Yaren ’in Anlatımıyla
Yurtta odamın sessizliğinde, dolabımda kalan birkaç parça eşyayı katlıyordum. Oda arkadaşlarım çoktan gitmişti. Koca yurtta tek başıma gibiydim, ama bu yalnızlık beni ürkütmüyordu artık. Aksine… huzur veriyordu. Aylar boyunca hiçbir tanıdık yüz görmeden, sadece kitaplara, derslere tutunarak geçti zaman. Şimdi ise, okul bitmişti. Artık ne olacağını bilmiyordum.
Kapı çalındığında irkildim. Ağır ağır açtım kapıyı. Görevli kadın, ciddi bir ifadeyle bana baktı.
“Yaren. Aşağıda seni bekleyen bir araba var. Gitmen gerekiyormuş.” dedi sadece.
İçimde garip bir ürperti dolaştı. Ne olduğunu sormadım. Ne de olsa, hayatımın son bir yılı boyunca zaten her şey planlanmış gibiydi. Ben sadece verilen yolda yürüyordum. Çantamı aldım, elimdeki küçük valizi de sürüyerek aşağıya indim
