หงส์ฟ้ากับซาตาน

น่าจับ..ฟาด

ปกติเขาก็รู้ว่าน้องสาวเพื่อนเป็นคนแต่งตัวจัด ยกเว้นเวลาทำงานจะแต่งกายสุภาพตามกาลเทศะเป็นธรรมดา หากแต่คืนนี้เหมือนกับว่าเธอและเพื่อน ๆ จะตั้งใจมาเที่ยวแบบจัดเต็ม

กรรวีใส่ชุดเดรสรัดรูปแนบเนื้อสีไข่ไก่ไม่ได้สั้นมาก เป็นสายคล้องคอเปิดไหล่เปลือยแผ่นหลังขาวเนียน หน้าอกอวบใหญ่คับซีแถมหน้าตาดีขนาดนี้มันต้องมีคนเห็นแล้วคิดไม่ดีบ้างแหละวะ ขนาดเขายังแอบคิดเลย บ้าเอ๊ย! 'เอาไงดีล่ะทีนี้ จะพาไปส่งที่ไหนดี'

"ถ้างั้นพี่เรย์ก็อยู่เป็นเพื่อนสิ จะได้ไม่มีอันตราย.." กรรวีพูดเสียงยานคางหลับตาพริ้มทิ้งตัวเอนหลังพิงเบาะที่เธอเพิ่งปรับให้มันเหมาะสำหรับการนอน ฉับพลันเสียงหวานก็เงียบหายตัดขาดการสื่อสารไปในทันที เธอหลับไปเรียบร้อย ปล่อยให้เรวัตคิดไม่ตกอยู่คนเดียว

"ให้นอนนี่ก่อนก็แล้วกันวะ" เรวัตวางร่างกรรวีบนเตียงนอนใหญ่ในคอนโดของตัวเองอย่างไม่แรงนัก แต่ก็ไม่ได้เบามืออะไรมาก ไม่เคยดูแลใครจึงไม่รู้ว่าควรกะแรงแค่ไหนถึงจะพอดี

"อื้อ! เบา ๆ หน่อยสิ~"

"นอนไปดี ๆ อย่างอแง" มือหนาดันหน้าผากสาวที่กระเด้งตัวขึ้นมาบ่นเขาทั้ง ๆ ที่ยังไม่ลืมตาให้ลงไปนอนต่ออย่างว่าง่าย แล้วจากนั้นกรรวีก็ทิ้งตัวหลับไปอีกครั้ง 'เมาได้ตลกชะมัด'

เขาตัดสินใจพากรรวีมานอนพักที่คอนโดส่วนตัว ห้องนี้ที่ซื้อทิ้งไว้เพราะอยู่ใกล้กับคลับของเขามากที่สุดแล้ว จะพาไปเปิดโรงแรมนอนก็กลัวไม่ปลอดภัย ไหนจะอยู่ในสภาพแบบนี้อีก ขืนใครเห็นเขาอุ้มเธอเข้าโรงแรมคงเป็นเรื่อง ตระกูลนี้มีหน้ามีตาคนรู้จักน้อยเสียเมื่อไหร่ กลัวน้องสาวเพื่อนจะเสียชื่อเสียงหากมีคนรู้จักมาเห็นเข้าแล้วเอาไปนินทา สุดท้ายจึงต้องรับหน้าที่พาเธอมาดูแลเองเสียอย่างนี้

คอนโดนี้มีข้าวของเครื่องใช้ที่ให้ลูกน้องคอยซื้อมาเติมไว้พร้อมใช้งาน เพราะฉะนั้นมันก็คงสะดวกที่สุด

เรวัตอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาด้วยสภาพที่มีผ้าขนหนูผืนเดียวห่อหุ้มตัว จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงข้าง ๆ คนที่นอนหันหลังให้เขาอยู่ทันทีไม่คิดใส่เสื้อผ้า ปกติเขาก็นอนแบบนี้ และทิ้งกรรวีไว้ให้หลับไป เขาไม่ใช่ผู้ชายพันธุ์ที่ต้องมาเช็ดตัวเช็ดหน้าให้ใครหรอกนะ ยอมหิ้วกลับมาด้วยก็ถือว่าใจดีที่สุดแล้ว

ฟุ่บ~

"เชี่ย..!" เรวัตเบิกตาโพลงเมื่อหลับอยู่ดี ๆ ก็มีมือบางของคนข้างตัวตวัดมากอด เท่านั้นยังไม่พอ เธอยังใช้แก้มนุ่มลูบไล้ไปมาที่ต้นแขนเขาจนขนอ่อนในกายพากันลุกซู่

"ฮือ หนาวจัง" เสียงหวานแหบพร่าบ่นว่าหนาว ขาเรียวยาวยกขึ้นพาดก่ายอยู่บนหน้าขาของเขาอีกต่างหาก 'นี่เห็นพี่เป็นหมอนข้างหรือยังไง ส่วนขาน่ะลงต่ำอีกหน่อยได้ไหม มันจะใกล้..ตรงนั้นเกินไปแล้ว ยายเด็กบ้าเอ๊ย!'

