“Artık bir öpücük verirsin.” diye fısıldadım, dudaklarımda kıkırdayan bir gülümseme ile.
Serdar kaşını kaldırdı, sanki bir an hesaplıyor gibiydi. “O nedenmiş?” diye sordu, sesi her zamanki gibi soğuk ama merak dolu bir kıvrım taşıyordu.
“İkramiye gibi düşün.” dedim, alaylı ama içten bir tonda.
“İddiana göre sen beni ikna edecektin. ‘Ben kendi kendime ikna olurum’ demedim.” diye cevap verdi. Cümlesinin ucunda hala o inatçı, eğlenceli direnç vardı.
Omuzlarımı silkerek karşılık verdim; yüzümdeki tebessüm daha da yayıldı.
“Sen başaramayacağımı mı düşünüyorsun? Bir nevi teselli ikramiyesi işte. Her zaman genç bir kızsın demiyor musun? Ah, ilk aşkımın hiçbir şey yaşamamış olmanın hüsranıyla mı son bulmasını istiyorsun?” S
esim alaycı, ama kalbimde hafif bir ürperti vardı.
Serdar gözlerind
