Only Day | 03 ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม

1458 Words

ดวงตาเข้มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ปราถนาจดจ้องมองสะกด ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้าใกล้หวังจะครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มอมชมพู เปรี้ยง! ประกายแสงสีขาวสว่างวาบตามด้วยเสียงดังสนั่น เดย์กัดฟันกรอด หลับตา กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ไม่ทันที่ริมฝีปากจะแตะกันเธอก็เบี่ยงหน้าหลบ เพราะเสียงฟ้าผ่า เมขลาจะมาล่อแก้วอะไรตอนนี้! อดแดก! “ขับรถออกไปจากตรงนี้ก่อนได้ไหม” “กลัวเหรอ” เด็กน้อย~ เดย์เหยียบคันเร่งออกรถ มืออีกด้านยื่นไปวางทาบลงบนศีรษะของคนที่นั่งด้านข้างก่อนจะขยับมือลูบเบาๆ ปลายฝนชะงักนิ่ง ไม่เคยมีใครลูบหัวเธอแบบนี้มาก่อนนอกจากคนในครอบครัว เขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นเด็กน้อย “ฉันมีอีกที่ที่ต้องไป” เธอให้คำตอบถึงเรื่องที่เขาถามก่อนหน้า “คืนนี้ถ้าพี่ว่างไม่มีอะไรต้องทำต่อ….” ดวงหน้าหน้าสวยเหลือบมองพลางสังเกตุสีหน้าท่าทางของเขาก่อนจะพูดประโยคถัดไป “ไปกับฉันไหม” “เปียกไปทั้งตัวขนาดนี้เราจะชวนพี่ไปไหนอีก” ชวนอยู่ได้ พอชวนกลับบ้างไม่เห็นไป “ไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องพี่ก่อนก็ได้” ดูเหมือนเธอจะอยากให้ไปด้วยจริงๆ ทั้งน้ำเสียงและสายตาที่จดจ้องมานั้นเฝ้ารอคำตอบด้วยใจจดจ่อ ถึงขนาดที่จะยอมเสียเวลาพาไปเปลี่ยนเสื้อก่อน “นะ~ ไปด้วยกันนะคะ” แล้วคำตอบจะเป็นอะไรไปได้ ยอมตั้งแต่คำแรกแล้วด้วยซ้ำ เจอ'นะคะ'เข้าไปอีกดอก แทบจะเสียระบบ! •••• @คอนโด “หืม พี่อยู่คอนโดนี้เหรอ” อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น แต่มันก็ไม่แปลกหรอกเพราะคอนโดอยู่ในละแวกเดียวกันกับมหาลัย “ไมอะ เธอก็อยู่ที่นี่เหรอ” “ใช่ พึ่งย้ายมาอยู่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน” “บังเอิญจังเลยเนอะ” มุมปากเขายกยิ้ม สายตาที่มองมาลุ่มลึกยากจะคาดเดา “งั้นฉันรอที่รถนะ” “ขึ้นไปด้วยกันสิ ไปรอที่ห้องพี่” เขาพูดออกมาหน้านิ่งตรงข้ามกับสายตาที่เหมือนเสือจ้องจะตะครุบเหยื่อ “ชวนฉันขึ้นห้องแบบนี้ พี่ไม่กลัวคนของตัวเองเห็นเหรอ” ผู้ชายหน้าตาดีแบบเขาเป็นไปได้ยากมากที่จะโสดสนิท “ไม่กลัว” “….” ไอ้คนเจ้าชู้ คงสับรางเก่งมากเลยสินะ! “เธอน่ะ…” เขาโน้มเข้ามาใกล้ เว้นช่วงจังหวะพูด เบี่ยงใบหน้ากระซิบข้างใบหู “เป็นคนแรก” บอกว่าวัวออกลูกเป็นควายยังน่าเชื่อกว่าอีก เธอไม่เชื่อเขาหรอก ผู้ชายกะล่อน! “หรือเธอกลัวพี่” “ก็ได้” ดูท่าแล้วถ้าไม่ยอมตกลงเขาก็คงไม่ยอมลงจากรถสักที เธอไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้เดี๋ยวจะยิ่งดึก ….. ตลอดทางจนมาถึงภายในลิฟต์ เดย์เหลือบมองคนข้างๆ เป็นระยะ ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไรจากเขากันแน่ หากเข้าหาเพราะเรื่องเซ็กซ์เธอได้สิทธิ์นั้นทันทีเลยด้วยซ้ำ แต่เธอไม่เห็นจะมีท่าทีสนใจกันเลยสักนิด สายตาที่มองมาก็มีแต่ความกลัวที่กำลังข่มเอาไว้ ถ้าหากเป็นผู้หญิงคนอื่นป่านนี้คงเอากันเสร็จบนรถไปตั้งแต่ชั่วโมงแรกแล้วมั้ง เธอเหมือนผีเสื้อที่บินวนไปมารอบดอกไม้ไม่ยอมบินเข้าไปดอมดมสักทีทั้งที่ดอกไม้มันเบ่งบานอ้ารอให้เข้ามาเชยชมด้วยความเต็มใจ เดย์เหลือบหันไปมองคนที่เดินตามด้านหลังมาเงียบๆ ในขณะที่มือแตะคีย์การ์ดเปิดประตูเข้าไปในห้อง เธอไม่รู้หรอกว่าเขาต้องพยายามอดทนมากแค่ไหน แค่คิดว่าเป็นเธอ สมองเขาก็ขาวโพลน เชี่ยเอ้ย! เดย์สะบัดหัวไล่ความคิดเหล่านั้นออกไปก่อน ทำอย่างที่คิดตอนนี้ไม่ได้ ยังไม่ถึงเวลา! ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม อุตส่าห์ล่อเข้ามาในถ้ำได้แล้วอดทนรออีกนิดจะเป็นไรไป ยังไงเธอก็หนีไปไหนไม่รอดหรอก “ตามสบายนะ พี่ไปเปลี่ยนเสื้อก่อน” เจ้าของห้องพูดจบก็เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนด้วยความรีบเร่ง ปลายฝนกวาดสายตามองรอบๆ …ห้องของเขาเป็นห้องสองยูนิตไม่กว้างมากแต่ก็ไม่เล็กเกินไป เหมาะสำหรับอยู่คนเดียว ภายในห้องไม่ได้ดูแตกต่างกับเจ้าของห้องสักเท่าไหร่ โทนสีเป็นสีเทาดำให้กลิ่นอายของความเป็นผู้ชายแมนๆ ข้าวของเครื่องใช้เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แม้กระทั่งตรงโต๊ะทำงานยังดูสะอาดตา ไม่มีขยะ หรือสิ่งของอะไรเกะกะรกหูรกตาเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ต้องเป็นคนที่เนี๊ยบขนาดไหนห้องถึงได้สะอาดสะอ้านเป็นระเบียบขนาดนี้ ในขณะที่กำลังมองอะไรเพลินๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นรัวๆ หยิบออกมาดูก็พบการแจ้งเตือนข้อความที่เด้งขึ้นมามากมาย BINE นีน่า : เพื่อนๆ คนอื่นในกลุ่มรอเธออยู่นะ นีน่า : ถ้าไม่มาฉันคงเสียใจแย่เลยอ่า~ ปลายฝนแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะกดพิมพ์ตอบกลับไปทันที ปลายฝน : ฉันจะพลาดงานวันเกิดเพื่อนรักของตัวเองได้ยังไงกันล่ะ ปลายฝน : เดี๋ยวเจอกัน ปลายฝนกดตอบกลับข้อความเสร็จก็กดปิดโทรศัพท์เมื่อเห็นเจ้าของห้องเปิดประตูออกมา ทำไมไม่ใส่เสื้อ…ร่างสูงโปร่งเปือยท่อนบน กล้ามหน้าท้องเป็นรอนคลื่น แผ่นอกกว้างกำยำไปด้วยหมัดกล้ามเนื้อ รอยสักรูปมังกรพาดหัวไหล่ไล่ลงไปยังบริเวณกล้ามแขนด้านซ้าย