เรวัตค่อย ๆ ยกแขนของคนข้าง ๆ ออกจากตัวช้า ๆ ตามด้วยเรียวขาขาว ๆ ออกตามไปด้วย แต่ในขณะนั้น สายตาคมก็ดันไปโฟกัสตรงบั้นท้ายงอนงามก้อนใหญ่ที่โผล่ออกมาจากกระโปรงที่ตอนนี้มันร่นขึ้นไปแทบจะถึงเอวคอดกิ่วนั่นแล้ว

เออ สมควรอยู่หรอกที่จะบ่นว่าหนาว ก็ขาว.. เอ้ย! ก็ใส่ชุดโชว์เนื้อโชว์หนังเสียขนาดนั้น เขาก็ดันลืมห่มผ้าให้เธออีก อย่าว่าแต่ห่มผ้าให้ใครเลย ขนาดตัวเองยังนอนไม่ห่มผ้า เสื้อผ้าก็แทบไม่เคยใส่เวลานอน เพราะเป็นคนขี้ร้อน

เรวัตสูดลมเข้าปอดและถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะหยัดกายลุกขึ้นไปจากเตียงนอนเพื่อมาจัดการกับตัวปัญหาให้ได้นอนในท่าที่ควรนอนมากยิ่งขึ้น แต่กระนั้นสายตาเจ้ากรรมมันก็ดันอดไม่ได้ที่จะส่องสำรวจกายสาวขาวสะพรั่งที่นอนหลับตาพริ้มเหมือนจงใจให้ท่าเขาอยู่

กรรวีเป็นผู้หญิงผิวขาวหน้าคม ร่างสูงหุ่นดีสะโพกผายหน้าอกอวบอิ่ม หุ่นกำลังพอดีมีน้ำมีนวลน่าจับน่าต้องไปทุกสัดส่วน ผมสีน้ำตาลแดง ทั้งดูสดใสและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกันจนบางทีเขาก็แอบหวั่นอยู่เหมือนกันว่าจะอดใจไม่ไหว ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องเพื่อนสนิท ไม่มีทางที่คนอย่างเขาจะปล่อยให้เธอรอดมาได้นานขนาดนี้หรอก

ยิ่งคิดยิ่งขัดใจ ทำไมต้องทำตัวเป็นผู้ล่าที่มานอนเฝ้ากระต่ายตัวน้อยทั้งที่หิวแทบตายแต่ก็กินไม่ได้แบบนี้ด้วยวะ

"แม่งเอ๊ย!" ร่างสูงกัดกรามแน่นสบถออกมาพลางคลานเข่าเข้าหาเธอเพื่อจะอุ้มร่างบางให้นอนในท่าสบาย จัดการห่มผ้าให้จะได้ไม่ต้องมานอนบ่นว่าหนาวและปกปิดส่วนเว้าส่วนโค้งที่จะออกมายั่วตายั่วใจเขาอีก แต่เมื่อเขาห่มผ้าให้เธอเสร็จและไม่ทันที่จะลุกขึ้นมาหญิงสาวตรงหน้าก็ลืมตาตื่นขึ้นเสียก่อน..

"พี่เรย์..อืม~" กรรวีที่เพิ่งลืมตาขึ้นมา เห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใครก็เอ่ยเรียกเสียงหวาน บิดขี้เกียจไปมาจนผ้าห่มที่คลุมตัวไว้เมื่อครู่หลุดลุ่ยหล่นออกไปจนเผยกายสาวต่อหน้าเขาอีกหน

และครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่แค่แก้มก้นที่กระโปรงมันร่นขึ้นไปเปิดเผยให้สายตาคมเห็นอะไรต่อมิอะไรเต็มตา ว่าในตอนที่เธอเผลอยกมือขึ้นเหยียดตรงบิดไปมาเหมือนเด็กน้อย สายเดี่ยวของเธอมันดันร่นจนเผยให้เห็นเนินเนื้ออกอวบอัดขาวนวลเด่นหราต่อหน้าต่อตาเขาอีกด้วย

'ฮืมม.. ไอ้เด็กคนนี้ มันน่าโดนจับ...ฟาดแรง ๆ สักทีดีไหม ทำอะไรไม่รู้จักระวังตัวเลย"