Elimde pansuman, kanla kaplı ellerim titriyordu. Monitörün düz çizgisi, sessizlik, nefes alamayacak kadar ağır bir sessizlik. İçimden bir çığlık yükseliyordu. Ama yapacak tek bir şey vardı. Pes etmemek.
“Kalp masajı yapmam gerekiyor!” diye düşündüm kendi kendime. Dizlerim sedyenin kenarına bastı, ellerimi hastanın göğsüne yerleştirdim. “Tamam, Yaren, yapabilirsin. Her saniye değerli.” dedim, nefesimi tutarak bastırmaya başladım. Ellerim göğsünde ritmik olarak aşağı yukarı inip çıkıyor, kalbime saplanan korku ve suçlulukla birlikte her basışta sanki kendi yüreğim de çarpıyordu.
“Kalp, at! Sadece nefes al!” diye mırıldandım, sanki sesim göğsüne ulaşabilirdi. Her basışta ellerim kayacak gibi oldu ama sıkı tuttum. Doktor beni izliyordu, ara ara emirler veriyordu.
“Daha hızlı! Daha derin! El
