

หลังจากปิดโปรเจกต์กำจัดตัวร้ายและกู้คืนชื่อเสียงจนกระฉ่อนไปทั้งจังหวัด นิสาก็พบว่าวิกฤตครั้งใหม่ที่เธอกำลังเผชิญนั้นยิ่งใหญ่กว่าเรื่องบัญชีหรือนักเลงหลายเท่านัก มันคือวิกฤตทางความรู้สึกที่สาวออฟฟิศผู้เย็นชาอย่างเธอไม่เคยเตรียมแผนรับมือ (Risk Management) มาก่อน

‘บ้าจริงนิสา... แกกำลังจะตกหลุมรัก Client (ลูกค้า) ของตัวเองเหรอเนี่ย? นี่มันผิดจรรยาบรรณพนักงานดีเด่นชัดๆ!’

นิสาเดินไปมาในห้องนอนพลางมองดู "สัญญา 1 ปี" ที่แปะไว้บนบอร์ด เธอมองดูข้อตกลงเรื่องการหย่าแล้วรู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก แต่ในเมื่อเธอยังมีเวลาเหลืออีกหลายเดือน แผนการ "Retain Customer" (การรักษาลูกค้า) หรือที่ภาษาบ้านๆ เรียกว่า "อ่อยเนียนๆ" จึงถูกขุดขึ้นมาใช้

ช่วงหัวค่ำที่ริมระเบียงบ้านไม้หลังใหญ่ ติณณภพนั่งเช็กเอกสารการส่งออกผลผลิต นิสาเดินเข้ามาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขา (ที่เธอจงใจหยิบผิดมาสวม) กับกางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาสวย เธอปล่อยผมยาวสลวยและมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแป้งเด็กที่เธอรู้ว่าเขาชอบ

"คุณติณคะ... ทำงานดึกจังเลยนะคะ" นิสาเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้ววางแก้วโกโก้ร้อนลงบนโต๊ะ เธอไม่ได้วางเฉยๆ แต่จงใจให้ปลายนิ้วเรียวสัมผัสกับหลังมือหนาของเขาเบาๆ ครู่หนึ่ง

ติณณภพชะงัก สายตาคมกริบเลื่อนจากหน้าจอไอแพดมามองภรรยาสาวที่วันนี้ดู... ' Soft ' ผิดปกติ "ขอบใจนะนิสา... แล้วนั่น เสื้อผมหรือเปล่า?"

"อุ๊ย! จริงด้วยค่ะ" นิสาแสร้งทำตาโตและเอามือทาบอก "พอดีนิสารีบไปหน่อยน่ะค่ะ เห็นมันวางอยู่เลยหยิบมาสวม ไม่คิดว่าคุณติณจะจำได้... รังเกียจไหมคะที่นิสาทำตัว 'ลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว' (Privacy) ของคุณ?"

เธอโน้มตัวลงไปใกล้ๆ เพื่อมองหน้าจอเอกสาร จนเส้นผมยาวสลวยคลอเคลียไปที่ไหล่ของเขา "ตรงนี้ตัวเลขดูแปลกๆ นะคะ ให้ฉันช่วยตรวจทาน (Review) ให้ไหม?"

ติณณภพกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กลิ่นหอมและท่าทางออดอ้อนที่ไม่เคยเห็นจากนิศราคนเก่าทำให้ใจเขาแกว่ง "ไม่... ไม่รังเกียจหรอก คุณนั่งสิ"

ทว่า... ในมุมมืดของโถงทางเดิน ตุลย์ และ ติณณา กำลังซุ่มมองอยู่ด้วยความสงสัย

"พี่ตุลย์ ดูสิ ยัยแม่มด... เอ๊ย คุณแม่นิสา ทำไมทำตัวแปลกๆ" ติณณากระซิบ "นางไปกินยาผิดสำแดงมาเหรอ ทำไมต้องทำเสียงสองใส่คุณพ่อด้วย?"

ตุลย์ขยับแว่นสายตาพลางหรี่ตามองด้วยสัญชาตญาณสายลับ "นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องอ่อยธรรมดาแล้วติณณา พี่ว่านี่คือแผนการขั้นสูง... 'Honey Trap' (กับดักน้ำผึ้ง) ชัดๆ!"

"มันคืออะไรเหรอพี่ตุลย์?"

"มันคือการที่สายลับสาวสวยใช้ความเสน่หามาทำให้เป้าหมายตายใจ" ตุลย์วิเคราะห์เป็นฉากๆ "คุณแม่นิสาอาจจะต้องการให้คุณพ่อเซ็นสัญญาโอนไร่ทั้งหมดเป็นชื่อนางก่อนครบหนึ่งปีก็ได้! เมื่อวานนางยังเป็นแฮ็กเกอร์อยู่เลย วันนี้มาเป็นแมวน้อย... นี่มันผิดวิสัย (Anomaly) ของคนปกติ!"

