เมื่อฉันเป็น ... แม่เลี้ยงใจร้าย

ตรวจสอบโรงครัว

หลังจากน็อคสายไหมด้วยตัวเลขทางบัญชีจนหน้าหงายไปแล้ว นิสาก็ไม่ได้นิ่งนอนใจในฐานะ ‘ผู้จัดการหลังบ้าน’ คนใหม่ เธอสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างจากรายงานงบประมาณค่าอาหารคนงานที่ดูจะ ‘บวม’ ผิดปกติ ทั้งที่คนงานบ่นอุบว่ากับข้าวโรงครัวพักนี้มีแต่เศษวิญญาณหมูกับผักเหี่ยวๆ

“ตุลย์ ติณณา มานี่หน่อยลูก” นิสากวักมือเรียกสายลับตัวน้อยทั้งสองมาที่โต๊ะทำงาน “วันนี้เรามีภารกิจลับระดับชาติ... ภารกิจจับโป๊ะคนโกงโรงครัว”

“เย้! ผมรอมานานแล้วครับคุณแม่” ตุลย์ทำท่าตะเบ๊ะแบบทหาร “ช่วงนี้น้าหนอมหัวหน้าแม่ครัวดูรวยผิดปกติ ใส่ทองเส้นเท่าโซ่ล่ามจักรยานเดินว่อนโรงครัวเลยครับ”

นิสายิ้มกริ่ม “นั่นแหละเป้าหมายเรา... ในเมื่อน้าหนอมเป็นพวกเดียวกับสายไหม และชอบอ้างว่า ‘ทำเพื่อคนงาน’ เราจะใช้สกิล Mystery Shopper (ลูกค้าปริศนา) มาล่อซื้อจับโป๊ะกัน!”

แผนการเริ่มขึ้นในเช้ามืดของวันถัดไป นิสาไม่ได้แต่งชุดหรูหรา แต่เธอคว้าชุดกรรมกรเก่าๆ ของคนงานหญิงมาสวม เอาผ้าขาวม้าเคียนหัว และทาหน้าด้วยเขม่าถ่านจนดูเหมือนคนงานเพิ่งขุดมันเสร็จใหม่ๆ

“จำไว้นะตุลย์ หนูแอบอยู่ในลังผักแล้วใช้มือถือถ่ายคลิปไว้ ส่วนติณณา หนูคอยเป็นคนดูต้นทาง ถ้าคุณพ่อมาให้ส่งสัญญาณ ‘นกหวีด’ ทันที แม่ไม่อยากให้แผนแตก”

“รับทราบครับบอส!” เด็กแฝดตอบรับอย่างแข็งขัน

นิสาเดินนวยนาดเข้าไปที่หลังโรงครัว ทำทีเป็นคนงานใหม่ที่เพิ่งมาสมัครงาน “น้าหนอมจ๋า... ฉันเป็นคนงานใหม่จ้ะ พอดีอยากได้หมูสามชั้นสักห้ากิโลฯ ไปเลี้ยงฉลองกลุ่มเพื่อน น้าพอจะแบ่งขาย ‘ราคาพิเศษ’ จากสต๊อกของไร่ให้ได้ไหมจ๊ะ?”

น้าหนอม หญิงวัยกลางคนร่างท้วมที่สวมทองเส้นเบ้อเริ่มตามที่ตุลย์บอก พ่นควันบุหรี่ออกมาพรางมองนิสาด้วยสายตาเหยียดๆ “โอ๊ย อีหนู... จะเอาหมูเหรอ? สต๊อกของไร่เขามีไว้ทำเลี้ยงคนงานโว้ย แต่ถ้าแกมี ‘เงินสด’ มาวางตรงหน้า น้าก็จัดให้ได้ ราคากันเองแค่กิโลละร้อยเดียวพอ ถูกกว่าตลาดครึ่งหนึ่ง!”

