"ฮึก ฮืออ" ทั้งกลัวทั้งตกใจ แล้วเขายังมากระชากทั้งยังตะคอกเสียงใส่ น้ำตาที่เก็บกลั้นเอาไว้เลยพร้อมใจกันทะลักทลายออกมายิ่งกว่าห่าฝนจนเรวัตอึ้ง
ฉิบหาย.. ร้องไห้หนักกว่าโดนเขาด่าว่างี่เง่าบนรถเมื่อกี้อีก
"ขอทะ.." คำขอโทษยังไม่ทันได้หลุดจากปากหนาก็มีเสียงมารแทรกเข้ามา
"หงส์!" ธีรีบจอดรถแล้ววิ่งลงมาหากรรวีทันทีที่มาถึง กรรวีรีบสะบัดแขนหนีจากเรวัตแล้ววิ่งเข้ามาสวมกอดธีเอาไว้ ตอนนี้มีแค่ธีคนเดียวที่จะเป็นที่พึ่งแล้วช่วยให้เธอออกไปจากตรงนี้ได้ ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้ายแบบเรวัตต่อแม้แต่นาทีเดียว
"เป็นไรมากไหม หืม?" ธีถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นหญิงสาวในอ้อมกอดร้องไห้จนตัวโยน ปกติแล้วกรรวีเป็นคนร่าเริงสดใส ครั้งล่าสุดที่เขาเห็นเธอร้องไห้คงจะหลายปีมาแล้วตั้งแต่เป็นเด็กน้อยนู่นเลย
"ปล่อยไหมไอ้สัส!" เรวัตไม่พอใจ ทำไมเป็นไอ้เวรนี่อีกแล้ว แถมครั้งนี้ยังกอดกับกรรวีต่อหน้าต่อตาเขาอีก
กอดกันเสียกลมดิกชน
