“อร่อยใช่ไหมคะ” เห็นเขาทำท่าแปลกใจเธอก็ถามพร้อมรอยยิ้ม
“จ้ะ ไม่น่าเชื่อว่าแค่ไข่กับน้ำปลาจะทำให้ข้าวอร่อยได้ขนาดนี้”
“ยังมีอีกหลายอย่างค่ะที่อร่อย เอาไว้คราวหน้าหนูจะทำให้คุณทานนะคะ อ้อ! คุณอี้ยังอยากทานข้าวต้มอยู่ไหมคะ เย็นนี้หนูจะได้ทำให้ทาน”
คำถามที่ใสซื่อของเธอทำให้หยางอี้ถึงกับคลี่ยิ้มกว้างด้วยความขบขันระคนเอ็นดู แต่ทำให้พรพิมลถึงกับขมวดคิ้ว และรู้ความหมายทันทีที่เห็นรอยยิ้มและแววตาของเขา
ความอิจฉาริษยาพลุ่งพล่านไปทั่วทั้งอณูในร่างกาย อยากจะกวาดข้าวของบนโต๊ะให้พังพินาศเพื่อดับอารมณ์ แต่สิ่งที่ทำได้ก็คือทนข่มเอาไว้เพราะไม่อยากเสียการใหญ่
บ่ายวันเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลหยาง
เบคกี้ หยาง หรือที่ทุกคนรู้จักในนามมาดามหยาง สตรีวัยหกสิบห้าปีที่มีบุคลิกภูมิฐาน หน้าตาของนางดูคมเข้ม งดงามสมวัย ไม่ได้จืดชืดเหมือนสตรีชาวฮ่องกง เพราะนางเป็นชาวโปรตุเกสเชื้อสายอินเดีย ที่ได้ข้ามน้ำข้ามทะเลไปเ