ตุลย์เริ่มจดบันทึกลงในสมุดสายลับของเขา 'สถานะปัจจุบัน: คุณแม่นิสากำลังใช้กลวิธีรบกวนสมาธิ (Distraction) ต่อคุณพ่อ ต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด'

นิสายังคงดำเนินแผนการต่อไป เธอแกล้งทำเป็นสะดุดขอบพรมจนตัวโถมเข้าหาติณณภพ ชายหนุ่มรีบรับร่างบางไว้ในอ้อมกอดทันที

"ระวังหน่อยสินิสา คุณนี่ซุ่มซ่าม (Careless) จริงๆ" แม้ปากจะดุ แต่แขนของเขากลับกอดเอวเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"ขอโทษค่ะ... สงสัยนิสาจะทำงานหนักไปหน่อยจนหน้ามืด (Low Energy) " นิสาเงยหน้าสบตาเขา แววตาเยิ้มเล็กน้อย "ขอบคุณนะคะที่ช่วยรับไว้... คุณติณนี่ 'ซัพพอร์ต' ดีจังเลยนะคะ"

สายตาของทั้งคู่สอดประสานกัน บรรยากาศเริ่มเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ติณณภพค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาหา...

"แฮ่ม!!!"

เสียงกระแอมไอที่ดังมาจากทางมุมมืดทำให้นิสาและติณณภพดีดตัวออกจากกันทันที ตุลย์เดินออกมาพร้อมกับถือสมุดการบ้านในมือ แววตาจ้องจับผิดนิสาอย่างไม่ปิดบัง

"คุณพ่อครับ พอดีข้อนี้ผมคำนวณ 'ดอกเบี้ยทบต้น' ไม่ถูก... คุณแม่นิสาที่เก่งบัญชีช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ? ดูท่าทางคุณแม่จะ 'ว่าง' มาก" ตุลย์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยการประชดประชัน

นิสากัดฟันยิ้ม ‘ไอ้เด็กแสบ! มาขัดจังหวะ Conversion Rate (อัตราการปิดการขาย) ของฉันซะได้!’

"ได้จ้ะตุลย์... แม่ยินดีให้คำปรึกษา (Consult) เสมอ" นิสาหันไปยิ้มหวานให้ติณณภพที่ตอนนี้กำลังลูบท้ายทอยด้วยความขัดเขิน "เดี๋ยวแม่ไปสอนการบ้านพี่เขาแป๊บนึงนะคะคุณติณ... เดี๋ยวกลับมาตรวจ 'งานส่วนตัว' ของเราต่อนะคะ"

เมื่อเดินมาถึงห้องรับแขก ตุลย์ปิดสมุดการบ้านลงแล้วกอดอกมองหน้าแม่เลี้ยง "คุณแม่นิสาครับ... ผมว่าเราต้องคุยกันหน่อย (We need to talk) "

"มีอะไรจ๊ะสายลับตุลย์?"

"คุณแม่กำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่?" ตุลย์ถามเสียงเข้ม "สัปดาห์ก่อนเป็นแม่มด สัปดาห์นี้เป็นแฮ็กเกอร์ วันนี้เป็นสาวน้อยอ่อยรัก... คุณแม่มีกี่Version (เวอร์ชัน) กันแน่ครับ? แล้วที่ทำอยู่เนี่ย หวังผลตอบแทน (Return on Investment) อะไรจากคุณพ่อ?"

นิสาอึ้งไปเล็กน้อยกับความฉลาดแกมโกงของเด็กชาย เธอทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามเขาแล้วถอนหายใจ "ตุลย์... ในโลกของผู้ใหญ่น่ะ บางทีเราก็ต้องมีการ 'ปรับภาพลักษณ์' (Rebranding) บ้าง เพื่อให้ความสัมพันธ์มันยั่งยืน แม่ไม่ได้ต้องการไร่ของคุณพ่อหรอก แม่แค่... ไม่อยากให้สัญญาหนึ่งปีมันจบลงแบบ 'Loss-Loss' (เสียทั้งคู่) น่ะจ้ะ"

"แปลว่าคุณแม่ไม่อยากไปจากที่นี่แล้วเหรอครับ?" ติณณาที่แอบฟังอยู่โผล่หน้าออกมาถาม

นิสานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาจากใจจริง "แม่เริ่มรู้สึกว่า... ที่ทำงานที่บ้านไร่นี้ มี 'เพื่อนร่วมงาน' และ 'เจ้านาย' ที่น่ารักเกินกว่าจะลาออกแล้วล่ะจ้ะ"

เด็กแฝดมองหน้ากัน ตุลย์ยังคงหรี่ตามองอย่างไม่วางใจ "ผมจะคอยดูพฤติกรรม (Monitoring) ของคุณแม่ต่อไป... ถ้าคุณแม่ทำให้คุณพ่อเสียใจ ผมจะยกเลิกสัญญาดีลทั้งหมดที่เราทำกันไว้!"

"จ้ะ... แม่ยอมรับการตรวจสอบ (Audit) ทุกเมื่อ" นิสาลูบหัวเด็กชายเบาๆ

แม้จะมีก้างชิ้นใหญ่เป็นลูกเลี้ยงจอมจับผิด แต่นิสาก็รู้ดีว่าตอนนี้เธอได้รุกคืบเข้าไปในใจของติณณภพได้สำเร็จแล้ว... และภารกิจ "เปลี่ยนสัญญาจ้าง เป็นสัญญาใจ" กำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง!