หยางอี้สลัดศีรษะไล่ความสะลึมสะลือก่อนกรอกเสียงลงไป “ว่าไงอลัน”
(ขอโทษที่โทรมารบกวนนะครับน้าอี้ แต่น้าอี้รู้ไหมครับว่าบีเขาอยู่ไหน)
ชายหนุ่มไม่แปลกใจที่ถูกถามแบบนี้ เพราะเด็กหนุ่มก็คงรู้อะไรมาไม่น้อยเหมือนกัน แต่เขาก็รับปากหญิงสาวที่ถูกถามถึงเอาไว้แล้วเหมือนกัน
“ไม่รู้สิ ทำไมถึงมาถามหากับฉันล่ะ”
(ผมขอร้องนะครับน้าอี้ ได้โปรดบอกความจริงกับผมเถอะครับ ขอแค่บอกว่าเธอไปอยู่ที่ไหน ผมจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง)
“..เอาเป็นว่านายไม่ต้องเป็นห่วงเธอหรอก เพราะเธอกลับบ้านเธอไปแล้ว ฉันรู้เพราะวันนี้เธอมาบอกลากับฉัน และเธอก็ขอร้องฉันว่าไม่ให้บอกเรื่องนี้กับนายด้วย”
(เธอบอกอย่างนั้นจริง ๆ เหรอครับ)
“อือ เธอบอกว่านายควรจะได้เจอคนที่ดีและคู่ควรกับนาย ไม่ใช่ผู้หญิงที่มีประวัติไม่ดีแบบเธอ”
(เธอมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนผม ผมเกลียดเธอที่สุดที่มาวุ่นวายกับชีวิตผมแบบนี้)
เกลียดแล้วทำไมต้องรู้สึกเจ็บปวดขนาดนั้นด