‘จับได้แล้วหนึ่งดอก... ส่วนต่างราคาตลาดไปอยู่ที่ใครล่ะทีนี้’ นิสาคิดในใจพร้อมจดบันทึกในสมอง

“โห น้า... ถูกจัง! แล้วน้าหนอมเอาหมูมาจากไหนตั้งเยอะแยะจ๊ะ ไม่กลัวคุณติณเขาตรวจเจอเหรอ?” นิสาแสร้งทำตาโตไร้เดียงสา

“อีโง่!” น้าหนอมหัวเราะร่วน “คุณติณเขายุ่งจะตาย วันๆ อยู่แต่ในป่า ส่วนยัยเมียแต่งนั่นน่ะเหรอ? วันๆ ก็แค่เดินถือไอแพดทำเป็นเก่ง บัญชีน่ะน้าแก้ตัวเลขตบตาแป๊บเดียวก็ผ่านแล้ว น้าก็แค่ทำยอดสั่งหมูเกินมาเท่าตัว แล้วเอามาปล่อยขายกินส่วนต่างสบายแฮ...”

ในขณะที่น้าหนอมกำลังร่ายยาวถึง ‘Business Model’ อันสุดแสนจะฉลาดของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ลังผักข้างๆ ก็ขยับดุ๊กดิ๊ก ตุลย์ที่แอบอยู่ข้างในเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

“แต่น้าจ๊ะ... แล้วถ้าคุณนิศราเขามา Audit (ตรวจสอบ) หน้างานล่ะจ๊ะ?” นิสาแกล้งแหย่ต่อ

“Audit พ่อแกสิ! ยัยนั่นน่ะเหรอจะทำอะไรน้าได้ น้าน่ะเส้นใหญ่ มีคุณสายไหมคอยหนุนหลัง ถ้าใครมาวุ่นวาย น้าก็แค่บอกว่าของขาดเพราะพายุเข้า พวกลูกคนงานที่เหลือก็อดตายไปสิ ใครจะกล้าหือ!”

คำพูดนี้ทำให้นิสาคิ้วกระตุก ‘เล่นเรื่องปากท้องคนงานเนี่ยนะ... ยอมไม่ได้โว้ย!’

“งั้น... ฉันขอรับหมูห้ากิโลจ้ะน้า นี่จ้ะเงินสด” นิสายื่นเงินให้พร้อมกับจังหวะที่ติณณาเป่านกหวีดดังลั่น

“ปี๊ดดดดด!”

“เฮ้ย! นกหวีดใครวะ!” น้าหนอมสะดุ้งจนทองแทบหลุดจากคอ

ทันใดนั้น นิสาก็คว้าผ้าขาวม้าที่เคียนหัวออก สะบัดผมทรงหางม้าที่รวบไว้จนสลวย แล้วคว้าทิชชูเปียกในกระเป๋าเช็ดเขม่าถ่านที่หน้าออกอย่างรวดเร็ว (ทักษะลบเครื่องสำอางหลังเลิกงานโต้รุ่งถูกนำมาใช้ที่นี่)

“สวัสดีค่ะน้าหนอม... สนใจรับ ‘Audit’ รอบพิเศษจากนิศราไหมคะ?” นิสาพูดด้วยเสียงที่เปลี่ยนจากสาวใช้กลายเป็นนางพญาในพริบตา

น้าหนอมหน้าซีดเผือดจนเป็นสีเทา “คะ... คุณนิศรา! มาได้ยังไง!”

“มาเป็น ‘Mystery Shopper’ ไงคะ” นิสาหยิบไอแพดออกมาจากผ้ากันเปื้อน “ตุลย์... ส่งไฟล์คลิปเข้าเครื่องแม่เลยจ้ะ!”

