(ทำอะไรอยู่ครับคุณน้าสะใภ้) เสียงของไทเลอร์ทักทายมาอย่างหยอกเย้าตามสไตล์คนขี้เล่น
“กำลังจะไปเรียนค่ะ วันนี้มีเรียนบ่าย”
(แต่นี่เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงเองนะ ว่างพอจะกินข้าวเป็นเพื่อนหลานชายสักมื้อก่อนไปเรียนไหมครับ)
คนถูกชวนคลี่ยิ้มกับโทรศัพท์ และคิดว่าควรจะตอบรับคำชวนของเขา เพราะถึงอย่างไรเธอก็จองโต๊ะเอาไว้แล้ว
“ได้สิคะ เดี๋ยวฉันจะส่งพิกัดร้านไปให้นะคะ แล้วอีกครึ่งชั่วโมงเรามาเจอกันดีไหม”
(ขอเพิ่มอีกสิบนาทีมีปัญหาไหมครับ เพราะผมยังไม่ได้ลุกจากเตียงเลย)
“ด้วยความเต็มใจเลยค่ะ เดี๋ยวเจอกันนะคะ” กล่าวลาแล้วกดวางสาย หลังจากนั้นก็ส่งแผนที่ร้านที่เอดิสันส่งมาให้ก่อนหน้านี้แก่ไทเลอร์
สี่สิบนาทีต่อมาไทเลอร์ก็มาถึงที่นัดหมาย เขาโบกมือทักทายหญิงสาวที่มารออยู่ก่อนแล้ว “รอนานไหมครับคุณหยิน”
“ไม่นานหรอกค่ะ”
“ตอนนี้ผมหิวมากเพราะไม่ได้กินอะไรมาเลยนอกจากนมแก้วเดียว”
“เหมือนกันเลยค่ะ” ปันหยีบอกกับชายห
