กรรวีนั่งหน้ามุ่ยมาตลอดทางระหว่างที่เรวัตขับรถไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นที่นัดกับพยัคฆินทร์และพรนับพัน[1]ไว้ ไม่พูดไม่จา แถมยังหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างไม่ยอมมองหน้าเขาอีกต่างหาก
"เป็นไร" เรวัตเหลือบหางตาไปมองคนข้าง ๆ พลางขับรถไปด้วยอย่างไม่เร็วนัก ตั้งใจขับช้าเพราะว่าคนข้าง ๆ ไม่ยอมคุยด้วย
"จิ! ขับรถไปเหอะน่า" เธอสะบัดหน้าหนีอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อโดนมือหนาเอื้อมมาเชยปลายคางหวานให้หันหน้าไปหาเขา เมื่อไม่กี่นาทีก่อนทำอะไรกับเธอเอาไว้ ทำเป็นจำไม่ได้แล้วยังมีหน้ามาถามอีกว่าเป็นอะไร มันน่านัก!
"หึ!" เรวัตส่งเสียงหึในลำคอไม่สนใจคนพยศข้าง ๆ แล้วผิวปากฮัมเพลงขับรถต่อ ไม่นานก็มาถึงร้านอาหารที่นัดกันเอาไว้
ทันทีที่รถจอดกรรวีรีบเปิดประตูแล้วลงไปตั้งใจจะพุ่งไปก่อนหน้าเรวัตไม่อยากเดินไปพร้อมกันกับเขา ยังโกรธอยู่อะใช่ แต่อีกเหตุผลคือไม่อยากให้พี่ชายสงสัยด้วยว่าทำไมมาพร้อมกัน เธอเป็นคนโกหกไม่เก่ง กลัวว่าถ้
