หงส์ฟ้ากับซาตาน

ผีเน่ากับโลงผุ

"เหอะ!" กรรวีเบ้ปากมองบนใส่อย่างไม่ยี่หระแล้วตั้งใจจะเชิดหน้าเดินออกมาสวย ๆ แต่กลับมีมือหนาเอื้อมมากระชากต้นแขนเรียวเอาไว้ก่อน

"อ๊ะ!" เธอถลึงตาดุใส่สั่งให้เขาปล่อย แต่นอกจากเขาจะไม่ยอมปล่อยแล้วยังดึงเธอเข้าไปใกล้ขึ้นกว่าเดิมจนตัวติดกันก่อนเอ่ยถามอย่างกังวลใจ

"มาที่นี่ทำไม?" มือหนาจับแขนเธอไม่ปล่อย อยากกอดมากกว่าหากจะเป็นไปได้ ทว่ารู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีสิทธิแล้ว

"เสือก" กรรวีตอกกลับด้วยคำหยาบคายอย่างไม่คิดไว้หน้า ไม่หลงเหลือความคิดถึงในแววตา คำพูดหวานหูหรือการให้เกียรติกันอย่างที่เคยผ่านมาก็ไม่มีให้ ไม่สนว่าจะแก่กว่ากี่ปี ไม่สนรุ่นพี่รุ่นน้องอะไรทั้งนั้น เลิกกันไปแล้วมีสิทธิอะไรมาถามฉันด้วยท่าทางเหมือนหึงหวงแบบนี้ไม่ทราบ

"หงส์!" ส่วนเขาตะคอกใส่อย่างไม่พอใจเช่นกันที่หญิงสาวพูดจาหยาบคาย แต่แล้วไงใครแคร์?

"ทำไม!" ความดื้อรั้นในแววตาหญิงสาวทำเอาสาธิตต้องผ่อนลมหายใจพยายามควบคุมสติอารมณ์ของตัวเองให้เย็นลง รู้ดีว่าหากยังร้อนใส่กันอย่างนี้คงไม่มีอะไรดีขึ้นก่อนถามอีกครั้ง...

"หงส์มากับใคร?"

"เสือก" ฉันก็ยังเชิดหน้าตอกกลับคำเดิม พลางดันตัวเองออกห่างเขา สะบัดแขนออกจากการเกาะกุม

"คุยกันดี ๆ หน่อยไม่ได้รึไง พี่แค่ถามว่าเรามากับใคร ทำไมเราต้องพูดจาหยาบคายใส่พี่ขนาดนี้ด้วย?"

"อ่อ.. ค่ะ! กราบขออภัยที่หยาบคายใส่ด้วยนะคะ อาจารย์สาธิต ขอตัว!" กรรวีประชดประชัน เห็นหน้าเขานาน ๆ แล้วอยากอาเจียนชะมัด แต่คนหน้าด้านก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ

"หงส์.." สาธิตอ่อนใจ ขณะที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ ก็มีเสียงเล็กแหลมแปดปรอทลอยดังมาแต่ไกล

"ทำอะไรกันน่ะ! นี่! ปล่อยสามีพี่เลยนะหมอหงส์!" นานาเดินมากระชากกรรวีให้แยกกับสามีตน จังหวะนรกมีอยู่จริง แค่บังเอิญมาเที่ยวที่เดียวกันก็เป็นเสนียดชีวิตจะตายอยู่แล้ว ดันมีซีนเราสองสามคนอะไรแบบนี้อีก เหอะ จะบ้าตาย!

"เธอมาทำไม บอกแล้วไงว่าให้รอที่โต๊ะ" พี่ธิตพูดกับนานา

"ทำไมคะ กลัวว่านานาจะมาขัดจังหวะพี่กับแฟนเก่าที่แอบนัดกันมาสวมเขาให้นานาเหรอ" นานากระแนะกระแหนขึ้นมาแถมทำหน้าทำตาถลึงใส่กรรวี

น่าหมั่นไส้ชะมัด สวยตายแหละอีป้า แต่เดี๋ยวนะ.. เพิ่งขอแต่งงานกันไปเมื่อกี้เองไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้มาทะเลาะกันหาว่าเธอแอบนัดกันมา คืออะไร?

"พี่ทำแบบนี้กับนานาได้ยังไง ไหนบอกว่ารักนานาไม่ใช่เหรอคะ ฮึก ฮือ.."

อะ! สวมวิญญาณนางเอกเจ้าน้ำตากอดสามีร้องไห้แล้วหนึ่ง จะร้องไห้ไม่ว่าแต่หันไปดูหน้าสามีหน่อยดีไหมแม่คุณ สาธิตทำหน้าเอือมระอาเสียเต็มประดาขนาดนั้น ส่วนกรรวีก็ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอคู่รักข้าวใหม่ปลามันต่อ ก็ใช้จังหวะนั้นเดินกลับ

"หงส์! อย่าเพิ่งไป.." สาธิตรั้งข้อมือของกรรวีไว้อีกรอบ

"อะไร!?" เธอหันกลับไปตะคอกใส่อย่างหงุดหงิด

'เรียกทำไม อะไรกันนักหนา โวะ!!'