ตุลย์กระโดดออกมาจากลังผักพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ “ส่งแล้วครับบอส! ภาพชัดระดับ 4K เสียงน้าหนอมด่ายังกับระบบ Dolby Digital เลยครับ”

นิสาเลื่อนหน้าจอไอแพดโชว์ภาพน้าหนอมที่กำลังรับเงินสดและสารภาพบาปทุกอย่าง “น้าหนอมคะ... ในโลกของการบริหาร (Management) การยักยอกทรัพย์มีโทษสถานเดียวคือ ‘เลิกจ้างทันทีโดยไม่จ่ายค่าชดเชย’ และในโลกของนิศรา... น้าต้องคืนเงินส่วนต่างทั้งหมดที่โกงไปภายใน 24 ชั่วโมง ไม่อย่างนั้น ‘หลักฐาน’ นี้จะไปอยู่ที่สถานีตำรวจแทนค่ะ”

“คุณนิศรา... น้าขอโทษ น้าทำไปเพราะคุณสายไหมบอกว่า...” น้าหนอมทรุดลงไปกองกับพื้น พยายามจะคลานเข้ามาหา

“อย่าอ้างชื่อคนอื่นเลยค่ะ ทุกการตัดสินใจ (Decision Making) มันอยู่ที่ตัวน้าเอง” นิสากล่าวเรียบๆ “ติณณาจ๊ะ... ไปตามคุณพ่อมาทีจ้ะ แม่มี ‘รายงานสรุปผลการลดต้นทุน’ (Cost Reduction Report) ที่น่าตื่นเต้นจะโชว์ให้ดู”

ไม่กี่นาทีต่อมา ติณณภพเดินเข้ามาในโรงครัวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาเห็นภาพน้าหนอมร้องไห้ฟูมฟายและเมียของเขายืนถือไอแพดคุมเชิงอยู่

“มีอะไรกันน่ะนิสา?”

“ไม่มีอะไรมากค่ะคุณติณ แค่การ ‘Optimize’ (ปรับปรุง) ระบบหลังบ้านนิดหน่อยค่ะ” นิสายื่นคลิปให้เขาดู “นิสาตรวจพบรูรั่วในโรงครัวไปประมาณเดือนละสองแสนบาท เลยปิดรูให้นิดหน่อย... ต่อไปนี้คนงานจะได้กินหมูเป็นหมู ไม่ใช่หมูวิญญาณแล้วนะคะ”

ติณณภพดูคลิปแล้วหันไปมองเมียสาวที่ตอนนี้หน้ายังมีคราบเขม่าดำจางๆ แต่ดูสวยเท่กว่าตอนแต่งหน้าจัดๆ เสียอีก เขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปเช็ดคราบถ่านที่แก้มเธอเบาๆ

“คุณนี่มัน... เกินคาดจริงๆ นะ”

“แน่นอนค่ะ การเป็นสาวออฟฟิศมือโปรน่ะ ต้องพร้อมรับมือกับทุกสถานะ (Status) ค่ะ” นิสายิ้มหวาน ก่อนจะหันไปหาเด็กแฝด “วันนี้สายลับของเราทำงานยอดเยี่ยมมาก เย็นนี้แม่ให้โบนัสเป็นบุฟเฟ่ต์ไก่ทอดไม่อั้น! ไป ๆ เคลียร์งานบัญชีที่เหลือให้แม่ด้วยนะจ๊ะ!”

“ดีลครับ/ค่ะ!” เด็กแฝดเยสเซอร์เสียงดังลั่นโรงครัว

นิสาหันกลับมามองน้าหนอมที่กำลังถูกคนงานพยุงออกไป เธอถอนหายใจยาวๆ ‘หนึ่งด่านผ่านไป ด่านต่อไป... สายไหมคงไม่ปล่อยฉันไว้แน่ แต่ก็นะ... ใครสนล่ะ? ตอนนี้ฉันมีทีมงานคุณภาพอย่างเด็กแฝดและ (อาจจะ) สามีสุดหล่ออยู่ข้างๆ แล้วนี่นา!’