“คุณไทเลอร์รู้เรื่องนี้หรือเปล่า.. จริงเหรอ” เห็นเขาพยักหน้ารับก็ยิ่งใจเสีย
“ผมก็จำอะไรไม่ค่อยได้เหมือนกัน แต่จำได้ว่าไทเลอร์จะพาคุณไปส่งที่บ้าน แต่คุณปฏิเสธเขาและบอกว่าจะกลับกับผม” แขนยาว ๆ ของอลันรั้งเอวบางจากทางด้านหลังแล้วดึงเข้ามาหา แนบจมูกกับแผ่นหลังเนียน “แล้วเราก็มาลงเอยกันที่นี่ เมื่อคืนคุณทำให้ผมครางได้ทั้งคืนรู้ตัวบ้างไหม คุณทำให้ผมแทบคลั่ง ไม่เคยมีใครทำให้ผมติดใจได้เท่าคุณเลยนะ ผมว่าเรามาคบกันดีกว่า”
“ไม่!” เธอรีบปฏิเสธและพยายามจะสลัดเขาทิ้ง แต่เขาก็กอดรัดเอาไว้แน่นเหลือเกิน “ปล่อยฉันนะ ฉันจะกลับบ้าน”
“ทำไมถึงเย็นชานักล่ะบี เมื่อคืนคุณไม่ได้เป็นแบบนี้เลยนะ” อลันไม่ปล่อยให้เธอทำเย็นชาใส่ตน ฝังจมูกลงบนซอกคอระหงพร้อมกับใช้สองมือโลมไล้ไปที่จุดปลุกสวาท
ไม่นานเสียงห้ามก็กลายเป็นเสียงคราง ร่างที่ฝืนก็อ่อนปวกเปียกเหมือนถูกไฟลน แล้วเป็นฝ่ายพลิกขึ้นมาทาบทับอยู่บนร่างของเขา ควบทะยานอ