"นานาปล่อยพี่" พี่ธิตสั่งนานาที่กำลังกอดยื้อว่าที่สามีไม่ยอมปล่อย

"พี่ธิตอย่าทำกับนานาแบบนี้นะ!"

"นานา ปล่อย" สาธิตกดเสียงต่ำนัยน์ตาเยือกเย็นจนนานาเห็นแล้วหยุดชะงักการกระทำ เขาแกะแขนนานาออกไปจนได้ นั่นทำให้ทั้งนานาและกรรวีชะงัก สายตาคู่นั้นไม่ควรเป็นของคนที่เพิ่งจะขอกันแต่งงานใช้มองกัน แต่ก็ช่างเพราะไม่เกี่ยวกับเธอเสียหน่อย

"แล้วคุณน่ะ จะปล่อยฉันได้รึยัง?" กรรวีถามสาธิตบ้าง

"ยัง.."

"ปล่อยมะ อึดอัด!" เธอพยายามสะบัดข้อมือออกไป

"ไม่! ไปคุยกันก่อน"

"ก่อนอื่นคือไปคุยกับเมียตัวเองก่อนดีไหม โน่นอะ ทำหน้าอย่างกับปลาบู่ชนเขื่อนละ คุณลองหันไปดู" ยิ่งเห็นสายตาที่นานามองมาแล้วยิ่งนึกหมั่นไส้ ...มองอะไร ไม่เคยเห็นคนสวยเหรอ?

"มากับพี่" นอกจากจะไม่สนใจไยดีว่าที่ภรรยาแล้วสาธิตกลับกระตุกแขนเรียวให้เดินตามไป และจังหวะที่ไม่ทันตั้งตัวนั้น..

เพียะ! ใบหน้าสะสวยของกรรวีหันไปตามแรงสะบัดข้อมือของนานาที่ฟาดเข้าให้ 'นะ นี่ฉันโดนตบใช่ไหม... อะไรกันเนี่ย!'

"คุณหมอหงส์ฟ้าไม่มีปัญญาหาผัวด้วยตัวเองเลยเหรอคะถามจริง?!" นานาด่าเสียงดังหลังจากฟาดฝ่ามือเข้าใส่ ในขณะที่กรรวีได้แต่ยืนหน้าชาตัวสั่นกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าตบหน้าเธอมาก่อน พี่ชายหวงอย่างกับไข่ในหิน พ่อแม่โคตรจะตามใจยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยนะจะบอกให้

"เฮ้ยนานา เธอทำบ้าอะไรวะ!" สาธิตใช้ตัวเองบัง กันไม่ให้นานาทำอะไร แต่มันไม่ทันแล้วไหมล่ะ หน้าเธอสั่นไปหมดแล้ว!

"ก็มันมายุ่งกับผัวนานาอะ ทำไมนานาจะทำไม่ได้!" นานาโวยวายในแบบฉบับนางร้ายในละครไทย

"เอาให้ดีนะนานา เธอเคยตกลงกับพี่ไว้ว่ายังไง"

"แต่พี่เพิ่งขอนานาแต่งงานไปเองนะ" เมื่อสาธิตเริ่มเดือดดาลนานาก็เสียงอ่อนลงไปหลายระดับ ทว่าความหยิ่งทนงทำให้เธอยังเชิดหน้าสู้ต่อ

"นั่นเป็นเพราะอะไรจะให้พี่พูดตรงนี้เลยไหมล่ะ พี่พูดได้นะถ้าเธอหน้าหนาพอ"

‘อะไรกัน สองคนนี้กำลังเถียงกันเรื่องอะไรช่วยหันมาสนใจฉันก่อนค่ะ ฮัลโหล! คนโดนตบอยู่ทางนี้ค่า’

"นี่พี่นานา ใครไปยุ่งกับสามีหล่อนไม่ทราบคะ ช่วยแหกตาดูก่อน!" กรรวีพูดสวนพร้อมพุ่งร่างเข้าหายายบ้านั่น อยากสวนสักหมัดให้หายเจ็บใจขณะที่สองผัวเมียนี้กำลังยืนถกเถียงอะไรกันอยู่สักอย่าง แต่ดันโดนสาธิตกอดเอวบางรั้งเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้เริ่มมีไทยมุงเข้ามาแล้ว บางคนก็เริ่มซุบซิบกันไปว่าเธอไปแย่งผัวเขาจนเมียเขาจับได้อะไรทำนองนั้น จนกรรวีที่ได้ยินเสียงแว่วเข้าหูเริ่มเดือดดาล

เธอต่างหากที่เป็นผู้ถูกกระทำ ไหงกลายเป็นคนที่ผิดในสายตาคนอื่นไปได้ ไม่ได้การ... เธอต้องกู้ชื่อเสียงตัวเองกลับมาก่อน คนอย่างหมอกรรวีไม่มีทางแย่งสามีใครให้เสียชื่อ