ปลายฝนไม่เคยคิดว่ารอยสักจะน่ามองแต่พออยู่บนตัวเขาคนนี้แล้วกลับดูมีเสน่ห์บางอย่าง “เป่าผมให้หน่อยสิ” “ไม่ใส่เสื้อก่อนเหรอ” เธอไม่รู้ว่าจะเอาสายตาไปไว้ตรงไหน “ไมอ่ะ ไม่น่ามองเหรอ” มือหนายกขึ้นลูบกล้ามท้องตัวเองด้วยใบหน้ายิ้มร้าย ปลายฝนละสายตาหันไปทางอื่น ไม่ใช่ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ต้องการอะไร เธอไม่ได้ใสซื่อไร้เดียงสาถึงขนาดนั้นหรอก “เพื่อนฉันโทรตามแล้ว” เร่งเร้าเขาด้วยสายตา “ถ้ารีบมากเธอก็มาเป่าผมให้เร็วๆ สิ” เขาโคลงหัวเข้าไปในห้องนอนเพื่อบอกให้เธอเดินตามมา ปลายฝนยอมเดินตามไปอย่างไม่ขัดอะไร เขาใช้ให้ทำอะไรก็ยอม เพราะอีกเดี๋ยวเธอจะใช้เขากลับบ้าง ฟู่ ฟู่ ~ (เสียงไดร์เป่าผม) มือเล็กสางลงบนเส้นผมหนา อีกด้านถือไดร์เป่าผม ท่าทางขะมักขะเม้นตั้งใจเรียกรอยยิ้มมุมปากคนมอง สายตาคมกริบจ้องมองผ่านเงาสะท้อนของกระจก มุมปากหยักกดลึก ระหว่างเธอกับเขามาถึงจุดนี้ได้ไง ตอนนี้เธอควรนอนอ้าขาหมดแรงอยู่บนเตียงสิ ไม่ใช่มายืนเป่าผมให้เหมือนเมียอยู่แบบนี้ “เหมือนมาก..” “เหมือนไร” ดวงตากลมโตตวัดมองผ่านเงาสะท้อนของกระจก “เหมือนเมีย” ฟู่~~~~ ปลายฝนเผลอจ่อไดร์เป่าผมลงบนศีรษะ “อะ! ธะ เธอร้อนนะ” คนตัวโตหลุดเสียงร้อง เพราะร้อนแสบหนังศีรษะแทบจะทะลุลงไปถึงชั้นเซลล์สมอง คนสวยเล่นแรงเกินไปไหม แค่พูดหยอกเล่นนิดๆ หน่อยๆ เอง “โทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ” มุมปากเธอยกยิ้มกลั้นขำดูสะใจ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นอีกมุมนึง มุมที่ไม่ใช่หน้านิ่งสายตาเต็มไปด้วยความระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา หึ :) สะใจไปก่อนเถอะ เดี๋ยวเธอโดนเอาคืนแน่! “เสร็จแล้วค่ะ เราไปกันเลยไหม” “แล้วเพื่อนโอเคเหรอที่เธอจะพาพี่ไปด้วย” เขากลัวว่าเพื่อนเธอจะอึดอัด “เพื่อนคนอื่นก็พาแฟนตัวเองไปด้วยอยู่แล้ว พี่ไม่ต้องกังวลหรอก” “อ่อ~” เสียงทุ้มลากยาว ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลายฝนช้อนสายตาขึ้นมองสบตา เมื่อกี้เธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ทำไมเขายิ้มแล้วมองมาแบบนั้นล่ะ “คือ..ฉันหมายความว่าเพื่อนฉันโอเค” ร่างกายสูงใหญ่ทะมัดทะแมงโน้มตัวเข้ามาหา ดวงตาเฉี่ยวคม คิ้วเข้มตัดกับผิวขาว จมูกโด่งรับเข้ากับริมฝีปากหยัก คนตัวเล็กก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังแนบชิดติดพนังห้อง เขาเอาแต่มอง ราวกับกำลังเล่นสงครามทางสายตา ยิ่งเขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ก็แทบจะหายใจไม่ออก “แล้วเธอพาพี่ไปในฐานะอะไร”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more