โครม! ทันทีทันใดเก้าอี้บุนวมตัวไม่เล็กไม่ใหญ่ก็ลอยหวือเข้าไปกลางวง หลังจากนั้นวงก็แตกกระจายอย่างใจสั่ง
กรรวีหยิบกระเป๋าคลัชที่ถือติดตัวมาด้วยแล้วทำท่าเตรียมเดินออกจากห้องไป
"จะไปไหน?" เสียงสิงหราชถามน้องสาวตามประสาพี่ชาย
"กลับบ้านไง! ทะเลาะกันอยู่ได้ โคตรไร้สาระ!"
"แต่มันจูบแกนะ"
"แล้วไงอะ"
"ยัยหงส์!"
"หวงขนาดนี้ ชาตินี้หงส์จะได้มีผัวกับเขาบ้างไหม?"
"มีได้ แต่ต้องไม่ใช่มัน!"
เห็นพี่ชายเริ่มเดือดดาลเธอก็เลือกที่จะเงียบปากไม่พูดต่อ เธอไม่ได้พิศวาสอะไรทศกัณฐ์ แค่เมื่อครู่ก็แค่อยากเถียงพี่ชายไปอย่างนั้นตามประสาคนปากไว หากแต่เธอหารู้ไม่ว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่ใช่แค่ทำให้สิงหราชไม่พอใจ แต่มีอีกคนที่ไม่พอใจเสียยิ่งกว่า
หลังจากกรรวีกับพี่ชายพากันเดินจากไป ตอนนี้ในห้องก็เหลือไว้แค่ทศกัณฐ์กับเรวัต และก่อนที่ทศกัณฐ์จะเดินออกไปบ้างนั้น เรวัตก็หันไปพูดบางอย่างทันที
"อย่ายุ่งกับหงส์อีก"
"ทำไม?"
