Ben o an Serdar’ ın gözlerinin içine baktım. Kollarım boynuna dolanmıştı, öyle sıcacıktı ki… Beni yavaşça kendinden ayırdı.
“Sen beni biriyle mi karıştırdın?” dedi.
Bir an güldüm. Sanki dünyanın en komik şeyini sormuş gibi. Başımı salladım, sarhoş kafamla sözcükler ağzımdan kayıp gidiyordu.
“Yooo… sen Serdar ’sın. Benim Serdar’ ım.”
Gerçekten öyleydi. Ben onu tanırdım, onun kokusunu, bakışını, sesini başka kime karıştırabilirdim ki? O anda yüreğim ağzımdan çıkacak gibi oldu.
Bir adım daha yaklaştım, neredeyse dizlerim titriyordu. Parmak ucumla göğsüne dokundum. “Çok tatlısın sen… hiç karıştırmam ki ben seni.” dedim, sanki bunu ona değil de kendime hatırlatıyordum.
Serdar hiçbir şey söylemedi, sadece bana baktı. Ama o bakışın ağırlığı… Allah’ım, beni sarhoş eden şarap değil, oydu.
“Y
